Vliegen

De opvallendste conclusie die ik na vele, lange, intercontinentale vliegreizen kan trekken is dat ik er in een vliegtuig niet mooier op word. Nooit en nergens ben ik zo onknapt als in een vliegtuig op weg naar een exotische bestemming alwaar de hoge vochtigheidsgraad van de maritieme tropische lucht mijn huidcellen zal doen opzwellen, rimpeltjes zal doen vervagen, mijn gezicht zal laten glanzen en mijn haren zal doen krullen van pret. De tropen doet wonderen voor mijn teint. Zo niet de vliegreis.

De luchtvochtigheid in een vliegtuig is lager dan 5 procent vanwege de koude buitenlucht tot -50°C. De lucht wordt in het vliegtuig weliswaar opgewarmd voordat ze in de cabine wordt geblazen, maar niet bevochtigd. Het vliegtuig zou anders meer dan 1.000 liter water extra moeten meenemen. Resultaat: Uitdroging met als gevolg het verdiepen van rimpels, het verder zakken van wallen, verkleuringen onder de ogen, het verfletsen van huid en haar. Klaar ben je.

Maar mij krijgen ze niet gek. Ik neem de nodige voorzorgsmaatregelen. In een vliegtuig ben ik alle ijdelheid voorbij. Zo zet ik ieder wakend uur mijn gezicht stevig in de was met de vetste en meest vochtvasthoudende crème die er te vinden is. Melk hydrateert, zo heeft Cleopatra ons geleerd, maar om nou in een vliegtuig met mijn hoofd in een bak melk te gaan hangen gaat zelfs mij te ver dus ik hou het bij water.

Op de stewardessenschool heb ik geleerd dat je minstens één glas per uur moet drinken. Dat heeft weliswaar de consequentie dat ik om de haverklap naar het toilet moet, dit tot misnoegen van mijn medepassagiers die ik daarvoor wakker moet maken, maar een kniesoor die daar op  let. Om mezelf lustig te kunnen blijven hydrateren zonder anderen tot last te zijn ben ik er intussen heel bedreven in om over de slapende passagier heen te stappen, al wil het wel eens voorkomen dat ik met een iets te enthousiaste zwaai alsnog met mijn bergschoen in de wang van de buurman beland, maar ook hier geldt: een kniesoor die daar op let.

Verder is het belangrijk om zoveel mogelijk te slapen. Niets zo weldadig voor het uiterlijk als een fiks tukje. Maar slapen in een door straalmotoren aangedreven vervoersmiddel is heel geen eenvoudige opdracht. Ook dat behoeft enige voorbereiding waar ik niet fraaier van wordt.

Nadat de muffige maaltijd is geserveerd prop ik twee knalgele oordoppen in mijn gehoorgangen die met een beetje pech aan weerszijden uit mijn haar steken. Ik doe een slaapmasker op, met weliswaar een aandoenlijke fashionable tijgerprint maar werkelijk iets toevoegen aan mijn charme doet het niet. Ik trek warme dikke sokken aan waar mijn enkels gedurende de reis in zullen opzwellen. Dan kruip ik onder mijn dekentje, spoel met een glas rode wijn een melatoninepil weg en ben het volgende half uur bezig met het vinden van een enigszins comfortabele houding waarin ik de zo felbegeerde slaap zal kunnen vatten. En daar lig ik dan. Met een fletse vette kop tussen twee kanariegele doppen. En nu maar hopen dat ik niet snurk.