Je mag ongelukkig zijn.....

Het leven is geen aaneenschakeling van gelukzalige momenten. Er zijn tijden van ongeluk, tijden waarin de wereld even niet zo rooskleurig lijkt. En dat is prima. Je hoeft niet te vechten tegen een ongelukkig gevoel.

Leven in de eb en vloed van het leven

Het leven is niet altijd mooi, en dat hoeft het ook niet te zijn. Sterker nog, dat zou ook je doel niet hoeven zijn. We leven namelijk in een relatieve wereld, een wereld waarin het één niet kan bestaan zonder het ander.

Zonder ongeluk geen geluk.  Zonder angst geen liefde, zonder verdriet geen vreugde. Een leven waarin je altijd goed gehumeurd bent, waarin altijd alles goed gaat, waarin je geen ongeluk kent is saai. Het is niet alleen saai, het is ook doelloos.

Ongeluk zet aan tot actie

Een ontevreden, ongelukkig gevoel is een sterke motivator tot verandering. Je brengt pas veranderingen aan in je leven als dingen niet meer blijken te ‘werken’. Pas als de huidige situatie je ongelukkig maakt zul je er iets aan doen. Zolang jij blij en tevreden bent, valt er niets te veranderen en zul jij dus niet groeien.

De moeilijke tijden in het leven helpen je vaak het meest vooruit. Dat zijn de tijden waarin je jezelf echt leert kennen, waarin je leert wat je echt belangrijk vindt. Als je je nooit op een bepaald niveau ongelukkig zou voelen, zou je jezelf nooit ‘dwingen’ om na te denken over je leven. Je zou jezelf nooit de moeilijke vragen hoeven stellen.

Al vaker is gezegd waarom je beter ongelukkig kunt zijn dan in een sleur. Wanneer je je echt verschrikkelijk voelt moet je iets doen. De situatie kan namelijk niet zo blijven, dus je onderneemt actie. Als je nooit met deze situatie geconfronteerd zou worden zou er niets veranderen, en zou je leven vlak en saai worden.

Je voelt je pas echt dankbaar als je weet hoe het is om zonder te leven. Je ervaart echt geluk als je weet hoe het voelt om ongelukkig te zijn. Vrijheid is goud waard als je je lange tijd gevangene hebt gevoeld in je eigen leven.

Ervaar je gevoelens met volle aandacht

Je mag ongelukkig zijn. Daar is niets mis mee, je hoeft er niet tegen te ‘vechten’. Je emoties vertellen je welke kant je op wilt bewegen, je gevoelens helpen je je leven richting te geven.

Luister naar je emoties, zoek uit waar ze vandaan komen. Durf ze te ervaren. Gevoelens zijn niet ‘goed’ of ‘slecht’, het zijn simpelweg gevoelens. Emoties die je iets proberen te vertellen, emoties die je niet hoeft weg te drukken.

Zonder eb geen vloed, zonder krimp geen groei, zonder donker geen licht. Licht is niet beter dan donker, licht en donker zijn gelijkwaardig en allebei waardevol. Net als je emoties.

Dus wees gerust. Je mag ongelukkig zijn, zelfs als de maatschappij je iets anders vertelt. Vecht niet, maar laat je begeleiden door wat je gevoel je zegt. Laat je meevoeren met de stroming, voor je het weet wordt het weer vloed.

 

Nieuwe reactie inzenden

Login of registreer om commentaar te plaatsen

Reacties

Heel veel mensen die zich ongelukkig voelen, voelen zich ook eenzaam. Uit een onderzoek van Zet Brabant http://www.zet-brabant.nl/nieuws/2011/6/142_Brabant_niet_meer_eenzaam blijkt dat 600.000 Brabanders zich ongelukkig voelen. Dat is een serieus probleem! Wij van Zet Brabant zijn continue bezig met onder andere onderzoek naar dit probleem en hoe we deze mensen kunnen helpen. Eind 2012 zullen we een eindmeting houden, om te onderzoeken of dit alles ook effect heeft gehad.

Tuurlijk mag je je wel eens ongelukkig voelen alleen als dat lang gaat duren zou ik er toch eens

met iemand over gaan praten!!

Ben ik het helemaal mee eens!

vosje

Je mag inderdaad ongelukkig zijn dat vind iedereen. Maar er is een maar, als je er maar niet in blijft, laat het alsjeblieft niet te lang duren. Je vond zelf ook dat er ongelukkige emoties mogen bestaan, maar er moet wel een reden zijn niet zomaar onverwerkte emoties van vroeger die je parten gaan spelen. Dan denkt en zegt men dat is oud zeer, dat moet men vergeten eigenlijk weer wegstoppen. We leven nu en nu is het over en toch weer plezierig. We hebben geleerd en gaan weer vrolijk verder, want dat is toch veel gezelliger.
We moeten aanvaarden dat het zo niet werkt en dat er geen tijdsduur aan ongelukkig en verwerken zijn gekoppeld. Iedereen heeft het recht op alles op zijn eigen manier te doorleven. Laten we toch die mensen blijven steunen, ze komen er wel weer eens uit. Dan zijn ze gegroeid en sterker geworden. Op hun beurt kunnen ze dan weer mensen steunen die zo moedig zijn om hun verdriet of emoties onder ogen te zien en er geen sausje overheen gaan gooien. Met open vizier alles aan en ten strijde gaan, dan komt het geluk gegarandeerd weer op je pad.
Veel moed steun en kracht voor allen die bezig zijn met hun ongeluk te doorleven op weg naar hernieuwd prettig en vredig voelen.

