Vissers

Wetenschappers doen uitgebreide onderzoeken. Veel van deze onderzoeken worden opgesplitst in delen. Telkens wordt er dan een stukje onderzocht door iemand, en dat wordt dan als een puzzelstuk aan het grote geheel toegevoegd. Zo loopt er bijvoorbeeld een onderzoek naar de bescherming van de koraalriffen bij de US Virgin Islands. Die liggen in het Caribisch gebied lekker in de zon te bakken, en hebben prachtige koraalriffen.

Maar de riffen gaan achteruit. Hoe komt dat? Hoe kan dat voorkomen worden? Hoe interesseren we de lokale bevolking hier voor? Hoe kunnen toeristen toch naar de riffen kijken (en geld in het laatje brengen), maar zonder schade? Allemaal vragen waar men een antwoord op wil hebben. Alle antwoorden bij elkaar geven een complex plaatje. Waardoor gaan riffen achteruit? Overbevissing kan een factor zijn. Of vissen met foute materialen. Of vervuiling, want het riool eindigt gewoon in zee… Of toch de toeristen die een stukje koraal plukken? Allemaal stukjes die afzonderlijk onderzocht kunnen worden, en vaak worden voor deelonderzoekjes studenten gebruikt.

Zo wilden ze al een tijd met vissers daar gaan praten, om eens te horen wat die te vertellen hadden, en hoe ze aankeken tegen de maatregelen van de overheid en de regels waar ze zich aan moesten houden. Waarom deden ze zo ingewikkeld? De dialoog tussen vissers en overheid was uiterst moeizaam, en niemand kon echt begrijpen wat er mis ging. Er vloog een onderzoeker heen, die in naam van de wetenschap met de vissers ging praten. Al bij het woord ‘onderzoek’ sloegen de vissers dicht. Ja zeg, onderzoek, klinkt als officieel, overheid, meer bureaucratie, bah, nee.

Afijn, de onderzoeker keerde terug, met heel mager resultaat. Dat zat ze niet lekker, dus ze stuurden nog een onderzoeker. Maar ja, allemaal veel te officieel, vonden de vissers, dus praten, ho maar. Verdorie… Die vissers zijn toch wel belangrijk! Een factor van belang in het totaalplaatje. Het stukje onderzoek kwam op een lijstje waar studenten op konden solliciteren voor hun afstudeerscriptie. Wow, dachten enkelen, de Virgin Islands, lekkerrrrr!!

Er werd een studente aangenomen, een lief blond meisje. Jeej, ze was helemaal blij, ze mocht naar de Virgin Islands! Vliegticket betaald, alles geregeld, jippie vijf weken naar de zon. Werken, ok, maar toch! Ja, jullie raden het al. Met het grootste gemak pakte dit meisje de vissers in. Ze ging naar de bar waar ze pool speelden, en speelde mee. Ze is meegevaren op een boot. Ze is naar een bijeenkomst geweest van de vissersvereniging. Ze heeft thuis bij ze gegeten. Eentje, een man van in de 50, vroeg haar: “als we nou samen op een onbewoond eiland terecht zouden komen, zou je dan met me willen trouwen?” Het was heel lief bedoeld, en ze heeft maar ja gezegd. Dat onbewoonde eiland kwam er toch niet van.

Ondertussen, terwijl zij haar ogen uitkeek naar alles wat de vissers haar aanwezen en lieten zien, stelde zij vragen. En als ze geen bevredigend antwoord kreeg, bleef ze vasthoudend doorvragen. Na vijf weken vloog ze terug en schreef haar afstudeerscriptie ‘Fishermen’s friends?’ In september studeerde ze af, een lief blond meisje in een mooie jurk. Ze kreeg alle lof, want wat twee voorgangers echt niet gelukt was, heeft zij voor elkaar gekregen met geweldig resultaat.

Ja, ik weet het. Ik ben een geluksvogel, en alweer een heel trotse moeder.