- Home
- Groepen
- Leden
- Columns
- Reporters
- Reisverslag: van Chicago naar San Francisco
- Alle Reporter verslagen
- Elf Fantasy Fair 2012
- Het Westlands museum
- Het Onderwijsmuseum
- Goedenwel uitje Beeld en Geluid
- Second Home beurs
- Bezoek aan de Yakult fabriek
- Motorbeurs Utrecht
- Carnaval in Lampegat!
- Chocolade Lezing
- Het gevangenismuseum
- Kampeer- en caravan beurs
- Fietsbeurs Utrecht
- Stichting AAP
- Vliegshow Keiheuvel
De boom
Door secret | za 30-04-2011 (13:26)
De boom.
Ik woon heel fijn, buiten het centrum van de stad, maar toch op loopafstand daarvan. Veel groen, perkjes en een paar speelplaatsjes. Toch is het er lekker rustig en heb ik weinig last van autoverkeer.
Tegenover mij wonen mensen die een grote appelboom in de voortuin hebben.Die boom is elk seizoen een genot voor mij.Op het moment dat ik dit schrijf, staat hij weer in volle lentebloei. Dan is de kruin net een grote witte bol, die licht lijkt te geven, ook als het somber weer is.Dit duurt helaas maar een week, maar ik geniet er al die tijd met volle teugen van.
Dan is er een tijdje niet veel te zien, want het prile groen is nog een waas. De hele zomer is de boom, u begrijpt het al, een prachtige grote groene appelboom. Met veel schaduw en jonge vruchtjes. Door die boom zie ik dan veel huizen in de tegenoverliggende straat niet en met een beetje fantasie is het dan net alsof ik buiten woon. Mijn balkon is dan mijn veranda geworden. Jammer alleen, dat er tussen de boom en mij nog een straat ligt.
Als de herfst zijn intrede doet, verrast de boom mij elk jaar weer met zijn kleurenpracht: groen, rood, geel en later steeds meer bruin. Geweldig! Helaas komen dan ook de 'verdwenen' huizen weer tevoorschijn en besef ik dat de dagen weer korter worden. Maar, zeg nou zelf, ook het donkerste jaargetijde heeft zijn charme.
In de winter valt mijn boom niet zo op. Je ziet dat immers alleen kale takken? Soms wat somber,maar toch, met die mooie wolkenluchren?
Afgelopen winter had ik echt veel geluk. Want al die tijd dat er sneeuw lag, was mijn appelboom... weer wit!
Nieuwe reactie inzenden
Login of registreer om commentaar te plaatsen
Goedenwel.nl heeft nu 47725 leden en 657 groepen.
Groepsinfo...
Dit is de groep van...
Groepsbeheerders
-
(61) (10)
2012 © - Initiatief van 
Reacties
Nog niet zo lang geleden, slechts 1 maand, mocht ik Lely laten ervaren hoe men de kracht der bomen kan voelen.
Ik zei tegen haar, doe me maar na in alle stilte, omarm deze andere Olijfboom, geef je over en vraag slechts om een beetje van de kracht van deze boom. Maar vraag zonder te eisen slechts te vragen en wees één met deze boom ook al is het maar voor even.
Natuurlijk zeg ik zo iets nooit dwingend want ieder is immers vrij in wat hij of zij zelf wil.
Nu op dit moment terwijl ik dit schrijf ging er een liedje op de radio, ...jawel over een Bos.
En nu pas, valt ook hier de regen met bakken uit de Hemel, wat zullen de Bomen en de rest blij zijn!!!
En...Lely`s ervaring ? Ach dat verteld zij later zelf wel indien tijd of zin, daarvoor.
Als ik uit het raam kijk (voorkant) zijn er bomen, maar nog niet echt tot hele grote hoogte. Ik woon hier nu ongeveer 28 jaar in dit huis. De achtertuin is te klein voor grote bomen. Verderop zie ik er een paar. Maar ook niet tot hele grote hoogte. Gelukkig hoef ik niet ver te fietsen om hele hoge bomen te zien. Thuis hadden we als erfafscheiding een bos. Daar bloeiden de sneeuwklokjes en ik liep van boom tot boom vaak tussen de bomen te dwalen. Later toen ik groot werd, bleek het helemaal geen bos te zijn. Het waren enkel drie of vier bomen breed. Kinderfantasie, zullen we maar denken. Maar het lijkt me fantastisch een tuin te hebben met zo'n hele grote boom. En een heerlijk grasveld erbij, zodat je lekker met je rug tegen de stam kunt zitten dromen. Nou, ik heb geen boom (superkleine dat wel), dus ik droom maar verder.
Goh, de boom,
Voor ons een symbool van kracht, mooi omschreven hoor. Bij ons huis stond een zachte beuk en die was enorm, hoe ik ook probeerde hem met de grond gelijk te maken steeds kwamen er nieuwe scheuten dus gaf ik hem de ruimte en die nam hij, wel 30 meter de hoogte in. Hij beschermde ons tegen storm en te felle zon. Het was niet een stam maar zes, net zoveel als ons gezin telde en dat maakte hem heel bijzonder, de kinderen vonden hem erg spannend omdat je er zonder al te veel moeite in kon gaan zitten en zijn blaadjes maakte als er wat wind doorheen ging zachtjes muziek. Helaas moest ik afscheid nemen van mijn man en dat maakt de boom als ons symbool, niet lang na zijn dood brak er een van de stammen zomaar af, onze beschermer was niet langer veilig en moest omgezaagd worden. Dat was het begin van een definitief afscheid.
Secret, de bloesem zal intussen wel veranderd zijn in een kruin met groene blaadjes. Je kunt je heerlijk in je eigen "groene jungle" wanen, Zijn er ook vogels die de boom ontdekt hebben?
Dank je wel voor het inkijkje in jouw uitzicht.
Mooi beschreven secret,,je eigen boom, vlak voor je balkon..en neus!Niet iedereen geniet vier jaargetijden van zoiets. prachtigs...maar ik begrijp je volkomen hierin..zoiets zie ik hier ook, dus is het herkenbaar!Dank je wel voor het virtueel mogen ..meebeleven!!
SECRET...de appels, kun je die eten?Heb je de mogelijkheid ge/had ze ooit te kunnen proeven?
Wat ontzettend leuk Max. Kijk dat zijn nou dagen met een gouden randje
Precies Hennie, en dan ook dat leuke korte verhaal van Hubertina erbij. Gelukkig tref ik vele van deze dagen met een Gouden randje, en anders zorg ik wel voor...;). Natuurlijk mag het ook wat minder zo nu en dan. Anders wordt Geluk heel gewoon ...:)
Dank je Hubertina, een mooie thuiskomer !
Ik kom er nog wel op terug en hoop dat men dit Lees hoekje zal vinden.
Mijn thuiskomen ging onverwacht gepaard met een stukje ontroering...op deze stralende met veel wind Koninginnedag.
Want ik stapte in een overvolle Bus die vandaag gratis was hier. En achterin zaten meer dan 20 jongeren, en 2 of meer hoorde ik zeggen..;Kijk dat is Max, en spontaan zetten ze in met het zingen van Mooie Stad aan het Wad, een soort volksliedje van Harlingen. Het klonk heel mooi, ook al waren ze tussen de 15 en 20 jaar jong en uitgelaten.
Ook toen ik 2 Km verder uitstapte zongen ze weer en zwaaiden heel vrolijk. De rest van die halve Bus mensen, keken ook blij en verbaasd...
Het zijn van die momenten ...die ik nooit vergeet !