Wat maakt het leven de moeite waard?

Tiramisu met een vleugje kaneel. Tropische varens. Kikkers in de nacht. Gloomy sunday in de uitvoering van Peter Wolf. Tussen kamgaren lakens slapen. Vlinders. Wuivend gras. Lupine. Roze en blauw. Een vulpen met een beetje dikke punt die gemakkelijk over het papier glijdt. Een fontein waar een regenboog overheen hangt. Hollandse garnalen pellen. Risotto met appel en bloedworst. Een ticket boeken naar Italië. Een veilige relatie. Mijn hond die met een zucht haar kop op mijn schoot legt. Overgave. Zomergasten. Het geluid van de wind die door de bomen waait. Amandelolie. Rozenbottelolie. Rozenthee. Lobelia. Magnolia. De waterlelies van Monet. Het origineel van De kus in wenen. De panda’s in Wenen. Sachertorte in Wenen. Terwijl Wenen verder een hele saaie stad is. Moe zijn van ontspanning. Dat vooral maakt het leven de moeite waard.

Het ene been niet voor de andere kunnen zetten, omdat je eindelijk ontspannen bent. De last van het leven is van de schouders gevallen. De zon die schijnt, overgave aan het moment, de toekomst laten voor wat het is en het verleden laten waar het thuishoort maken het leven de moeite waard. Botten laten verwarmen, het lichaam wat zich langzaam ontspant in de zon, spieren worden slap en zwaar, de ogen vallen dicht, een tukje in de zon met het gezicht in de schaduw maar toch lekker warm. Veilig. Een onverwacht telefoontje van een verre vriend. Een compliment. Een badderende Vlaamse Gaai.

Het zijn de kleine dingen in het leven waar je in tijden van crisis het geluk uit moet halen. Een rijke perzik. Een briefje van 50,- in een verwassen achterzak. De werkster die vertelt dat ze terug gaat naar haar eigen land omdat het niet meer loont om hier te werken. Het besluit om geen nieuwe werkster te nemen en zelf de handen uit de mouwen te steken. En hoe gelukkig word je niet van zelf het huishouden doen? Ik word er gelukkig van. Ik vind het heerlijk.

De vloer zwabberen, de keuken aan kant, de koelkast in de Glassex, de glazen plateaus laten glimmen en als klap op de vuurpijl zelf de ramen wassen. Een bezigheid waar ik me niet al te vaak aan bezondig om de simpele reden dat het me altijd een onzinnige bezigheid leek. Eén regenbui en je kan weer beginnen.

Waarom ramen wassen, en helemaal waarom ramen wassen tijdens een zomer als deze? Maar iets in me zegt dat ik de ramen moet zemen. Vanwege het piepende geluid van een echte zeem over het glas. Dat is een fijn geluid Dat is een geluid dat aan vroeger doet denken, aan de tijd dat er voor me gezorgd werd, dat de zorgen van  een financiële crisis op de schouders van mijn ouders rustten. Ik was de ramen en geniet. Er komt een fiets voorbij. Een Amsterdam Zuid bakfiets met een jongetje in de bak en hij zegt met een heet krielaardappeltje in zijn keeltje: ‘Mama, is dat normaal, een vrouw die haar eigen ramen wast?’

Wat maakt uw leven de moeite waard? Laat uw reactie achter onder deze column van Marian Mudder.