- Home
- Groepen
- Leden
- Columns
- Reporters
- Reisverslag: van Chicago naar San Francisco
- Alle Reporter verslagen
- Elf Fantasy Fair 2012
- Het Westlands museum
- Het Onderwijsmuseum
- Goedenwel uitje Beeld en Geluid
- Second Home beurs
- Bezoek aan de Yakult fabriek
- Motorbeurs Utrecht
- Carnaval in Lampegat!
- Chocolade Lezing
- Het gevangenismuseum
- Kampeer- en caravan beurs
- Fietsbeurs Utrecht
- Stichting AAP
- Vliegshow Keiheuvel
Leraren met 'jij' en 'je' aanspreken, is dat gepast volgens u?
Door Moniek - redactie | wo 30-11-2011 (13:55)
Als het aan de PVV ligt, worden leraren niet meer met JE of JIJ aangesproken door leerlingen. Bij de onderwijsbegroting zal de partij in de Tweede Kamer een 'zeg-maar-meneer-Jansen-motie' indienen.
De PVV vindt dat het aanspreken van leraren in de 'jij' vorm het gezag van de docent zou ondermijnen. Daarnaast vindt de PVV dat er een professionele afstand moet zijn tussen leraar en leerling. Een docent met 'u' aanspreken draagt daar aan toe bij.
Wat vindt u? Moet een leerling zijn docent altijd aanspreken met u? Of mag 'jij' ook wel? Hoe deed u dat vroeger? Was het in uw schooltijd gepast om docenten informeel aan te spreken? Praat mee!
Nieuwe reactie inzenden
Login of registreer om commentaar te plaatsen
Goedenwel.nl heeft nu 47732 leden en 656 groepen.
Groepsinfo...
Dit is de groep van...
Groepsbeheerders
-
(13499) (38)
2012 © - Initiatief van 
Reacties
Hoe zou het trouwens in de VS zijn?
Daar wordt op veel scholen en in veel bedrijven iedereen van hoog tot laag met de voornaam aangesproken.
Betekent dat dus dat ze in de VS geen respect voor elkaar hebben?
Kinderen tussen 12 en 18 jaar, want dit is volgens mij de leeftijdscategorie die het meest besproken is, hebben de natuurlijke eigenschap zich af te zetten tegen het bestaande bestel. Én dat is per generatie steeds weer wat meer. Dit noemen we dan ook puberen.
En volgens mij hebben ouders in dit hele natuurlijke proces hierin de belangrijkste rol. Liefde en consistentie zijn dan ook , volgens mij, de keywords. Dat is de belangrijkste taak van de ouders die hun kinderen "slechts te leen hebben" gedurende eeen bepaalde tijd.
Daarnaast is mijn mening dat professionele leerkrachten en professionele onderwijs ondersteuners in staat zouden moeten zijn hier op een zo natuurlijke wijze mee om te gaan. Daar hebben ze voor geleerd.
Je en jij zeggen, zijn maar woorden. Wat er achter die woorden schuilt daar gaat het om.
Werken aan vertrouwen en een respectvolle benadering maar dan ook die benadering écht uitstralen komt de situatie ten goede. En ja, notoire onrusstokers zullen er altijd zijn en ook dan zul je jee moeten afvragen waarom dit zo gebeurt.
Wijsheid voor allen die hier veel mee te maken hebben.
Ik vind dat leraren en leraressen met U aangesproken moeten worden door de leerlingen.
Ik heb mijn kinderen altijd geleerd tegen ouderen U te zeggen en dat doen ze nog steeds en ze leren hun kinderen hetzelfde.
Daar ben ik blij mee.
Vroeger spraken wij de leraren aan met u en ik vind dat dat tegenwoordig ook heel normaal moet zijn. Toont respect naar iemand , en dat ontbreekt bij sommigen tegenwoordig weleens .
Automatisme!
Mensen van onze leeftijd hebben geleerd volwassenen en vreemden aan te spreken met U.