Helemaal met je eens, groetjes alleke

Ik vind 't ook wel een verfrissende gedachte, dat je ongelukkig mag zijn, dat het zelfs goed is om dat zo nu en dan te zijn.

Ik heb ook de indruk dat de mensen om mij heen niet gauw zullen vertellen dat ze zich ongelukkig of eenzaam voelen.

Jammer eigenlijk....

Het leven is inderdaad niet altijd een lach. Ook een traan hoort daarbij. Ik moet opbiechten dat ik in een situatie terecht kwam, dat ik werkelijk geloofde dat ik nooit meer van mijn leven zou lachen. En nu moet ik er om lachen dat ik dat toen dacht. En die zwarte nacht en dag lijken nu op een klucht. Een klucht waarin ik de hoofdpersoon was. Een nachtmerrie, een van de velen die nog zouden volgen. Ik heb er een posttraumatische stoornis aan overgehouden. Het wordt minder, maar toch kunnen bepaalde beelden, flitsen van een film die terugkomen me weer in een schrikreactie doen belanden. Zoiets als dat je plotseling een katapult afschiet. Nooit en te nimmer kan ik het moment bepalen dat het gebeurt. Het komt onverwachts, als een dief in de nacht. Zoals nu, bij het opschrijven. Een traan vloeit...

Toch breekt een glimlach door. Hanneke, een goed teken!

Jullie kunnen hier toch wel tegen, hè? Tine Dorothy 

 

Tjaart, ik ben niet iemand die gauw gillend wegloopt. In het tegendeel. Ik kan juist heel veel hebben. Maar weet je, soms is de werkelijkheid een graadje erger dan fictie. En Tjaart, des te langer je op het internet verblijft, des te vertrouwelijker je schrijft. 

En dat ik die dag dacht dat ik nooit meer zou lachen, duurde maar kort. Het zit niet in mijn aard. Ik was met een vriendin (mijn beste vriendin) al een dag later geintjes aan het maken over het gebeurde. Tranen en lachen vloeiden in elkaar over. Een overlevingsmechanisme blijkbaar.  

Tine, als je een paar jaar op internet aan allerlei forums hebt meegedaan en je bent nog niet gillend weg gelopen......geloof me, dan kun je wel iets hebben....... 

Nuttig om te lezen en te erkennen. Toch denk ik dat er heel veel mensen zijn die het moeilijk vinden om zelf iets aan hun leven te veranderen wanneer ze ongelukkig zijn. Dat ze vastzitten in gewoontes en patronen en er dus niets aan doen. Luisteren naar je gevoel kun je makkelijk overslaan hierdoor. Dus het is goed als we hier zo af en toe weer eens aan herinnerd worden!

Groetjes Ieteke

Je kunt een heleboel dingen doen om vaker geluk te ervaren, en ongeluk te beperken. Je kunt de pieken hoger maken en de dalen minder diep, zeg maar.

Dat neemt inderdaad niet weg dat ongeluk onderdeel blijft van het leven, en dat periodes van tegenslag ontzettend leerzaam kunnen zijn. Ik wil duidelijk maken dat ook jezelf ongelukkig voelen waardevol is, en dat er niets mis mee is. Het is niet zozeer de enige weg naar geluk, het is simpelweg onderdeel van het leven.

Emoties, we worden er mee geboren, lachen en huilen..we uiten dit  meteen al als we de wereld binnen komen met  een flinke  tik op ons  achterste , en het protest uit zich in een huilen,,!.Welkom in een leven waarin je emoties behoorlijk op de proef zullen worden gestelt.Het hoort bij  ons, net als ademen.... zuurstof heb je nodig om te leven en goed te functioneren, de emoties zijn er om onszelf te ontluchten/ ontladen,, maar ook om te laten horen hoe blij we zijn met alle mooie momenten die ons overkomen,, want die zijn er ook !Het huilen vw  dingen die ons overvallen, en pijn doen... dit is het  ontladen ..dat mag ook,,, nee dat moet. zelfs,,.zonder dat ontladen zouden we ontploffen, en dat kan gevaarlijk zijn, dus..voel jij je niet lekker in je vel, en heel ongelukkig, vertel het, desnoods schreeuw je  het uit, het is een normale   gezonde reactie..alhoewel het ook best wat zachter mag, ..graag zelfs, maar zonder gekheid,   elk mens heeft het recht zich   ongelukkig voelen, ..het  hoort bij  het ... leven en beleven...!!

Het is heel fijn nu eens ergens te lezen dat je ook wel eens ongelukkig mag zijn. Net als dat je niet mooi en jong hoeft te zijn. De reclame in de bladen en op de televisie doen iets anders vermoeden, maar je mag gewoon jezelf zijn. Iedereen is uniek en dat is wel zo prettig. Soms blij, soms verdrietig, vaak iets er tussenin.

Het belangrijkste is dat je jezelf bewust bent van wat je voelt, dat je de tijd neemt naar je eigen hart te luisteren.... Is het zwaar, is het licht en kan ik er iets mee of zou ik er iets aan moeten doen.

Jezelf zijn zoals je bent en het ook zo ervaren...... dat is het leven vieren.