Zwart gat

Marianne Timmer is een aantal maanden geleden gestopt met schaatsen. Wat gebeurt er dan met je? Inmiddels weten we dat Marianne Team Liga gaat trainen, dus weer een invulling van haar leven heeft gevonden, maar vaak hoor je dat stoppende sportlieden in een ‘zwart gat’ vallen.

Het leven van Marianne was schaatsen, schaatsen en schaatsen, en als ze niet aan het schaatsen was, was het nog steeds schaatsen. De TVM-ploeg staat op dit moment echt niet op het ijs, maar zijn wel op trainingskamp in Mallorca. Hard werken, om de komende winter weer te kunnen schaatsen. Stel je voor dat dat in één klap stopt… Het zwarte gat.

Volgens mij zat ik er ook in. Ik vond het niet zwart, en het was er ook lekker weer, maar toch… In maart schreef ik over de golfcompetitie. In april was het zo ver, en hebben we onze wedstrijden gespeeld. In een week was dat ongeveer zo: op dinsdag een wedstrijd spelen, op donderdag ‘voorspelen’, oftewel de baan verkennen voor de volgende wedstrijd. Op de andere dagen samen een rondje lopen, of op de driving range staan, of putten, of gezellig in het clubhuis zitten of mailen over hoe laat, waar, wanneer en andere afspraken. Dit alles begeleid door veel plezier, veel gezelligheid, veel onderlinge warmte en de ambitie om het zo goed mogelijk te doen.

Volledig gefocust aan de start verschijnen, voor iedere bal goed je zaakjes op orde hebben en een goed schot afleveren, de baan inschatten, de wind inschatten, de afstand inschatten, je tegenstander inschatten… Na de ochtendsessie snel snel snel lunchen, en je middagrondje lopen, waarna je ging douchen en dineren. Een hele dag gevuld. Vier matches speelden we, en op de vijfde wedstrijddag waren we gastvrouw, en druk bezig de hele dag in goede banen te leiden, extraatjes te regelen, zorgen dat iedereen het naar zijn zin had etc. Golfgolfgolf, dag in dag uit. Kwamen we thuis, mailden en smsten we elkaar weer voor de volgende afspraken.

En toen was het afgelopen. De kampioen stond al bijna van te voren vast, maar ‘best of the rest’, tweede dus, worden, dat is ons gelukt. Maar niet zonder slag of stoot. Daar hebben we iedere keer op de baan flink voor gevochten. Ook ik natuurlijk; van de 12 wedstrijdpunten die ik kon verdienen heb ik er 10 binnengebracht, best een mooie score. En dan is er de laatste wedstrijd, de huldiging van de kampioen, het laatste diner, en naar huis. En wakker worden, en opstaan, en denken: wat dééd ik in vredesnaam iedere dag, vóór de competitie? Het zwarte gat dus.

Maar ik ben niet de enige. De mails en smsjes komen nog steeds met grote regelmaat binnen, maar met minder dringende onderwerpen. Tot gisteren iemand mailde: ‘volgens mij missen we elkaar gewoon’.  En zo is het. Maar goed dat we dikke vriendinnen zijn geworden en elkaar nog vaak genoeg zullen zien! En inmiddels waardeer ik natuurlijk de tijd die ik nu weer heb om allerlei andere dingen te doen!