Mijn kind emigreert

Meer dan vijftig procent van de Nederlanders denkt wel eens aan weggaan uit Nederland (onderzoek van Emigratie 2007). Televisieprogramma's als ‘Het roer om' en ‘Ik vertrek' zijn kijkcijferkanonnen, maar ze gaan altijd over de emigrant. Terwijl het voor de achterblijvers ook heel ingrijpend is als een familielid de stap neemt om in het buitenland te gaan wonen.

Zongebruinde kinderen

Lidian en Henri Patier vertrokken vorig jaar oktober naar Fuerteventura. Henri's ouders leven niet meer, maar de ouders van Lidian nog wel. Lidians moeder vertelt: "Mijn dochter en schoonzoon zijn reislustig, dus ik ben het wel gewend dat ze weg zijn. Ze woonden zelfs een half jaar in Zuid-Amerika. Toch voelt hun emigratie naar Fuerteventura anders. Dit is permanent. Ik maak me absoluut geen zorgen of ze het wel redden. Waar ik soms wel moeite mee heb is dat ik niet zo mobiel ben. Dat maakt het lastig is om te reizen en hen te bezoeken. Gelukkig bellen we vaak via de computer met Skype, heel handig. Ach, ze komen geregeld naar Nederland, zongebruind, optimistisch en gelukkig. Daar word je als ouder dan weer blij van."

De droom

Paul en Josefien verhuisden eind 2006 definitief naar Spanje. Josefien: "In dat jaar waren we heel druk bezig om alles te regelen voor onze droom: een bed & breakfast. We beseften pas later hoe moeilijk onze ouders, familie en vrienden het hadden met ons vertrek. Logisch, zij hadden die droom immers niet." De moeder van Josefien verhuisde tijdelijk met het gezin mee om alle huishoudelijke beslommeringen te regelen. "Daardoor was ze heel erg betrokken bij de opbouw van ons nieuwe bestaan. Zij en papa komen geregeld een paar weken logeren. Voor Pauls ouders is de overgang wat moeilijker. Zij missen vooral de kleinkinderen heel erg. Ondanks webcams en internet ben je toch minder betrokken bij de dagelijkse gang van zaken. En omdat ze allebei nog werken, kunnen ze niet onbeperkt voor langere tijd komen. Gelukkig is de vliegverbinding naar Malaga heel goed, dus plannen ze af en toe een ‘snoepweekendje'".

Ouders vertrekken

Negen van de tien emigranten is jonger dan 55 jaar, maar bij Michel (47) zijn het zijn ouders die naar de Verenigde Staten emigreerden. Hij bleef met zijn gezin in Nederland. "Wij denken ook wel eens aan emigratie, maar durven die stap - nog - niet te nemen. De kinderen hebben hier hun school, hun leven, vriendjes. Wij hebben ons werk, ons huis. Toen mijn ouders vertelden dat ze weg wilden, namen we het eerst niet zo serieus. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ze vroeger al riepen dat ze naar de Verenigde Staten wilden. Ik realiseerde me dat ze echt gingen toen ze vorig jaar een flat kochten in Miami. Ze hebben hun huis in Nederland nog aangehouden, omdat ze geregeld terugkomen voor mij, mijn broer en onze gezinnen. Maar hun ‘thuis' is Miami en daar hebben ze het prima naar hun zin. We webcammen en chatten wat af. Natuurlijk missen we het fysieke contact, het bakje koffie, een knuffel. Maar we zien het meestal positief: zij genieten van de warmte, hebben het naar hun zin en wij hebben er een lekker overwinteradresje bij!"

Emigratie in cijfers

Steeds meer mensen vestigen zich dus in het buitenland. De beurs 'Emigratie 2008' trok vorig jaar veel bezoekers en voor de beurs van 2009 (op 7 en 8 maart) wordt een enorme toeloop verwacht.
Maar waarom willen deze mensen eigenlijk weg? De belangrijkste redenen die emigranten noemen zijn: belastingdruk, ruimtegebrek, files, bureaucratie, de verloedering van Nederland, een ander klimaat, nieuwe kansen, nieuw leven, lagere kosten van levensonderhoud en een nieuwe liefde. De top 6 emigratielanden: België, Duitsland, Frankrijk, Verenigde Staten, Het Verenigd Koninkrijk, Spanje.

Nuttige websites:
www.hetroerom.com
www.emigratiebeurs.nl/nl/
www.bewustemigreren.com/ advies voor emigranten en achterblijvers

Van onze redactie,
Madeleine v/d Wouw