Wandeling

Een goed tijdverdrijf tijdens een date is een wandeling. Natuurlijk moet je wel een beetje in de buurt van de mensen blijven, en niet met een creep de stille bossen in, maar met Romeo (zijn nickname) het Amsterdamse Bos in, vond ik wel kunnen. Wandelen kan heel plezierig zijn. Je doet iets, het hoeft niet lang te duren, en als je niet meer weet wat je moet zeggen kijk je om je heen, altijd wel een gespreksonderwerp te vinden. Maar dat had ik met Romeo niet nodig. Want Romeo vertelde. Over zijn zoon. Ik hoor graag vaders trots over hun zoon praten, helemaal leuk.

Toch was dit een beetje anders. Het zat zo: de fiets van de zoon van Romeo was gestolen. Heel vervelend natuurlijk, maar de monoloog die volgde was ook niet boeiend. Hoe de fiets, waarschijnlijk, was gestolen. Waarom het vervelend was dat de fiets was gestolen. Waarom het voor de zoon van Romeo nog vervelender was dat de fiets was gestolen dan voor een ander willekeurig persoon. Wat de zoon van Romeo zelf al allemaal aan de fiets had opgeknapt. En aan de vorige fiets, die hij tenslotte leuk had verkocht. En de fiets daarvoor.

Af en toe probeerde ik ook iets in te brengen, in de hoop dat als ik aan het woord zou komen, ik misschien in de gelegenheid zou zijn om van het onderwerp ‘fiets’ af te kunnen gaan dwalen. Maar ik kwam niet verder dan: ‘Goh, dat is...’, ‘ongelofelijk, wat...’, ‘zo, met een...’.  Romeo was duidelijk geen fietser, maar een treinmachinist, die onverbiddelijk doordenderde. Gelukkig kreeg ik hulp van een andere bestuurder. Een Boeing 747 kwam zo laag over vliegen dat niemand meer iets kon verstaan. Spectaculair, zo’n kanjer van een toestel, zo dichtbij. Romeo bleek door deze onderbreking gelukkig meteen uitgefietst. Helaas nog niet uitgevlogen.

Naadloos ging hij van de fiets over op het vliegtuig. De technische details, welke vliegtuigen meer lawaai maakten dan andere, en waarom. Hoe dat met landen ging, en de krachten die op het landingsgestel kwamen te staan. Hoe dat technisch in elkaar zat. Wanneer een landing werd afgebroken. Hoe piloten in simulatoren leerden vliegen. Hoe de verkeersleiding de nadering van een vliegtuig aanpakte.

Bent u er nog? Ik had het inmiddels opgegeven. Keek naar mijn omgeving, heel aangenaam, hoorde Romeo naast me af en toe keuvelen, en af en toe niet, want als een aanvliegroute eenmaal open is, komen de bakbeesten iedere 2 minuten over, en dan verstond ik niks meer. Romeo had daar geen last van. Die praatte onverstoorbaar door.

Op de parkeerplaats stapte hij over op weer een ander vervoermiddel. Liefdevol keek hij naar zijn auto, een Italiaanse. En vertelde dat één keer, in Zwitserland, toen het heel erg koud was, hij de wegenwacht had moeten laten komen. Z’n auto wilde niet meer starten. ‘Tja, kou, dat zijn ze in Italië natuurlijk niet gewend’, grapte ik. Niet-begrijpend keek Romeo me aan. ‘In Zwitserland hebben ze ook dealers van dit merk, hoor!’ We stapten in, en Romeo bracht me thuis. En was erg verbaasd dat ik hem vertelde dat ik niet dacht dat een vervolgdate zin zou hebben. Hij had het reuze gezellig gevonden.