Zo koopt een vrouw een auto!

(vervolg op de column Hoe koopt een vrouw een auto?)

Thuisgekomen postte ik de fotootjes die ik met mijn telefoon had gemaakt op internet. Tien minuten later kreeg ik mijn vriend Jan aan de lijn. “Waarom heb je mij niet gevraagd om mee te gaan? Je wéét dat ik dat leuk vind!” En ik wist ook dat met Jan ik maanden van hot naar haar zou zijn gereden, dubbend en twijfelend, wikkend en wegend, tientallen auto’s bekijkend. En dat hij dan had gewild dat ik ook naar andere merken zou kijken. En ook naar die auto in die spuuglelijke kleur. En dat een beslissing nemen voor hem een groot probleem is en hij me met zijn lange verhalen voortdurend aan het twijfelen zou hebben gebracht.

En dat Jan toch wel echt heel veel van auto’s wist. En dat ik verliefd was. Vervolgens begon hij me allerlei technische vragen te stellen. Op de meeste wist ik geen antwoord. “Waar heb je dan wél op gelet!” Hij werd er boos van. “De betrouwbaarheid van het bedrijf?” probeerde ik voorzichtig. Gelukkig, dat vond hij dan nog een beetje slimme actie. Vervolgens begon mijn vriend Pieter me onder allerlei emails te bedelven. Met links naar artikelen die vertelden dat het met de CO2 wel mee viel, dat het klimaat helemaal niet veranderde, dat een Hummer milieuvriendelijker was dan een Prius en ik weet niet wat nog meer allemaal, want toen ben ik opgehouden met lezen.

Maar ja, toen moest ik natuurlijk het internet weer op om te zien of hij gelijk had (nee). Wat een stress, zo’n auto. Al mijn mannelijke vrienden en kennissen bemoeiden zich er mee. “Wat? Heb je maar 1100 voor die Volvo gekregen? Belachelijk!” “Wat? Heb je zoveel voor die auto betaald? Belachelijk!” “Wat? Heeft hij maar x euro korting gegeven? Belachelijk!” Als ik de mannen moest geloven hadden ze allemaal wel mee willen gaan. Ik zag het al voor me. “Ik kom voor die witte Prius” en vervolgens lopen er 9 mannen keurend rond de auto in kwestie. De verkoper zou raar hebben staan kijken. Niet dat dat erg zou zijn geweest. Wel hoor ik de mannen driestemmig in koor: “Je koopt toch geen auto terwijl je er maar eentje hebt gezien, en na één proefritje?” Dus ik was eigenlijk heel erg blij dat ik het gewoon lekker in mijn eentje had gedaan.

En toen brak de dag aan dat ik hem zou mogen komen halen. Om acht uur ’s ochtends was ik er, 150 km verderop. De secretaresse moest speciaal op de fiets naar het postkantoor voor het vrijwaringbewijs om mij niet te lang te laten wachten. En toen mocht hij mee. Eh, zij bedoel ik. Het is natuurlijk een meisje, mijn prachtige auto. Ook na vier en een half jaar ben ik nog alle dagen straalverliefd. Doet het altijd, hapert nooit, geen wegenbelasting, tanken hoeft slechts om de 800 km (gemiddeld), heerlijk comfortabel. Ik wil nooit meer iets anders! En de volgende keer (ik hoop het nog heel lang uit te kunnen stellen)? De volgende keer doe ik het weer lekker zelf!