Zelf hebben wij in de hand gewerkt dat dit is veranderd en of dit nu goed of slecht is is eigenlijk niet ter zake doende. Ook in de term U kan een beledigende opmerking verscholen zitten. Bij ons op de school (ik was voorheen personeelsfunctionaris op een grote school voor VO) spraken we elkaar allemaal met jij aan behalve ........... als de situatie dat vereiste. Bijvoorbeeld als een docent of directeur een vreemde op bezoek had. Dat zit nu eenmaal in de fasntsoensnorm die ons is bijgebracht.
Waarom echter zou er in de aanspreekvorm jij geen fantsoen zitten?
Laten we een voorbeeld nemen aan onze oosterburen. Daar zegt men principieel "SIE" totdat door betrokkenen het "DU" wordt aangeboden (let wel: aangeboden!!)
Tenslotte nog een kort woordje over "Draakje". Mensen zie de humor die hij bedoeld, komt niet altijd even sympatiek over maar dat hij de "draak" steekt met sommige onderwerpen is wel duidelijk en zolang het niet persoonlijk beledigend is ..........
Ik vind dat hele vriendje of vriendinnetje gedoe helemaal niet kloppen .Leraren ,werkgevers ouders zijn dat niet . Respect voor deze mensen is belangrijk .Kruipen hoeft ook niet maar elkaar in zijn waarde laten is wel een must. Zonder dat, in wat voor maatschappij ligt dan onze toekomst ,ook van volgende generaties .Mensen zonder DISIPLINE zijn vandaag degene die het voor het zeggen hebben. Jammer genoeg is het gezegde:Hoe asocialer gedrag hoe meer rechten ,steeds meer van toepaasing.De tegenwoordige leraren zijn allen zo opgevoed ( De ouderen daargelaten) zij weten niet beter .De hele samenleving zou eigenlijk op de schop moeten ,misschien is deze crisis wel het middel om door minder luxe enz. op de feiten gedrukt te worden . Door samen onze schouders er onder te zetten komt misschien het Respect weer terug. Per slot van rekening hebben onze leraren , docentenen ouders door disipline de generaties deze welvaart gegeven maar ook de vrijheid om je als kind te uiten alleen is dat uit de hand gelopen ( Wat zo vaak gebeurd niet iedereen kunt zonder leiding ) en om dat nu terug te brengen met U zeggen tegen leraren enz Ik geloof daar niet in Mentaliteitsverandering dat is wat misschien zou kunnen helpen .Maar dat gaat niet in 1 dag daar zijn weer jaren voor nodig .Net zo als het door de jaren heen onze mentaliteit veranderde.Wat zou het fijn zijn als we met ze allen een gulden tussenweg kunnen vinden maar daar moeten we met iedereen aan werken Jong en oud
Groetjes Yvon de Groot
Verloedering is niet overal. Dat vind ik te negatief. Ik ken genoeg jonge mensen die beleefd zijn en goed zijn opgevoed. Laten we die niet vergeten!
De verloedering op scholen en in de maatschoppij,is begonnen met het afschaffen van de DICIPLIENE.
Als dienstplichtige leerde je dicipliene.Vroeger in de grote huishoudens was er ook orde en tucht.
Dat is allemaal verloedert.door de welstand.Bij 2 verdieners is dat nog het ergerst.
Wat zegt u van u..?
Ken ik je effe spreke? Dat komt wel heel rauw op je dak vallen en als het klinkt zoals het staat geschreven is er ook geen ontkomen meer aan. Natuurlijk joh, natuurlijk ken je me spreke, maar nou effe niet, want ik’eb ‘t druk.
Nee, u zeggen en iemand op een beleefde toon aanspreken is soms ver te zoeken of veelal helemaal niet meer van deze tijd. U, een beleefde manier om bijvoorbeeld een vader en moeder aan te spreken, de juffrouw of de meester op school of gewoon een vreemde die je iets zou willen vragen of vertellen.
Als er vanaf het nieuwe schooljaar een regel zou worden ingevoerd dat de meester en de juffrouw weer gewoon worden aangesproken met juffrouw Jansen en meester De Wit of mevrouw Jansen en meneer De Wit. Voor de allerkleinsten kan het beginnen met juffrouw Elise en meester Hendrik, maar altijd tussen alle schoolbanken door, u! Twee vingers in de lucht, ‘meester De Wit, mag ik alstublieft naar het toilet of de wc?’ Terug naar af, gewoon opnieuw beginnen en de beleefdheidsvormen weer in acht gaan nemen. Twee woorden spreken, dank u wel, meester. Niet dat geje en gejou, opstaan wanneer het maar uitkomt, schreeuwen dat je mot, zonodig, ja en al met de deurknop van de deur van het klaslokaal in de hand staat. Of zelfs niets eens de vraag, gewoon gaan en terug komen wanneer het de leerling behaagt.
