Verpleeghuis? Dat nooit!

Jacob heeft in een gesprek met zijn behandelend geneesheer te horen gekregen dat hij niet langer welkom meer is in het ziekenhuis. Zijn conditie is zodanig verbeterd dat eigenlijk alleen nog maar verzorging nodig is en daar is een ziekenhuisbed te duur voor. Gezien zijn thuissituatie wordt hem geadviseerd voorlopig naar een verpleeghuis te gaan. Blijkbaar heeft Miep (zijn zus) in een gesprek met de arts besloten dat dat het beste voor hem is. (Zie Jacob deel 1).

“Verpleeghuis? …... ik niet. Nooit! Als ik daar eenmaal in zit, kom ik daar nooit meer uit. Ik denk er niet aan. Ik wil zelf uitmaken wat ik doe en niet afhankelijk zijn van wie of wat dan ook. Tussen mijn eigen spullen en naar buiten als IK dat wil! Als ik maar weer een beetje kan lopen. Ik wil naar huis!“ Jacob ligt te woelen in zijn bed. Hij heeft het warm en dorst. Hij windt zich op, omdat hij iets wil drinken en daarvoor de zuster moet bellen. Hij kan niet lopen en zit vast aan de zuurstof die uit de muur komt. Thuis kan hij  tenminste nog met zijn tankje naar de koelkast strompelen.
 
De volgende ochtend vraagt hij aan de verpleegkundige of het mogelijk is dat iemand hem naar de polikliniek Orthopedie brengt voor zijn afspraak daar. Hij wil de injectie in zijn knie perse nu. Als hij die gehad heeft – weet hij – kan hij weer een beetje rondstrompelen. Jacob heeft die afspraak met Orthopedie al vanaf de eerste opnamedag in zijn hoofd, omdat hij bang is die te missen door zijn opname. Hij heeft al eerder gevraagd of hij er wel naartoe kon gaan. Zijn – hoe onbeholpen ook – kunnen lopen is zijn houvast dat hij zelfstandig kan blijven wonen. Het lukt. Iemand komt hem op tijd halen en zijn afspraak gaat door. Als hij terug is op de afdeling vraagt hij de zaalarts te spreken. Hij vraagt aan die dokter of hij gewoon naar huis kan gaan als hij dat wil.

“Niemand zal u tegenhouden meneer. U moet er wel rekening mee houden dat het volledig uw eigen verantwoording is als u nu naar huis gaat. Wij zullen u om een handtekening vragen, zodat duidelijk is dat u dit op eigen initiatief doet. Het lijkt me hoogst onverstandig. U moet nog aansterken, u heeft hulp nodig. U woont alleen. U kunt amper lopen. Heeft u iemand die een oogje in het zeil houdt? Het verpleeghuis is niet het einde van de wereld. U kunt er een beetje op krachten komen en als u wat sterker bent kunt u alsnog weer naar huis. Het hoeft maar voor een paar weken te zijn; het zal een stuk schelen.”

Jacob denkt: 'Ja, ja, dan zit ik daar in een verpleeghuis en hoe kom ik dan weer thuis? Hij kan me nog meer vertellen. Voor ik het in de gaten heb heeft Miep het zo geregeld, dat ik niet meer terug kan. Als ik even niet oplet heeft ze de huur van mijn huis opgezegd. Mooi niet. Die verpleeghuizen doen mij te goed aan klantenbinding. Als ze je eenmaal in hun handen hebben ben je er niet zo één, twee, drie weer uit.' Nee, meneer Bodegraven is vast van plan naar huis te gaan. Hoe dan ook. Niemand zal hem tegenhouden.

Hij belt een kennis van hem met het verzoek hem uit het ziekenhuis op te halen en naar zijn huis te brengen. Ook voert hij een heftig gesprek met zijn zus Miep. Zij reageert niet erg begripvol. Ze zegt dat hij het allemaal maar zelf moet uitzoeken. Zij heeft haar best gedaan, zij trekt haar handen van hem af. Zij heeft er genoeg van. Een klein stemmetje in zijn hoofd begint toch een beetje te fluisteren. ‘Moet hij het wel doen? Zal hij het wel redden. Hoe moet dat met eten en wat als hij valt of als zijn zuurstof opraakt. Hij kan het nu niet zelf gaan halen als het moet. Zou de Thuiszorg wel weer thuis willen komen? En wanneer komen ze weer? Help!!! Hoe zal het verder gaan? Ach wat, het is nog altijd goed gekomen. Het is wel eens meer moeilijk geweest. Toen in Vietnam, dat was pas echt gevaarlijk. Daar ben ik ook heel uitgekomen. Komt tijd, komt raad.’
 
Jacob is weer in zijn eigen huis. De Thuiszorg komt gewoon weer elke dag een paar uur. Na een week of twee komt Miep toch kijken of hij het wel redt. Zij hebben samen een pittig gesprek over hoe het verder moet. Hij moet eens op papier gaan zetten wat hij precies wil. Hoe hij de toekomst ziet. Jacob probeert zijn zus ervan te overtuigen, dat het vooruitzicht dat hij niet zijn eigen beslissingen meer kan nemen als hij in een verpleeghuis is en dat hij daar volledig afhankelijk zal zijn van anderen, voor hem onaanvaardbaar is. Hij kan zich niet voorstellen dat hij dan nog enig plezier in het leven zal kunnen hebben. Die paar dagen ziekenhuis hebben hem weer met neus op de feiten gedrukt. Waarom probeert zij niet eens zich in zijn situatie in te leven. Zich voor te stellen hoe het zal zijn voor hem. Hij die altijd alles alleen gedaan heeft; die zich uit de meest gevaarlijke situaties gered heeft.

“Miep, ik vraag je niet om mij te komen verzorgen. Ik wil dat niet eens. Wat ik je vraag is geen beslissingen voor mij te nemen. Jij hoeft mijn leven niet te regelen. Dat doe ik zelf. Als ik dat echt niet meer kan is het over voor mij. Je weet dat ik een nieuwe huisarts heb. Dokter Hoedens ontweek steeds het gesprek over ‘hoe verder en tot hoever’ en gaf uiteindelijk toe dat hulp aan het einde voor hem geen optie was. Met mijn nieuwe dokter kan ik er tenminste over praten. Hij luistert naar mijn standpunt en toont begrip. Niet dat hij er enthousiast over is, maar hij laat mij erover praten. Ik weet dat het voor jou moeilijk is aan het idee te wennen dat ik de handdoek in de ring gooi, maar ik kan en wil niet anders. Ik hoef voor niets en niemand nog te blijven. Jij hebt je eigen leven met je eigen kring om je heen. Ik ben alleen.”
 
“Ja” denkt Jacob. “Wat wil ik? Als ik niet meer thuis kan zijn wil ik niets meer. Dan is het mooi geweest. Ik ga weer met de huisarts praten en ik word lid van de NVVE. Zij kunnen vast mijn vragen wel beantwoorden. Daar weten ze wat ik precies kan en moet doen. Ik zou eigenlijk met iemand moeten kunnen praten die een beetje begrijpt hoe mijn situatie is. Die zich kan indenken dat ik, die altijd alles zelf gedaan heb, niet afhankelijk kan zijn van anderen. Iemand die met me mee kan denken en de mogelijkheden kent of wil opzoeken voor mij. Wie zou ik dat kunnen vragen. Daar heb je het al, ik moet dat aan iemand gaan vragen pfffff.” “Nou ja, gelukkig ben ik weer thuis. Hier wil ik tot het einde blijven.”

KLIK HIER om de column Jacob deel 1 te lezen.