- Home
- Groepen
- Leden
- Columns
- Reporters
- Reisverslag: van Chicago naar San Francisco
- Alle Reporter verslagen
- Elf Fantasy Fair 2012
- Het Westlands museum
- Het Onderwijsmuseum
- Goedenwel uitje Beeld en Geluid
- Second Home beurs
- Bezoek aan de Yakult fabriek
- Motorbeurs Utrecht
- Carnaval in Lampegat!
- Chocolade Lezing
- Het gevangenismuseum
- Kampeer- en caravan beurs
- Fietsbeurs Utrecht
- Stichting AAP
- Vliegshow Keiheuvel
De grenzen van ouderliefde
Door Geertje Paaij | za 05-11-2011 (23:25)
Is onvoorwaardelijke liefde voor jouw (jongvolwassen) zoon of dochter wel zo vanzelfsprekend? Wat doe je als jouw kind je verkettert en uiteindelijk een psychiatrisch ziektebeeld blijkt te hebben? En wat als huisarts en hulpverlening jouw signalen niet serieus nemen? Hoe zorg jij ervoor dat je goed in je vel blijft zitten? Heb je nog een eigen leven? Tot hoever ga je?
In 'VOLG DE BLAUWE LIJN, voetstappen van de liefde' is dit het centrale thema.
Niet iedere ouder verkeert in de gelukkige omstandigheden dat zijn c.q. haar kinderen het 'goed doen'.
Op http://www.tenpages.com/manuscript/volg_de_blauwe_lijn/lezen
lees je de eerste tien bladzijden van dit waargebeurde verhaal. Ik hoop op 30 januari 2012 te eindigen met tenminste honderd aandeelhouders en 2.000 verkochte aandelen. Eén aandeel kost vijf euro. Lukt me dat niet, dan wordt 20% teruggestort van je inleg.
In dagbladen zoals de Volkskrant verschijnen regelmatig gekscherende artikelen dat het normaal is dat ouders op het schoolplein aan elkaar vragen 'En wat voor psychische aandoening heeft jouw kind? Krijgt hij daar ook een rugzakje voor?'
Giovanni Wouters, politicoloog, steekt in Opinie&Debat van 13 augustus 2011 hiermee de draak. Zijn dochter lijdt aan het DNK-syndroom, ofwel zij is een Dood Normaal Kind en daarmee een uitzondering.
Onze minister van Volksgezondheid, Edith Schippers, maakt het nog bonter. Zij vindt dat psychische problemen vooral in eigen kring uitgevogeld moeten worden.
Er zijn nog steeds veel ouders die hun stem niet verheffen en zich schamen. Als de dood dat hun zoon of dochter met schizofrenie met de vinger wordt nagewezen als de zoveelste 'schizofrene mafkees'. Het afschuwelijk drama in Alphen aan de Rijn draagt aan deze beeldvorming bij.
Ouders met een ADHD-kind moeten niet zeuren. Hun kind is 'gewoon een beetje druk.'
En om het plaatje compleet te maken, worden ouders afgeschilderd als opvoedkundige klunzen, asociale Tokkies.
'VOLG DE BLAUWE LIJN' wil een handreiking zijn naar ouders die zich vaak zo verdomd alleen voelen. Laat Nederland weer het land worden van solidariteit, compassie, tolerantie en medemenselijkheid.
Op mijn website http://www.geertjepaaij.weebly.com zie je de boektrailer. Een filmpje van één minuut.
Op mijn website http://www.geertjepaaij.weebly.com zie je de boektrailer. Een filmpje van één minuut.
Ik heb een aparte groep aangemaakt onder de noemer 'VOLG DE BLAUWE LIJN'.
Ik hoop op veel bijval en ouders die me steunen om dit verhaal een smoel te geven in de boekwinkels.
Volg me op Twitter: GeertjePaaij
Met vriendelijke groet,
Geertje Paaij
Nieuwe reactie inzenden
Login of registreer om commentaar te plaatsen
Downloads
Goedenwel.nl heeft nu 47725 leden en 657 groepen.
Groepsinfo...
Dit is de groep van...
Groepsbeheerders
-
(22) (16) -
(17) (27) -
(99) (20)
2012 © - Initiatief van 
Reacties
Allemaal goed en wel, maar soms moet je wel afstand nemen en hopen dat een kind tot inkeer komt. Want als een kind niet wil waar blijf je dan als ouder? Daarbij komt ook nog dat het kind volwassen is en zijn eigen keuzes maakt.