Als bovenstaand ondersteund zou kunnen worden door de heren radio- en televisiejournalisten, dan komt er mogelijk op een redelijke termijn weer klare beleefde taal uit de monden van mensen onder elkaar. Mensen die fatsoenlijk met elkaar praten en niet altijd het idee ontlokken dat er ruzie is tussen twee elkaar het laatste nieuws vertellende kemphanen of onopgevoede horken.
Als een journalist bijvoorbeeld een interview houdt met een minister, dan vind ik persoonlijk dat de beiden elkaar aanspreken met meneer. Meneer de minister of alleen minister, met de bijbehorende achternaam, minister Hendriksen, wat vindt u van de toestand in de wereld? Dat was niet van Hendriksen, sorry, minister Hendriksen, maar van meneer, meester G.B.J. Hilterman, maar dit terzijde. De journalist heeft mogelijkerwijs niet met de minister op school gezeten en zal er eventueel ook nog een leeftijdsverschilletje kunnen zijn, dus alles in u-vorm.
Hoe ze buiten de microfoon om met elkaar praten hoort het publiek niet, maar met de microfoon onder het ‘neusje van de Zalm’, klinkt het u en ex-minister Zalm. Dus niet Gerrit hoe staat het met je aandelen en toekomstige bonus bij ABN-Amro? Weet ik wel, maar dat zeg ik je lekker niet Nico, vraag dat maar aan Wouter. Oh, moet ik dan bij minister Bos zijn, die van onze schatkist en het koffertje, het lege koffertje van september tot september? Dank u wel meneer Zalm.
Dat klinkt beter en geeft ook duidelijker de verschillen aan, zonder onvriendelijk of hautain te zijn, wie wie is en wat doet. Hierbij hoeft zeker de manier van luchtig interviewen niet onder te lijden, beleefdheid tast de sfeer niet aan, uitsluitend de woordkeuze.
Wellicht kan zo een en ander ‘overslaan’ op het dagelijks gebruik van de beleefdheidsvormen die onze taal biedt.
Dank wel voor uw aandacht en ik wens u een prettige dag, tot ziens.
Da’s wat anders, dan de balle, zie je, doei..!
Column uit mijn boek: Flarden 1 / TREBΩR
Dit is een reactie met humor! Heel duidelijk ook.
als leerlingen/studenten respect hebben voor de docent zal de manier waarop je of jij gebruikt word ook zo klinken dat er respect in te horen is
en daar draait het in de maatschapij om
respect voor het doen en denken van je medemens
Respect in het woordje U ......?
Kom, kom letterdiefjes.......u weet wel beter, ondanks alle blonde Geertje varianten!
Draak, wat ben je toch een draak!!!
Je schept er schijnbaar genoegen in om mensen te kwetsen. Je geeft vaak de onzinnigste antwoorden die nergens op slaan. Tenzij je het als humor bedoeld, maar heb je al iemand zien lachen?
groet,avdr
Er wordt nogal gegeneraliseerd over jongeren en opvoeding. Ik ken veel jongeren, die wel op een respectvolle manier met anderen (en niet alleen ouderen) spreken.
Ik weet ook dat er jeugd is, die dit niet doet en die altijd zijn/haar (scheld)woordje klaar heeft.
Zou het echt helpen als we deze jeugd op scholen dwingen om u te zeggen tegen de leraar?
Zijn ze dan ineens minder respectloos tegen anderen? Ik geloof daar niet in. Het zit hem niet in het woordje u.
