Een nieuwe liefde: maar hoe reageren de kinderen?
Wie op latere leeftijd het liefdesgeluk hervindt, zal misschien niet gelijk verwachten dat pubers of volwassen kinderen roet in het eten gooien. Toch gebeurt dat soms. Het gaat gelukkig vaak goed. Veel kinderen verheugen zich in het nieuwe geluk en zijn blij dat het weer goed gaat met hun moeder of vader. Maar ook volwassen kinderen kunnen moeite hebben met een nieuwe relatie, is de ervaring van gezinstherapeute Ietje Heybroek, die veel stiefgezinnen of ‘nieuwe gezinnen’ begeleidt.
Hooggespannen verwachtingen
De grootste valkuil is dat de verliefde ouder het droomplaatje te veel inkleurt. Heybroek herinnert zich de moeder die met haar nieuwe liefde en kinderen uit beide relaties met hooggespannen verwachtingen op vakantie ging. De trip werd één groot fiasco. De kinderen mochten elkaar niet, trokken zich terug in kampen en de sfeer was om te snijden geweest, zo vertelde een teleurgestelde moeder bij thuiskomst in de spreekkamer.
Afkeuring
Kinderen op volwassen leeftijd zijn vaak kritischer, zeker wanneer ze lange tijd de beschermersrol voor hun alleenstaande ouder op zich hebben genomen. Sommigen steken hun afkeuring niet onder stoelen of banken. "Negeren is het ergste wat een kind een nieuwe partner kan aandoen", weet Heybroek. De sfeer kan zo negatief geladen zijn dat relaties stranden wanneer een ouder niet onomwonden aan zijn kinderen duidelijk maakt dat dit zijn leven is en dit de partner van zijn keuze."‘Ouders moeten van hun kinderen verwachten dat ze de normale omgangsvormen in acht nemen. Elkaar begroeten en beleefd zijn is het minste dat je mag verlangen."
Vertrouwde plek
Op hun beurt moeten de geliefden in hun verliefde roes alert blijven op mogelijke gevoeligheden bij hun kinderen. Kinderen, zelfs al zijn ze het huis uit, dreigen de vertrouwde plek te verliezen waar ze ongedwongen zichzelf kunnen zijn nu er een ‘vreemde’ rondloopt. "Geef iedereen de tijd om aan de nieuwe situatie te wennen en blijf apart dingen ondernemen met je kinderen", drukt Heybroek op het hart. Verwacht van je kinderen niet dat ze de nieuwe partner gelijk omarmen, of andersom. De eerste ontmoetingen zijn vaak onwennig. Laat die daarom liefst in een ongedwongen setting plaatsvinden, zoals een dagje uit.
Praten
Een nieuwe verbintenis kan allerlei gevoelens bij kinderen losmaken. Jaloezie, onverwerkt verdriet of de angst om een deel van de erfenis te verspelen. Gevoelige kwesties die vaak onuitgesproken blijven. "Blijf reëel, snijd zoiets als de erfenis aan met je kinderen, ze zijn daar nou eenmaal mee bezig. Maar blijf vooral praten met je kinderen. Ze moeten het gevoel hebben dat ze onverminderd bij je terecht kunnen met vragen en twijfels."
Eerste anderhalf jaar
Niet te hard van stapel lopen, is het devies van de therapeute. Wanneer de familierelaties onder druk komen te staan, kan latten soms verstandiger zijn. "Door gelijk te gaan samen wonen of zelfs te trouwen zet je de verhoudingen op scherp. Bovendien zeg ik standaard tegen jonggeliefden: die eerste anderhalf jaar zeggen nog niet zoveel. Belangrijker is hoe de relatie daarna stand houdt, wanneer de eerste irritaties en scheurtjes optreden."
Verliefd
Wat ook onwennig kan aanvoelen voor kinderen is hun ouder verliefd te zien. Wees daarom terughoudend met het tonen van intimiteiten. Zeker voor pubers en jong-adolescenten, kan dat heel verwarrend zijn, weet Heybroek. Ze zijn zelf bezig de eerste onzekere schreden te zetten op het pad van relaties en hun seksualiteit ontluikt; hun vader of moeder zien zoenen is het laatste waar ze op zitten te wachten. In de meeste gevallen wennen de nieuwe partner en de kinderen na verloop van tijd aan elkaar en brengt een nieuwe relatie de kinderen vooral veel goeds: stabiliteit aan het thuisfront, extra gezelligheid en het voorbeeld van een succesvolle liefde.