Hopelijk gaan ooit de ogen open van betreffende persoon en komt wat je los laat weer naar je toe, gelukkig heb ik dat inmiddels bereikt maar is in mijn nabije omgeving een nare situatie aan de hand en ik leef erg mee.
Mijn enige advies is gevraagd advies, dat was, lieve mens, jij hebt jouw hart op de juiste plaats maar dat wil niet zeggen dat je altijd jezelf maar weer moet opofferen, dat is namelijk wat de persoon weet. Als ik maar lang zeur, zielig doe en een schuldgevoel kweek dan lukt het me weer. Als je nu weer toegeeft dan houd je de boel in stand en daar wordt niemand gelukkig van. Dus niet toegeven maar loslaten, en ondertussen hopen dat het op eigen benen staan gaat lukken, zoniet, ik ben er getuige van dat jij hebt gedaan wat in je vermogen ligt.
Mijn advies was welgemeend en viel goed, gelukkig.
Hoi Alleke,
Dank voor je reactie. Ik snap jouw standpunt. In een dergelijke situatie rest niets anders dan luisteren, eventueel advies geven en verder niets doen. Dan moet hij/zij echt zelf in beweging gaan komen. Mensen die hierbij helpen zijn ondermeer de eigen kracht conferenties. Weleens van gehoord? Google er maar eens op, dan vind je veel informatie.
Kennelijk is er toch wel sprake van onvermogen om zelf in actie te komen óf die persoon is z'n of haar leven altijd al in de watten gelegd en als er problemen opdoemden, hebben andere mensen die goedwillend voor hem/haar opgelost.
Wel schrijnend om te lezen, zeker als er ook kinderen bij betrokken zijn.
Hartelijke groet,
Geertje
Dank je voor je reactie, je kunt het ene ook niet met het andere vergelijken en ik begrijp heel goed hoe zwaar het allemaal moet zijn. De persoon waar ik het over heb heeft een goed stel hersens met wel de nodige pech in het leven, blijkbaar is het vermogen om het zelfstandig op te pakken er niet. Dat is heel erg om aan te zien want inmiddels zijn we een kind, een huis, gedwongen verkoop, een scheiding en werkeloosheid verder en wat nou? Bij deze persoon moet duidelijk een cirkel doorbroken worden en de omgeving moet niet helpen het in stand te houden is mijn mening. Dit is namelijk geen spel maar de harde werkelijkheid. Niet alleen de persoon maar ook de naaste omgeving wordt de neergaande spiraal ingetrokken.
Groetjes.
Hoi alleke,
Jouw redenering snijdt hout als de jongvolwassene een goed stel werkend hersenen heeft. Als schizofrenie gecombineerd met ADD én kwetsbaarheid voor psychoses om de hoek komt kijken, kan je niet spreken van zelfredzaamheid en ervan uitgaan dat de beste knul of meid wel op enig moment tot inkeer zal komen. Hetzelfde geldt voor ADHD gecombineerd met een persoonlijkheidsstoornis.
Los hiervan ben ik er een warm voorstander van om de zgn. leeftijd van volwassenheid te verhogen van 18 naar 23 jaar. Iedereen weet nu wel zo'n beetje dat het puberbrein pas dan is uitgerijpt.
Ik ben allergisch voor woorden zoals eigen verantwoordelijkheid. Kreten die ons kabinet maar al te makkelijk in de mond neemt, óók bij mensen die beperkingen hebben.
In mijn geval heb ik mijn oudste dochter destijds met 18 jaar dakloos gemaakt. Niet helpen is helpen, was de slogan van de Brijder Verslavingszorg die op basis van een wanhopig telefoontje van mij concludeerde dat ze wel verslaafd zou zijn aan harddrugs. Niets minder was het geval. Ze blowde, dat wel... Het gedrag van jongeren met schizofrenie doet denken aan dat van een verslaafde, las ik véél later. De huisarts? Die lachte me vierkant uit toen ik wel tig keren langskwam, bedelend om psychiatrische testen voor beide dochters.
Ook mijn jongste heb ik eruit geknikkerd toen ze 16 jaar was. Die belandde bij haar vader, mijn ex, met wie ik overigens een goed contact heb. Pas sinds 2 jaar weten we, door de diagnose van de jongste, dat hij ADHD heeft. Alle eigenaardigheden kan ik dus nu pas verklaren...