De leraar , meester of een oudere al met u aanspreken zou een begin kunnen zijn van fatsoensnornmen. Degene die aangesproken wordt kan dan altijd nog beslissen of hij/zij met jij of met de voormaam wil aangesproken worden. Helaas krijgt de jeugd geen fatsoensnormen meer bijgebracht door hun opvoeders. Je ziet dit trouwens ook terug in de horica ondernemingen. In andere landen valt mij steeds meer op wordt je vaak met respect bediend/behandeld. Hier wordt je bediend van zoiets van het "moet maar". De fatsoensnormen in Nederland zijn erg laag. Tijd voor verbetering. Dit moet gebeuren in alle gelederen. Politiek, school, werk (Er zijn zelfs directeuren die hun werknemers geen goededag zeggen. Ze beschouwen ze als wegwerpartikel) enz. De jeugd krijgt zo een verkeerd voorbeeld,
Pie Jongen
Toch nog maar een keer:
Fatsoen heeft weinig te maken met een aanspreektitel. Het gaat om de manier waarop je op een bepaald moment met elkaar om gaat.
In een rechtbank zal de rechter nooit aangesproken willen worden met 'jij'. In een school moet een zekere mate van vertrouwdheid komen tussen leerlingen en leraren. Wie als leraar zijn of haar gezag moet tonen door te regelen dat kids 'u' zeggen, heeft op voorhand die slag naar een vertrouwde leeromgeving al verloren.
Een veilig leerklimaat gaat namelijk niet over jij' of 'u' maar over hoe je gezag hebt en ook over hoe je verantwoording durft af te leggen. Zonder eerst te kijken.
Ik kan me niet voorstellen dat in Engelse scholen, veelal nog met schoolkleding, het gezag anders is als in een Duitse school. De ene taal kent geen verschil tussen 'jij' en 'u', want in beide gevalllen is het you. In het andere land zullen kinderen op straffe van heel erge dingen nooit 'Du' zeggen maar altijd 'Sie'. Mooi hè, zelfs dat 'Du ; klink tmet gezag en heeft een hoofdletter.
Dat Hollandse jongens geen echte meesters werden kwam omdat we nivileerden en dachten dat gezag een vies woord was. Welnu, mijn gezag zat niet in de woorden, maar in de manier waarop ik sprak. En overigens, nog steeds: dus tegenwoordige tijd: spreek.
Eén met de kinderen als het kan, er boven als het moet. Altijd beschikbaar en geen onnatuurlijke afstand. Altijd de baas. Het lijkt wel een verhaal over een voetbaltrainer.
Kijk op www.kindnaarschool.nl
Ik ben in Indonesië geboren, en daar werd ons geleerd ouderen en vreemden met U aan te spreken.
Vind het nog steeds ongepast om iedereen te tutoyeren zoals het bij menig tv interview gebeurt.
Beste mensen, lees de stelling nu eens goed, er wordt hier helemaal niet gevraagd om RESPECT af te dwingen ?, het gaat om het fatsoen( dus of het gepast is) om ouderen , onbekenden en leraren etc, aan te spreken met u.
De reactie van avdr uit wijchen spreekt voor zichzelf, en geeft duidelijk en eenvoudig, aan wat er hier bedoelt wordt.
Iedereen spreekt hier voor zichzelf, maar een discusie over een onderwerp wordt toch ook wel snel uit zijn verband getrokken, als men de stelling niet goed leest !
Zonder respect helaas ook geen fatsoen!
De PVV heeft het over het gezag dat ondermijnd zou worden door de laraar met jij en jou aan te spreken, dus vindt wel dat het respect afgedwongen moet worden door u te zeggen tegen een laraar.
Dwing je respect af door leerkrachten met "U" aan te spreken. Ik dacht het niet. Het hoeft om mij ook niet allemaal Popie Jopie, maar verplichte etiquette werkt m.i. averechts.
Jammer dat het voorstel van de PVV komt. Het is nu net niet de partij waarin respect voor elkaar in een hoog vaandel staat. Desalniettemin ben ik van mening dat Nederlanders tamelijk onbeschoft met elkaar omgaan. Zo worden wij ook in het buitenland gezien en ervaren! Misschien zou het invoeren van 'u' een beetje helpen. En dan niet allen op scholen.
