Verdriet en blijdschap

Vanmiddag waren mijn man Cor en ik wat aan het stoeien in de keuken. Dat hebben we altijd af en toe gedaan in de afgelopen 28 jaar. Het wordt steeds belangrijker om daar voorzichtig in te zijn. Cor kent zijn krachten soms niet helemaal goed en dan zit een ongelukje in een klein hoekje. Tegenwoordig is hij heel voorzichtig, wetend dat een klein duwtje mij volledig uit balans kan brengen en me bij wijze van spreken een breuk of gat in mijn hoofd kan opleveren.

Na dit stoeipartijtje loop ik door de gang nog nagniffelend van de lol die we hadden. Maar toch steekt een heftige pijn in mijn binnenste de kop op. Het kan niet meer, het stoeien wat we deden. Het is quasi stoeien wat we nu doen, het echte stoeien kan niet meer. De lach maakt plaats voor een snik. Er komt een gevoel van spijt in me op, nooit meer zo stoeien, jammer zeg.

Hetzelfde gevoel overvalt me een uur later. Ik zal wel in een sentimentele spijtbui zijn. We hebben besloten nog even van het zachte weer te genieten en een stuk door het bos te fietsen. Ook dat wordt steeds moeilijker, vooral het op- en afstappen. Het gaat tegenwoordig zo in zijn werk; we rijden samen naar het bos en als we geluk hebben hoef ik helemaal niet af te stappen. Er is echter wel een oversteek over een weg door het bos. Cor rijdt vooruit en staat op de uitkijk. Ik minder vaart, als de weg vrij is, wenkt hij: ”rijden maar” en zo hoef ik niet af te stappen. Super dat het zo kan. Het komt vaak voor dat ik de drie kwartier die ik kan fietsen, dan ook helemaal niet hoef af te stappen.
 
Vandaag doen we dat bewust wel; bij een bankje besluiten we even te gaan zitten. Het is rustig in het bos. Het najaar is te ruiken, de dennenlucht prikkelt mijn neusgaten. Ik geniet met volle teugen van dit moment. Het gebeurt niet zo vaak meer dat we dit doen. Ook nu welt een gevoel van rouw in me op. Ik denk terug aan de dagen fietsen of wandelen in de vrije natuur. Niets liever deden we. En hoewel dankbaar voor wat er is, en ook voor het geduld van Cor, voel ik ook weer verdriet. De tranen stromen over mijn wangen.

Het is gek, maar het kan echt dat er twee gevoelens tegelijk zijn. Enerzijds is er verdriet, anderzijds is er een grote dankbaarheid. Dankbaarheid dat ik zo kan genieten, meer nog dan ooit toen ik gezond was. En ik ben gezegend met een man die niets te zot is om te doen. Ik ben ontroerd door zijn zorg en liefde en voel me dankbaar. Voor mij gaat het hier echt om in het leven: tevredenheid, liefde en een gevoel van blijheid om wat er is. Eigenlijk maakt het niet uit hoe je bent, knap, lelijk, mobiel of niet mobiel, gezond of ziek, als je je van binnen blij, liefdevol en dankbaar bent dan heb je alles wat nodig is in het leven. En ik denk echt dat hoe het ook is je daarvoor kunt kiezen.