Ik heb in die tijd dus noodgedwongen voor mezelf gekozen, al woonden en wonen mijn dochters in mijn hart. Afstand nemen? Ja! In mijn geval wel ingrijpen als het mis dreigt te gaan. Lees anders op mijn website 'Wat Geertje Paaij bezighoudt'. Dan snap je het echt wel.
En juist voor die ouders in soortgelijke omstandigheden hoop ik dat mijn boek een verademing voor ze zal zijn. Maar niet alleen voor hen.
Hartelijke groet,
Geertje Paaij
Hoi Conny,
Dank voor jouw uitgebreide reactie! Je hebt er echt de tijd voor genomen. Ik kan jouw denkwijze volgen en ben het 100% met je eens. Ik heb een behoorlijk groot leerproces doorlopen en zit nog steeds in de schoolbanken van het leven. Ik heb veel gehad aan Rationeel Emotieve Therapie, grondlegger dr. Albert Ellis. Piekeren doe ik allang niet meer. Heeft geen zin en woont mezelf alleen maar uit. Zelfs toen mijn oudste dochter dit jaar een verkrachtingspoging met een pistool tegen haar hoofd het overleefde, lag ik niet nachten wakker. Dat klinkt erg kil, maar niets is minder waar.
Ik ben al jaren de sparringpartner van de ggz en roer mijn mond als ik het ergens niet mee eens ben. Dat heeft de ggz noord-holland noord ook verder gebracht in hun anpak. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheden dat ik goed van de tongriem gesneden ben en aardig kan schrijven. Op mijn website zie je ook ingezonden brieven aan de Volkskrant en artikelen in Ypsilon Nieuws.
Er zijn echter (jongvolwassen) kinderen van wie de ouders niet de kracht of behendigheid hebben dit te doen. Laat ik dan hun stem vertolken.
Ik hoop dat 'VOLG DE BLAUWE LIJN, voetstappen van de liefde' kan bijdragen aan die ommekeer in de maatschappij. Te hoog gegrepen? Als niemand z'n mond opendoet, zal er niets veranderen.
Weet je wat een zogeheten klantmanager van een gemeente tegen mij zei? 'Weet u wel zeker dat uw twee dochters van dezelfde vader zijn?' Een lollig bedoeld grapje toen ik vertelde over mijn oudste dochter met schizofrenie en ADD. Mijn jongste dochter heeft ADHD en een persoonlijkheidsstoornis. Ik vergezelde haar vorig jaar tijdens het gesprek met deze klantmanager. Ik heb een klacht ingediend. Mevrouw in kwestie herkende zich niet in dit verhaal. De gemeente heeft meteen een andere klantmanager aangewezen.
In boek nummer twee komen dit soort misstanden aan de orde. Eerst maar 'VOLG DE BLAUWE LIJN' uitgegeven zien te worden!
Hartelijke groet,
Geertje
Hoi Cony,
Lief dat je reageert en dat je de eerste tien bladzijden hebt gelezen via TenPages! Als je de boektrailer bekijkt, het filmpje van 1 minuut op mijn website, dan zie je nog een totaal andere en vooral ontredderde moeder.
Het heeft me jaren gekost om zover te komen dat ik kan loslaten. Mijn dochters wonen in mijn hart en ik doe nog steeds heel veel voor ze. Ons contact is weer erg fijn en daar kan ik van genieten, al kan het zo weer veranderen... Ik leef eigenlijk in het NU en kijk nooit vooruit.
Natuurlijk heb ik wel mijn emoties, maar mezelf gekmaken met allerlei doemscenario's schiet echt niet op. Ik moet hoe dan ook rekening ermee houden dat mijn oudste dochter vroegtijdig overlijdt. Dat kan zijn door suïcide, door moord of een overdosis drugs. Al die zaken zijn nu niet aan de orde.
Ik hoop echt dat ik met mijn boek veel mensen een stapje verder kan brengen. Het gaat niet om mij, het gaat om het verhaal.
Hartelijke groet,
Geertje
Hoi Geertje,
Emotieloos reageren in het bijzijn van je kind zullen ouders als heel lastig ervaren.
Ook niet aan eenieder gegeven om het toe te passen.
TAVA toepassen op jonge kinderen tot een jaar of 13 heeft bewezen dat het werkt
want deze kinderen zoeken juist de emoties.