Wat mij het meeste opvalt is dat het met name de jongeren zijn die respect verwachten en owee als je hen aanspreekt op hun onmogelijke gedrag. De scheldwoorden vliegen je om de oren. Ze eisen een excuus voor het feit dat jij hen corrigeert! Het kan toch niet gekker worden. Het fatsoenlijk omgaan met elkaar begint al bij de opvoeding thuis en als het daar niet gebeurt, dan helpt 'u' zeggen ook niet meer.
Ik heb een tijdlang in Zwitserland gewoond en gewerkt in een therapeutisch centrum voor kinderen. Kinderen met 'gedragsproblemen'. Wat men dáár als gedragsprobleem aanpakt, geldt in Nederland als heel gewoon. Onze Nederlandse fatsoensnormen zijn waarschijnlijk in de laatste decennia ongemerkt hollend achteruit gegaan. De vraag is nu waar en hoe we moeten beginnen om elkaar weer met respect te behandelen. Dit wordt een lange weg te gaan.
Zelf heb ik als docente MBO meegemaakt dat ik door ouders op het matje werd geroepen (!) omdat ik vloeken, schelden en zelfs vechten in mijn klas niet toeliet. Hun motivatie daarvoor was dat we in een harde maatschappij leven en jongeren moesten leren zich te weren op wat voor manier dan ook...Dat zij dat van huis uit ondersteunden en ik me niet met hun opvoedingspraktijk moest bemoeien. Hier zou ik nog honderden voorbeelden kunnen opschrijven, maar dit lijkt me wel voldoende om mijn standpunt duidelijk te hebben gemaakt.
Ik ben met pensioen en heb in het onderwijs gewerkt vanaf mijn achttiende jaar.
In het begin was het juf met achternaam en u, ik ben meegegroeid naar voornaam en jij. Het verschil in respect is nooit merkbaar geweest. Respect heeft niets te maken met jij of u. Je kunt iemand ook op een respectloze manier met u anspreken. Het gaat om houding en gedrag en de toon waarop gesproken wordt.
In Belgie zegt men u tegen leraren. Ik heb nog niemand gehoord over de Engelstalige landen, waar iedereen met you wordt aangesproken.
Mijn kleinkinderen zeggen jij tegen mij en zijn vol respect.
Ik kan er enigszins in meegaan als men zegt dat je tegen vreemden u moet zeggen, vooral tegen ouderen.
Een leerkracht hoort geen vreemde te zijn, hij/zij hoort een vertrouwensband op te bouwen met de leerlingen.
Je hebt gelijk dat het weinig te maken heeft met respect, dat zit idd meer in houding en gedrag. Maar met het woordje U geef je een ongelijkheid aan die er natuurlijk is. Het is een verschil in leeftijd, kennis en/of gezag,dat daarmee wordt aangegeven. In Frankrijk b.v. is het zeer ongepast om bij een eerste ontmoeting al meteen te gaan 'tu-en'. Dat mag pas als je elkaar wat langer kent.
Ook ik heb jaren in het onderwijs gewerkt en ben ook begonnen met juf en meester en later, onder invloed van de vrije jaren 60, met je en jij. Ik ben geeindigd met de titel en de voornaam dus 'meester Bert'. De laatste school waar ik werkte telde 90 % allochtonen, daar is het heel normaal om u te zeggen, want de leraar weet iets wat de leerling nog niet weet, een ongelijkheid dus. En de leraar heeft jarenlang gestudeerd en heeft gezag als het goed is. Gezag betekent immers ; ik heb iets te zeggen'. Natuurlijk is het wat vreemd als het leeftijdsverschil klein is om dan nog U te zeggen, het voelt wat vreemd, maar toch zie ik het als een vorm van beleefdheid en de weergave van een ongelijkheid. Je en jij zeg je tegen je vrienden, U tegen ouderen en gezagsdragers. Het is gewoon een afspraak. En dat hoeft helemaal niet te leiden tot een leraar 'als vreemde'.
Ik werk nu in de psychiatrie waar ik in principe altijd U zeg, omdat ook hier weer een verschil is tussen behandelaar/onderzoeker en patient. Pas als de relatie wat langer duurt kan er ge-je en ge-jijd worden met beider instemming, maar meestal gaat dat vanzelf.
