Verhuisdoos

Mijn agenda doet een pop-up: column schrijven voor Goedenwel! Column? Wat is dat? Oh ja, Goedenwel, oh ja.

Het is weer zo ver, ik zit weer met mijn hoofd in de verhuisdozen. Vorig jaar schreef ik over verhuisstress en die heeft me op dit moment weer net zo vrolijk te pakken. Ik ga tijdelijk in een klein daglonerhuisje wonen op de meest idyllische plek van Nederland. Nee, ik duld geen tegenspraak, dat is het. Het probleem is dat een verhuizing ook moet gebeuren. En omdat het 800 meter verderop is, ben ik vast begonnen met de klus. En ja, gaandeweg wordt het dan een soort sport, hoe veel kan ik bezuinigen op de verhuizer? Nou volgens mij staat hij twee dagen gepland, maar heeft hij er maar één nodig. Dat is toch alweer een flinke besparing.

Bezuinigen op mijn werk doe ik niet. Als een dolle pak ik dozen in, stouw mijn auto vol, rijd 800 meter, en dan weer uitladen. Zelfs zoveel mogelijk inruimen en uitpakken ook. En dan weer terug, en de hele oefening herhalen. Mijn hoofd staat helemaal niet naar columns, maar ook niet naar koken, fietsen, lezen, wat dan ook. Nee, mijn hoofd zit in een verhuisdoos en komt er over vijf dagen weer uit.

Ondertussen moet ik ook verzinnen wat ik mee neem, en wat er wel in de opslag kan. Het is een piepklein huisje, mijn Billy boekenkasten zijn lekker smal en kunnen overal ingezet worden. Dus moeten mijn boeken in de opslag, want de Billy’s moeten even andere dingen opvangen. Wat, mijn boeken in de opslag? Ik heb lang en breed naar al die boeken gekeken. Alle reisgidsen heb ik er uit gehaald, die heb ik misschien nodig. Een aantal ongelezen boeken heb ik ook gered van de verbanning. Maar heel veel boeken gaan echt een half jaar, of zo lang als nodig, weg.

Goed, die beslissing genomen kijk ik verder. De grote antieke kast neemt veel te veel ruimte in. Hup, opslag. De lange tafel past maar net in de kamer. Opslag? Nee, veel te gezellig om aan te zitten, hij mag blijven. Een heel selectieproces. Want ik moet dingen niet te hard gaan missen als ze er niet zijn natuurlijk…En wat vind ik nu onder een kast? De OV-jaarkaart uit 2007 van de vriendin van mijn zoon! Die heeft zich tijdens de vorige verhuizing daar ook verstopt, zeker ergens klem gezeten en nu pas er uit gevallen. Nou ja, te laat.

Als iemand me iets vraagt kan ik alleen nog maar over verhuizen praten, of dozen, of lege kamers, of volle kasten. Ik moet nog vijf dagen. En dan mag ik relaxen. En reken er op dat ik dat ga doen! Op het meest idyllische plekje van Nederland!