Ik vind dat je het heel goed doet.
Heb ook de ten pages gelezen en ben onder de indruk.
Groet,
Conny
Wat is exact onvoorwaardelijke liefde?
Vanuit welk perspectief dien je nageslacht te zien..............vele vragen komen er dan bij mij op en evenzo veel antwoorden. Het blijft een gegeven dat ieder mens zijn eigen problemen heeft en daarmee naar buiten dient te gaan om vragen en antwoorden af te stemmen.
Maar 1 (één) antwoord en 1 ( één) waarheid bestaat niet , net zomin als er 1 (één) individue bestaat.
Als je hulp nodig hebt......vragen......ik ga je niet volgen, mijn eigen problemen hebben altijd prioriteit,
Hoi Draak,
Mensen redeneren altijd vanuit hun eigen referentiekader. Er is ook niet zoiets als een eenheidsworst. ieder mens is uniek, of je nu een psychiatrisch patiënt of een doorsnee man of vrouw.
Een mens is ook een sociaal wezen en dat maakt ons uniek.
Je hoeft mij niet te volgen. Ik heb jouw hulp niet nodig. Daar vraag ik ook niet om.
Mijn ambitie is om bewustwording te doen toenemen onder mensen en uiteindelijk te streven naar een Nederland met meer compassie, solidariteit en verdraagzaamheid. Te ambitieus?
Als ik daarnaar zou luisteren, zou er nooit iets veranderen op deze aardkloot.
Met vriendelijke groet,
Geertje
Je vraag over de uitgever zal ik in een PM beantwoorden.
groet, Minous
Hoi Geertje,
Ik las ooit een afstudeeropdracht van een maatschappelijk werker; Een maar toch 2.
Dit ging over de problematiek autisme en aanverwant en wat het met zich mee brengt.
De liefde van die moeder was onvoorwaardelijk zoals die van de meeste moeders zal zijn.
Wellicht dat je nog een beetje goed in je eigen vel kan zitten en een stukje eigen leven kan
hebben als je altijd in gedachten kan houden dat je het beste voor je kind gezocht en gedaan hebt.
Tsja jeugdzorg en de hulpverlening ik heb er weinig goede woorden voor over maar dat een eigen huisarts je niet serieus neemt (die jou tenslotte door en door kent) vind ik een kwalijke zaak.
Want jij, als moeder en verzorgende, die voor het grootste deel de meeste tijd met je kind doorbrengt signaleert als 1e signalen van het "anders" zijn.
Ook jij bent een deel van de hulpverleners die samen rond de tafel zouden moeten zitten.
Op dit gebied een multidisciplinair onderzoek en hulp zou noodzaak en vanzelfsprekend moeten zijn.
Een beetje druk is niet erg. Alle dagen druk en hyperkynetisch druk (wat ze als enige kunnen testen en aantonen via bloedonderzoek) is geestelijk voor ouders heel zwaar. Dan moet je stevig in je schoenen staan.
Edith Schippers zou zelf eens een volle maand mee mogen draaien in een gezin met deze problematiek. En zeker als er niet 1 maar meerdere kinderen "anders" zijn.
Wellicht dat ze dan eens een andere mening krijgt dan haar ongenuanceerde opmerking.
De ouders die door de maatschappij (lees hen met de voorbeeldige kinderen) worden afgeschilderd als opvoedkundige klunzen die zie ik ietwat anders.
Neem mijn petje af voor deze ouders want ik weet dat ze al vele wegen bewandeld hebben en ontelbare mogelijkheden op het gebied van de hulpverlening (die niet optimaal is) gezocht hebben.
Ik lees hier ook weleens over agressieve jongeren , jonge criminelen etc plus de daarbij standaard antwoorden als dat het aan de ouders ligt en dat ze een schop onder hun kont moeten hebben.
Dan lees ik maar met een smile en denk ze kunnen aan deze onwetendheid ook niets doen want ze zitten niet in een situatie als deze en herkennen het totaal niet.
Hun remedie is straffen en aan de schandpaal nagelen.
Natuurlijk zijn er die binnen deze categorie vallen maar een groot deel ook zeker niet.
Ieder kind heeft zijn eigen verhaal.
En de onmacht van ouders als ze zien dat medicatie en gedragstherapie nog niet het gewenste resultaat geven.
Ik vind dit een heel erg goed onderwerp van jou !
Groet,
Conny