Ik schaam me soms verschrikkelijk als ik Nederlanders in het buitenland (met kinderen) hoor en zie. Het gemis aan de meest elementaire beleefdheidsvormen vallen dan extra op, naast de onverschilligheid om je even in te leven in de normen en waarden van het land. Van de buitenlanders hier wordt dat wel verwacht, doe dat dan zelf ook in het buitenland.
Ik vindt het zeer belangrijk dat kinderen volwassenen met U aanspreken, want je ziet dat de jeugd iedereen te pas en te onpas met jij en jouw aanspreekt en het de gewoonste zaak van de wereld vind.
Ze hebben geen greintje respect meer tegenover ouderen. Ik vindt dat dit als eerst een taak van de ouders is en ook van het onderwijs personeel om op deze manier de jeugd weer respect bij te brengen voor volwassenen, maar ook voor hun leeftijd genoten. Ik heb zelf volwassen kinderen en die zouden het niet in hun hoofd halen om een vreemde met jij of jouw aan te spreken.
Op deze site zou iedereen MIJ met U dienen aan te spreken, maar "men" weet nauwelijks wat het werkelijke verschil is, dus met JIJ ben ik zo gelukkig als jong puppie die zijn piemeltje net heeft ontdekt!!
Met U geef je een zekere afstand aan en die mag er zijn.
Respect moet je verdienen,opvoeden begint aan de basis dus thuis.Als je daarvandaan al geen goede basis meekrijgt.......Mijn kinderen(1980 en 1983 geboren)hebben tegen ouderen altijd U gezegd totdat ze de leeftijd kregen om dat onderscheid zelf te maken.Nu zeggen mijn dochter en zoon nog steeds U tegen onbekende.Geven die aan dat ze je mogen zeggen dan doen ze dat nog steeds niet automatisch bovendien zeggen hun kinderen ook U tegen ouderen.
een beetje respect voor de mensen die je wat wil leren dat zou eigenlijk wel moeten
Over dit onderwerp is al veel discussie geweest, men wijt het aan de jaren 60-70 maar ik wil wel stellen dat het een opvoedingskwestie is.
De leeraren hebben dit jij en jouwen over zich zelf afgeroepen door hun leerlingen toe te staan hen bij de voornaam te noemen, hiermee zei men indertijd verlaag je de drempel.
Ik denk dat de ware reden hiervan is dat men bij de jeugd niet te streng wilde overkomen en populair wilde zijn.
Maar in de opvoeding ligt hier ook een taak voor de ouders en overige opvoeders.
Ik heb in een publieke sector gewerkt, hier vroeg eens een mij onbekende jonge dame van zo'n 16 jaar mij erg onbeschoft omhulp.
Het ging op de wijze "he jij kun jij mij even vertellen hoe ik in Breda kom?"
Na haar hier op te hebben aangesproken zei ze mij stomverbaasd te zijnn mij met u aan te mogen spreken, "ik zeg tegen mij opa nog niet eens U was haar verdediging"
Waarschijnlijk had ze voor haar grootouders ook geen respect.
Volgens mij ligt het niet aan het het woordje jij of u, maar aan de houding die scholieren hebben t.o.v. de leraren. In de tijd dat ik op school zat, zei niemand jij of jou. Maar we wisten wel hoe iedereen van z'n voornaam hette. Het gaat meer om respectt.o.v de leraren en ook t.o.v. de leerlingen.
In het HBO rond 1985 zeiden we wel jij tegen de docenten, maar er was wel respect tussen ons.
Marina.
In deze tijd past dit wel maar ze hebben wel totaal geen respect meer voor een oudere persoon zoals wij het vroeger wel hadden .ook dit ligt vaak aan de ouders die hun zo opvoeden maar het zal wel zo moeten.ook de kinderen die op school vroegen als in mijn tijd wel eens een tik kregen zijn er echt niet slechter van geworden maar zoals het nu gaat is ook niet goed dat de ouders naar de school komen om bepaalde dingen recht te zetten. waar gaat het op deze manier naar toe.
Ga door mijn vrijwilligers werk vaak met mensen om van alle leeftijd klasse maar hier zie je ook dat er verschillen liggen hoe men bepaalde zaken aanpakt maar ben omdat ik toch al iets ouder ben het er niet mee eens dat ieder je maar aanspreekt met je en jij en dan helemaal niet kijken naar ouderdom.
