Verhuisstress

Verhuizen is geen sinecure. Als je van een huis waar je als gezin met vier kinderen hebt gewoond, naar een kleiner huis in je eentje gaat, al helemaal niet. De dagen zijn gevuld met regelen. Regelen dat de kinderen hun kamer opruimen en sorteren. Wat gaat mee naar hun studentenkamer, wat mag lang opgeslagen worden, en wat moet bij moeder thuis onder handbereik blijven.

Dagelijks laad ik de auto vol. Kapotte wasrekjes, stapels oud papier, afgeschreven spullen, geknakte tuinstoelen, weg er mee. Naar de vuilstort, waar ik het braaf in de juiste bakken gooi. Weer naar huis, waar de volgende lading al klaar staat. Kratjes en manden vol boeken, cd’s, dvd’s, serviesgoed, speeltjes, prullaria die nog heel zijn, deze rit gaat naar de kringloopwinkel. Daar kennen ze me al. ‘Het kratje wil u zekers weer mee terug?’ ‘Ja, graag!’ Alleen al omdat ik weet dat ik nog veel meer tegen ga komen dat zo naar de kringloopwinkel kan.

De hockeyclub belt, wanneer ze de meubels kunnen komen halen. Voor de buitenlandse hockeyers hebben ze een voorraadje spullen om uit te kiezen, en ik vul dat graag aan. De studenten verhuisservice mailt dat ze volgende week woensdag komen om alle kapotte kastjes en banken aan de weg te zetten.Volgende week? De afspraak was toch deze week? In lichte paniek doorzoek ik mijn e-mails, inderdaad, deze week. Snel een mailtje terug, ‘hallo jullie vergissen je!’ Gelukkig komt er per kerende post een bevestiging met de juiste dag. De postbode bezorgt brieven van mijn internetprovider, mijn vaste telefonie aanbieder, mijn digitale televisietoko, en elke brief roept opnieuw weer vragen op.

Telefoneren dus. ‘Dit informatienummer kost circa 10 eurocent per minuut.’ Afzetters. ‘We lezen nu een keuzemenu voor, zodat we u beter van dienst kunnen zijn.’ Ik word gelukkig snel geholpen, maar iemand schrijft een fout in mijn e-mailadres, en het kost me drie telefoontjes om dat goed te laten repareren zonder mails kwijt te raken. De digitale televisie zegt dat het gecodeerde signaal niet gedecodeerd kan worden. Weer bellen (zie boven), binnen 24 uur moet het nu wél gaan werken.

Mijn hoofd loopt om. Ik loop de deur uit en sta buiten te bedenken wat ik ook weer ging doen. Mijn leesbril vind ik terug in de koelkast. Ik was mijn handen om mijn lenzen uit te doen voor het slapen gaan, en maak lekker met milk en een tonic mijn gezicht schoon, en smeer er nachtcrème op. Maar wat zie ik alles nog goed… Lenzen vergeten uit te doen.

Zo gaat het alle dagen door. De telefoon staat niet stil. Er worden bloemen bezorgd, maar ik heb nog geen vazen uitgepakt. Ik bied een biertje aan, maar heb nog geen glas gevonden. Mijn nieuwe huis staat in één klap weer bomvol. Toch nog teveel meubels meegenomen? Teveel spullen? 120 dozen staan her en der in stapels tegen de muren. Ik ga er maar bij zitten. Nadenken lukt niet meer, maar ik vermoed dat ik mijn hersens wel weer ergens onderin een doos terug zal vinden. Maar in welke?