Van onze redactie
Nieuwe reactie inzenden
Login of registreer om commentaar te plaatsen
Meer artikelen binnen Huis en Haard
- 03-02-2012
- 02-02-2012
- 01-02-2012
- 01-02-2012
- 05-01-2012
- 23-12-2011
- 08-12-2011
- 05-12-2011
- 01-12-2011
Doe de quiz! Geen reacties
- 09-12-2011
- 08-11-2011
- 05-10-2011
- 02-01-2012
- 16-09-2011
- 09-09-2011
.jpg "Vrienden vinden")
2012 © - Initiatief van 
Reacties
Verbazing, verontwaardiging, woede, onbegrip en verbijstering strijden bij mij om voorrang bij het lezen van al jullie conclusies, vooronderstellingen en commentaren, maar vooral jullie bijna tastbare angst.
Het meest ontluisterend vind ik het gebrek aan liefde, respect en de overdaad aan egoïsme en misplaatste dominatie die spreekt uit de opstelling van kinderen.
Natuurlijk, het is je eigen bloed, maar aan bloedvergiftiging kun je sterven!
Zelf was ik bijna 22 jaar getrouwd. Ik was er vroeg bij. Op mijn 20ste al. Daarvan waren de laatste 12 jaar van dit huwelijk een hel. Een van mijn dochters zou, volgens een kinderpsychiater achterlijk zijn. Nooit geaccepteerd. Achter ja… maar achterlijk, kom op man!!! Mijn ex kon niet leven met dit meiske.
Voor dit kind ben ik zo lang bij mijn ex gebleven. Ik heb haar gesteund, gestimuleerd en gekoesterd. Ik gaf haar de liefde die ze van haar moeder niet kreeg. Uiteindelijk is ze afgestudeerd in Nijmegen. Een trotser vader was niet voor te stellen.
Ik had inmiddels een vrouw leren kennen die bijna 15 jaar jonger was dan ik. Het leeftijdverschil tussen mijn zoon en haar, was kleiner dan het verschil in leeftijd tussen haar en mijzelf. Ik voelde me de eerste maanden ontzettend bezwaard. Het verschil in leeftijd was ook zo overduidelijk te zien en overal voelde ik me “bekeken”.
De eerste keer dat we samen het bed deelden bekroop mij het gevoel als was ik een kinderverkrachter. Ik was bijna 42 en zij 26. Verdomme. slechts 10 jaar ouder dan mijn dochter.
Op een bepaald ogenblik heb ik voor mezelf een knop om moeten zetten. Zij was God betere het wel een volwassen vrouw, door haar man in de steek gelaten met twee kleine kinderen. Wie of wat is deze wereld dat ze zich bemoeid met de manier waarop ik mijn prive leven indeel?
Aanvankelijk werd ik heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Mijn nieuwe relatie kostte me veel vrienden. Maar erger, ondanks dat mijn kinderen redelijkerwijs mijn gelijk inzagen, emotioneel waren ze het absoluut niet eens met mijn keuze en mijn nieuwe vlam. Ik bleef de man van hun moeder. Wisten zij veel van ons verleden?
Nooit heb ik me uitgelaten over mijn gevoelens. Nooit heb ik me negatief uitgelaten over mijn ex. De relatie met mijn kinderen verwaterde gelijdelijk en gedurende een groot aantal jaren heb ik hen niet gezien. Het zij zo. Ik had de keuze gemaakt voor mijn leven. Mijn liefde. En, in vergelijking met de jaren daarvoor, hoe overweldigend was deze liefde, dit geluk, de verstandhouding, het eindelijk kunnen praten. Er was een ongekende wereld voor me open gegaan.