Stoort ook wel eens ..
Ik heb 40 jaar voor de klas gestaan in het basisonderwijs.
In de beginjaren in colbert (verplicht), later in vrijetijds kleding. Ik ben geleidelijk meegegroeid van U-zeggen naar jij zeggen. Ik heb het nooit als een probleem ervaren. respect zit niet in U of jij. Respect zit in hoe je met elkaar omgaat. Als je kinderen met respect behandeld, behandelen ze jou ook met respect en zal er makkelijker een vertrouwensband ontstaan en dat is erg belangrijk om te kunnen leren.
vind ik ook een beetje respect voor iemand die boven je staat mag best! ik vind het ook niet prettig als kinderen me bij de voornaam noemen en ik ben zelf 57 dus voor ouderen ouders en leerkrachten en bazen altijd U
Het gaat er niet om hoe we zelf tegen leraren spraken, maar wat de toon van de tijd is.
Ik heb lang in het onderwijs gewerkt en was daarvan de helft ongeveer, een meneer met een achternaam en de andere helft een meester met een voornaam. En in mijn groepen was geen verschil tussen de eerste manier van aanspreken en daarna voor wat betreft mijn gezag.
Mijn leerlingen wisten: we zijn gelijk in waarde, maar we zijn natuurlijk niet gelijk. ik dwong af dat ik met respect behandeld werd. En deed dit ook bij leerlingen (basisonderwijs).
Niet de jij of u vorm zegt iets over het schoolklimaat maar de mate van respect die er is in de omgang met elkaar.
Het respect voor autoriteiten gaat dus ergens anders om. Namelijk houding, omgang, respect in doen en laten. Gepaste woordkeus, er zijn als je nodig bent.
De aanspreektitel komt daarna vanzelf.
Dit is misschien een kleine misvatting over het woordje “U “ Ik begrijp dat de PVV hier iets meer mee wil bereiken dan alleen het “U “ Er is waarschijnlijk een blik geworpen over de grens naar de Belgische scholen. Daar heeft men nog discipline, educatie, beleefdheid en ook respect voor de leraars. Daar wordt nog meester of juffrouw gezegd, het onbeschoft tutoyeren zoals hier in Holland kan daar niet. En bedenk dat die jeugd van nu later misschien belangrijke functies krijgen en dan heeft men een goede opvoeding zeker nodig. Misschien is het ook interessant om er eens over na te denken om de legerdienst terug te verplichten. Zo zouden die nu losgeslagen jeugd ook op die manier een beetje discipline worden bijgebracht. Dit is misschien een idee van deze conservatieve bejaarde man die nog geloof hecht aan een gezonde, beleefde maatschappij.
Ik vind dat leraren met U aangesproken moeten worden. Respect betuigen vind ik een grote waarde. Het heeft niets met afdwingen van gezag te maken. Gezag krijg je door rechtvaardig te zijn, enthousiast overbrengen van de leerstof en creatief zijn. Niet populair doen. Ik heb ervaren bij mijn jong volwassen kinderen dat dit niet bijdraagt aan respect.
L.S.,
De aanspreekterm is minder belangrijk dan dat de docent de baas is over het spul. En vakmanschap helpt je aardig op weg om je te kunnen handhaven in de klas.
Je hébt 't, of je hebt 't niet (kunnen leidinggeven), maar je een vak eigen maken moet kunnen, ook al zijn de opleidingen tegenwoordig daar niet geheel op berekend........
Hans Perels
Als gezag en respect moet worden afgedwongen door U te zeggen is er iets goed mis!
Gezag en respect dwing je af door je houding en je manier van omgang met de leerling en niet door de manier waarop je wenst te worden aangesproken.
Er is niets mis mee als je zelf met U aangesproken wenst te worden, maar er is ook niets mis mee als je met je of jij wenst te worden aangesproken.
EENS!
