Welkom Barry

Mijn eerste politiehond Barry, zo heette de hond, was in Limburg gekocht. Thuis had ik nog geen kennel voor Barry dus moest hij zolang in de schuur op een houten vlonder slapen met daarop een lekkere zachte warme deken. Het was gelukkig  zomer dus dat kon geen kwaad. Toen we thuis waren liep ik met Barry om het huis en bracht hem naar de schuur. Barry ging gedwee met me naar binnen en ik zag dat hij de schuur in zich opnam. Kennelijk beviel het hem want hij ging rustig op de deken liggen en keek me daarbij aan met een blik van: zo, wat gaan we nu doen? Ik zette hem een bak eten en drinken voor. Gretig at Barry zijn bak leeg.  Dus, Barry was verzorgd en nu kon de familie Barry bekijken.

De kinderen vonden het een machtig imposante hond en mijn vrouw kreeg toen ze de grote hond zag een benauwd gevoel. Ik merkte dat ze toch wel bang was van Barry. En eerlijk gezegd, ik ook wel een beetje hoor. Hoe word ik zijn vriend?  Maar ja, dat werd iets van latere zorg. Eerst maar eens zorgen dat Barry zich thuis ging voelen en dat we goede maatjes werden.

De volgende dagen liet ik Barry met rust. Ik ging drie tot vier keer per dag met hem wandelen en hij kreeg elke dag zijn eten. Heel langzaam merkte ik dat Barry me ging vertrouwen. Hoe hij naar andere mensen was wilde ik nog niet uitproberen, eerst maar eens goed aan mij wennen.

Barry gedroeg zich voorbeeldig. Hij was rustig en het leek wel of hij geen vlieg kwaad deed. Je hoorde hem niet blaffen of grommen, nee hij keek alleen maar in het rond. Tot op een dag. Een van mijn collega’s die vlak bij me woonde, kwam elke dag de krant brengen. Zo ook op een maandagochtend. Het was stralend mooi weer en Jo kwam lekker op zijn sloffen via de tuin binnen. Ik bood hem koffie aan en zei dat hij wel in de tuin kon gaan zitten. Barry lag wel in de tuin maar Jo was net langs hem gelopen en Barry had niet eens naar hem gekeken. Jo lachte een beetje schamper over Barry. "Die hond stelt niks voor," zei hij. "Hij doet niks." Enfin, Jo ging  weer naar buiten, maar plots hoorde ik een gegil en gegrom. Ik zag nog hoe Jo zijn sloffen door de lucht vliegen. Vervolgens kwam Jo de keuken ingerend, zijn hand in de hoogte houdend. Ik zag dat zijn hele hand onder het bloed zat en ik hoorde Jo nog met een piepstem zeggen: “Hij bijt toch”.  Wat bleek,? Jo wilde Barry aaien maar daar was deze jongen kennelijk niet van gediend, dus zette hij zijn tanden maar eens in Jo zijn hand met het gevolg dat een vinger van Jo flink bloedde. Jo bleef sindsdien altijd uit de buurt van Barry.