Inmiddels ben ik al weer 21 jaar getrouwd. Mijn dochters hebben de weg naar hun vader terug gevonden. De kinderen van mijn vrouw zijn mijn eigen kinderen geworden. Mijn vroegere vriendenkring is helemaal verdwenen. Anderen zijn daarvoor in de plaats gekomen. Ik leid een nieuw en gelukkig leven.
Mijn zoon; hij heeft blijvend partij gekozen voor mijn ex. Ik heb al 18 jaar geen contact meer met hem. Het verdriet hierover is verdwenen. Alles went en het was en is uiteindelijk zijn keuze.
Wat er voor in de plaats is gekomen? Liefde, geluk, vier prachtige kinderen, tien kleinkinderen, leuke vrienden maar vooral, gemoedsrust, kalmte en mildheid.
Het zei zo mijn zoon. Ooit zul je beseffen dat je jezelf en mij tekort hebt gedaan met je onredelijk egoïsme.
Ik heb gekozen voor dit leven, een leven waar ik geen moment spijt van heb. Een leven dat me geluk heeft gebracht. Een RIJK leven.
En anderen en hun manier van denken? Maak toch je eigen keuze. Doe dit voor een klein deel met je verstand, maar voor een bijzonder groot deel met je hart. Wat men ook zegt of, erger nog, achter je rug fluistert; Het is wel jouw leven, jouw geluk en jouw keuze.
Al die betweters en goedbedoelers? Ze kunnen me de pot op! Het leven is te kort om het door twijfel of onzekerheid te laten beheersen
Natuurlijk is de familie belangrijk, mits er op een gezonde manier met elkaar omgegaan wordt.
Ook kinderen moeten leren begrijpen dat ouders (vader of moeder) ook nog een eigen leven op na houden.
Wanneer kinderen de volwassen leeftijd hebben berijkt is het meestal zo, dat ze hun eigen koers volgen en dat ga ik alleen maar goedkeuren. Ze kunnen kiezen voor hun manier van leven, daarbei maakt het niet uit of ze vertrekken naar het buitenland, welke partner ze kiezen, of ze jaren willen studeren of meteen gaan werken...enz.
Andersom hebben ook wij als ouder de zelfde rechten, ik moet mijn leven zelf leven , niemand gaat het voor mij doen ! Mijn twee kinderen ( 25 en 35) geven mij de ruimte die ik nodig heb en dat werkt op wederzeidse manier, mijn deur zal altijd voor ze open blijven staan maar hoe ik mijn leven invul dat beslis ik zelf.
Twee jaar geleden heb ik een nieuwe partner leren kennen en dankzij mijn kinderen en ik hetzelfde waarde-en normenpaket hanteren, wordt mijn (bijna) man gewaardeerd en respecteerd.
De kinderen van mijn partner kijken er anders tegen aan, ondanks ze op een leeftijd van 27 en 30 zitten maken vooroordelen en zwart/wit denken een contact moeilijk en de huwelijksplannen van mijn partner en mij worden ten zeerste afgekeurd.
Mijn man heeft afstand genomen, want hij wil gelukkig worden met mij, hij heeft dus een keuze gedaan. Hij is een heel goede vader maar emotionele chantage wordt niet gerespecteerd , ook doet het pijn, het kan niet anders.