Bij kinderen hoort repect naar ouderen een automathisme te zijn, iets wat ze van huis uit moeten meekrijgen. Het schiet natuurlijk niet op als op de eerste schooldag de leraar/onderwijzer tegen de leerlingen zegt, " ik ben Jaap en ik wil dat jullie mij met U aanspreken"
Laatst had ik met een jonge vader een discussie hierover en die probeerde mij te overtuigen dat u zeggen niet meer van deze tijd was, dat was ouderwets. Vervolgens vroeg ik hem, "als jij voor een nieuwe baan op sollicitatie gesprek gaat, hoe spreek je dan de direkteur of personeelsfunctionaris aan?????
Ik ben zelf uit de tijd dat het gewoon was om leraren/ouderen met U aan te spreken. Daar was en is niks mis mee, het is een vorm van respect naar de ander. Kan me dan ook helemaal vinden in het voorstel van de PVV (dat is wel het enige waarmee ik het met ze eens ben trouwens), maar ik vind ook dat de discussie zich uit zou moeten breiden naar het basisonderwijs en naar "de ouderen".
Ik persoonlijk vind het zeer irritant dat ik bij een telefonische vraag (lees helpdesk) vaak met jij aangesproken wordt door een volkomen onbekende, ook vaak op televisie.
Geen gejij en gejou dus, behalve als iemand daar zelf mee instemt.
ik spreek iedereen meestal met u aan, vind evenwel niet dat,dat alleen zou bijdragen aan respect voor elkaar.
Ben het er dan ook niet mee eens dat een leraar een "titel " zou verdienen. Wederzijds respect moet van twee kanten komen, zowel voor jong als voor oud.
Een leraar verdient een u en de titel meester of meneer. Errug belangrijk voor het broodnodige respect. Mijn zoon heeft dit jaar voor het eerst een eigen klas op een middelbare school en als ik die verhalen hoor! dat gaat niet goed hoor mensen, daar moet nodig wat aan gesleuteld worden zodat een leraar normaal zijn werk kan doen.
Herkenbaar! Niet alleen op scholen, maar gewoon overal: thuis, op straat, etc.
mee eens. Ik heb lang in het onderwijs gewerkt.Toch altijd dat beetje afstand bewaren is niet slecht.Het wordt alleen maar gewaardeerd.
Ik vind dat ook een klein beetje respect zeker voor de wat oudere mensen ben blij dat ik mijn kinderen zo heb opgevoed en mijn kinderen geven het voort aan hun kinderen en als ze ergens zijn en ze spreken de mensen met U aan zeggen ze vaak dat komt ook niet veel meer voor maar ik ben er trots op
gr willeke
Toppie.
Oh ja, dat ik dat erbij vertelde over Port etc,...is om mensen te laten zien dat je jezelf af en toe wel mag kietelen wanneer een ander dat niet doet.. Genieten kan met heel weinig. Zo`n fles drink ik dan ook in 10 of meer keertjes op, alleen of in gezelschap.
Vanmorgen ook gehoord,
In België nog altijd heel normaal dat men je met U aanspreekt. En terwijl ik hier lekker in mijn uppie zit aan een 10 jaar oude Port, zeer oude Zaanlander kaas en wat toastjes, bedenk ik me dat we al eens over etiquette in een forum hadden.
Natuurlijk zijn er culturen waar boeren aan tafel laten daar thuis hoort. Bij mij niet, ik ben nu eenmaal van hier. Hou van deuren opendoen voor dames of in de jas helpen, ze helpen oversteken indien ze hulpeloos kijken . Maar nog veel meer van die niet aangeleerde Charmes, ik was van mezelf altijd alzo en natuurlijk dankzij opvoeding. Want het bevredigt mij te zien, hoe een ander kan genieten van kleine attenties. Dat ik daar vroeger als kind wel mee gepest werd nam ik voor lief. Ik was sterk en snel, niet alleen van tong.
Daar hoef ik niets voor terug. In ieder geval spreekt men mij al heel lang ongevraagd met u aan. Respect wat ik niet afdwing maar schijnbaar verdien.
Wat lelaren betreft, ja ik vind dat jongeren u moeten zeggen. Niet vanwege autoriteit maar gewoon, beleefdheid.
Weet wel dat jij Moniek terwijl ik zei; Zeg maar Max, stug volhield aan u...!
Inderdaad, gewoon beleefdheid. Niets mis mee.