Ministerieel bezoek op de Intensive Care

Met verbijstering las ik de zoveelste uithaal in de Volkskrant dat ouders meer tijd moeten besteden aan de opvoeding. Marja van Bijsterveldt schreef haar eigen sprookjesboek met als werktitel 'Ouderlijke gehoorzaamheid op school.'

Mijn destijds negenjarige dochter schreef haar verhaal aan Sint.

'Lieve Sint,

Ik ben het meisje dat altijd wordt gepest.

Kunt u voor een andere school zorgen?

Meer wil ik niet, behalve anders doodgaan.'

De school had geen boodschap aan haar noodkreet. Zij straalde waarschijnlijk iets weerloos uit waardoor ze een makkelijk slachtoffer was voor pestkoppen, aldus haar juf. Onbegonnen werk, vonden de leerkrachten. Ik plaatste haar over naar een andere basisschool. Daar is zij nooit gepest.

Haar zus, mijn jongste dochter, werd op het vmbo versleten voor lastig, ongemanierd en vaak ten onrechte beschuldigd van akkefietjes.

Inmiddels zijn mijn dochters 26 en 24 jaar oud.

Of ze goed terecht zijn gekomen?

Mijn oudste dochter belandde kort voor haar negentiende verjaardag op de gesloten psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. Diagnose: schizofrenie en kwetsbaarheid voor psychoses. Daar kwam pas in de zomer van 2011 de diagnose ADD bovenop. Tja, wat wil je? Een onopvallend stil meisje op de basisschool. Ze moest maar een extra jaar kleuteren. De MAVO? Daar viel ze ook nooit op. Het onderwijs is er immers niet voor om kinderen die niet in de pas lopen tijdig naar specialistische zorg te begeleiden. Dat is hun vakgebied niet.

Mijn jongste dochter kreeg pas eind 2009 na zorgvuldige onderzoeken door de ggz de diagnose ADHD en de persoonlijkheidsstoornis NAO.

Beide dochters bevinden zich aan de onderkant van de samenleving met respectievelijk een Wajonguitkering en een bijstandsuitkering. Afgeschreven, dat zijn ze...

En ik, als moeder? Ik was in 2000 weer zo'n muts die zonodig moest scheiden. Ouderlijk gezag was natuurlijk ver te zoeken. Gesmeekt heb ik om hulp en psychiatrische onderzoeken. Hun gedrag was meer dan slechts puberteit als fase waar iedere ouder doorheen moest. Ik kreeg overal nul op het rekest.

Razend word ik van uitspraken van bijvoorbeeld Giovanni Wouters, politicoloog, in de Volkskrant van 13 augustus 2011, dat het normaal is dat ouders elkaar op het schoolplein vragen 'En wat voor psychische aandoening heeft jouw kind? Krijgt hij daar ook een rugzakje voor?'. Zijn dochter lijdt aan het DNK-syndroon, ofwel zij is een Dood Normaal Kind en daarmee een uitzondering.

De staatssecretaris van Volksgezondheid blaatte in de Volkskrant van 9 november jl. dat de etiketjes eraf moeten bij kinderen en ouders de lat minder hoog moeten leggen. Een zesje op het rapport is prima.

Onze minister van Volksgezondheid, Edith Schippers, maakt het nog bonter. Zij vindt dat psychische problemen vooral in eigen kring uitgevogeld moeten worden.

Marja van Bijsterveldt krijgt van mij een gratis diagnose: selectieve geheugenstoornis. De landelijke oudervereniging Balans heeft bij haar aangedrongen op ouderbetrokkenheid in de nieuwe wet Passend Onderwijs. Speciaal voor de ouders die de hoofdprijs hebben door de zorgen om een kind met een ontwikkelingsstoornis.

Terecht dat columniste Nausicaa Marbe in de Volkskrant van 2 december 2011 het ministerieel geheugen opfrist.

Ik schaam me voor de kinderlijke uitspraken van bewindslieden voor wie het hoognodig tijd wordt dat zij eens thuisbezoeken afleggen bij ouders van wie hun uitgekotste kind op de bank zit omdat scholen geen boodschap aan ze hebben.

Wijsheid halen uit vuistdikke ambtelijke stukken of geloven in zelf geschreven sprookjes. Ik word er onpasselijk van.

Ik lees liever een kort en indringend fragment voor uit 'VOLG DE BLAUWE LIJN, voetstappen van de liefde'. Mijn boek in wording over de grenzen van ouderliefde.

Het interview door Psychologie Magazine is vanaf 20 januari 2012 te lezen. Hierin komen meerdere ouders aan het woord die worstelen of hebben geworsteld met de grenzen van hun ouderliefde.

Want: wat doe je als jouw kind je verkettert, je nergens hulp krijgt? Tot hoever ga je?

Als het aan de minister ligt, haal je nog net zelf adem, maar woon je jezelf zowel fysiek als geestelijk uit.

Komt zij mij dan opzoeken op de intensive care?

www.geertjepaaij.weebly.com