Ja soms zijn er best veel problemen zelf heb ik na het overlijden van mijn man een nieuwe liefde ontmoet het is een zeer goede en stabiele nieuwe liefde. Mijn kinderen willen nog geen kennis maken met mijn nieuwe liefde terwijl wij al bijna 9 maanden verder zijn, natuurlijk geven wij ze de tijd om er aan te wennen dat er een nieuwe man in mijn leven is gekomen , maar nu ben ik volgende maand jarig en zou ik graag met zijn allen iets leuks doen om mijn verjaardag te vieren, maar dat moet ik dus in twee keer gaan doen omdat mijn kinderen nog niet hem willen leren kennen. Mijn vrienden kennen hem allemaal al wel en zeggen dat het een lief persoon is en dat klopt ook wel. Dus vind ik het moeilijk om iets te organiseren heb al een hekel aan al die verjaardag verplichtingen en dan is het nog moeilijker om het in twee keer te moeten doen. Ik dacht nu is het wel tijd en dan in een andere omgeving en ontspannen sfeer maar dat dacht ik dus verkeerd. Mijn vrienden mogen komen al kennen ze die in principe ook niet maar mijn nieuwe liefde niet. Moet ik hem dan maar voorstellen dat hij gewoon een vriend uit mijn vrienden kring is dat kan ik dus niet. Wij denken niet eens aan samen wonen zijn wel van plan om samen te verhuizen naar Nijmegen en daar beide een eigen flatje te huren dat gaat april volgend jaar gebeuren dan zijn wij van het reizen af dat wij nu iedere week doen om de weekendes samen te kunnen zijn, wij wonen nu 110 kilometer bij elkaar vandaan en dat is voor onszelf geen onoverbruggelijk probleem, want wij houden van elkaar. Van mijn familie heb ik al afstand genomen omdat ze mij veroordeelde maar als je na een scheiding binnen mijn familie een nieuw relatie na een dag heb wordt dat wel goed gekeurd maar na een overlijden wordt er verwacht dat je de eerste jaren alleen blijft.
Het is en blijft een moeilijk object ouders en kinderen en een nieuwe liefde
Hallo Christy,
voor mij is het goed geweest om jouw verhaal te lezen,
ik wens je alle geluk toe met je nieuwe partner, op het moment heb ik ook een man leren kennen, ook ruim 100 km. van mij vandaan, ik moet hem nog gaan ontmoeten, maar door jouw ervaringen begrijp ik dat ik het ten opzichte van mijn zoon, die nog thuis woont, het rustig aan moet doen en blijven praten met hem. Hij weet ervan dat ik een man ken, hij zegt dat hij dit normaal vind en ook heel goed van mij vind om dit te doen, maar ik zal wel rekening met hem moeten houden als dit verder gaat. Dank je voor jouw verhaal. Ik wil ook nog aangeven dat mijn man nu ruim 3 1/2 jaar geleden is overleden.
groeten, Mirjam
Best lastig! Maar oprecht uitkomen voor de keuze die je met je hart hebt gemaakt zal uiteindelijk werken. Dus zaken niet, ter wille van de lieve vrede, anders voorstellen dan ze zijn.
Nodig kinderen uit kennis te maken met je vriend, wees daarin duidelijk over je keuzes en respecteer de gevoelens van de ander. Zeg dat laatste ook, ook dat je begrijpt dat zaken teer liggen en tijd nodig hebben. Ga wel duidelijk je eigen weg, het is jouw , het is jullie leven. Die duidelikheid werpt ook vruchten af. Geef aan dat je de relatie met je kinderen, familie, etc. belangrijk vindt. Laat dat ook blijken, leef mee en laat hen meeleven en dus meegroeien.
Een ieder naar het zin maken, lukt toch niet.Dus dat moet niet je doel zijn. Begrip tonen en ieder is zijn waarde laten is prima.
Succes!
Cor
Met stoere taal alleen kom je er vaak niet. Voor veel mensen is de relatie met hun kinderen en familie belangrijk. terecht Zeker bij het ouder worden is het zorgvuldig bewaren en goed houden van die relaties een bijdrage aan je levensgeluk!
Open communicatie en zaken als gevoel, ervaren en wennen even de tijd gunnen.
het gaat niet vanzelf. Soms moet er ( emotioneel) afscheid genomen worden, soms worden verwachtingen teleurgesteld.Daar overheen lopen, lijkt sterk, maar is niet wijs.
En die wijsheid zou nou juist met de jaren moeten komen!
Succes!
Cor
Een nieuwe "liefde" is een puur privé gebeuren. Elke inmenging van wie dan ook is een gotspe om het op z'n Jiddisch te zeggen!
Leef je leven en je liefde! Mochten er naasten of zelfs nabestaanden zijn die er problemen mee hebben: doorsturen naar een hulpverlener voor dat soort ergernissen, OF een nieuw netwerk creéren!
Je bent nooit iemands bezit, zelfs niet van je kinderen of andersom!!
Warme groet en speel het spel van de Liefde met overtuiging en Privé, Draak
v weg