Troostvoedsel

Februari is de maand die mij de nekslag kan geven. De winter begint de botten te raken, de lente lijkt nog ver weg. Vanmorgen stond ik op en wierp een blik naar buiten. Grijs, miezer en waterkou. Ik keek in mijn agenda en nadat ik had vastgesteld dat alles tot morgen kon wachten ben ik subiet mijn bed weer in gedoken. Dit zijn bij uitstek de dagen dat ik behoefte heb aan momenten van schoonheid en van troost. En niets is zo troostrijk als eten.

Ik denk aan gebraden kip met citroen & knoflook & een paddestoelen-koriandervulling. Warme brioche met gezouten franse boter. Salade met haricots verts, hazelnoten en kort gestoomde kreeft. Gebakken kalfszwezerik met een balsamicoroomsaus. Zuurkool met kruimige aardappelen en een stuk meegegaard buikspek, simpel en puur. Gestoofde saffraaanvis, Sint-Jakobsschelpen met een boter-champagnesaus, zeebaars in zoutkorst, rundvlees gemarineerd in azijn en daarna gestoofd met ontbijtkoek en appelstroop, kapucijners met uitgebakken spekjes, veel zuur en piccalilly, een romige risotto met een stevige klont boter erdoor gebakken bloedworst en appel.

Rijpe, wilde perziken die ik even onder grill leg en laat marineren in amaretto. Polentataart met amandelen en citroen, scones met clotted cream en frambozenjam, Monte Bianco, een machtige smurrie van room en kastanjepuree met chocolade en een flinke klodder slagroom gegarneerd, is zoiets waarvan mensen zeggen ‘wel erg machtig’ voordat ze zich van een derde portie bedienen. Rauwe andijvie met uitgebakken spekjes en rookworst. Of misschien citroenrisotto?

Om je de waarheid te zeggen: voor mij is elk eten troosteten, maar er zijn van die momenten dat je een kop van iets warms of een plak van iets zoets nodig hebt om je het gevoel te geven dat de wereld zo slecht niet is. We zijn allemaal weleens moe, gestresst, verdrietig of alleen en dan is dit het soort eten dat je goed doet. Aardappelpuree. Nee, ik ben niet gek geworden, ik vind gewoon dat je het onderwerp troosteten niet kan aansnijden zonder het over aardappelpuree te hebben. Het geheim zit hem in de mousseline van aardappel. Niks puree, maar gekookte aardappels door de fijne zeef en dan veel roomboter en warme melk naar het fameuze recept van Joel Robuchon. Ik persoonlijk ben niet te beroerd om een pond boterige, romige aardappelpuree in mijn eentje naar binnen te werken. Eten kan helend zijn. Zachte, troostende spijzen, met gelukkigmakende geuren zoals kaneel, saffraan en alles altijd met veel boter.

Chocoladetaart. Ligt voor de hand, maar beter is er niet. Chocolate Nemesis ook wel chocolate Decadence genoemd, een chocoladetaart zonder bloem en daardoor met des te meer donkere chocolade. Het soort taart waarvan je enorme stukken wilt eten als je de bons hebt gekregen, maar zelfs de aanbik ervan, trots, groot en glanzend, werkt helend op de ziel.

Onovertroffen als het om troosteten gaat is koriander. Het verwarmt en doet de zinnen spinnen. Korianderpesto. Ik heb vandaag een pond naar binnen gewerkt. Op rijstwafels, met mijn pink uit het bakje gelepeld en over mijn salade gevorkt. Zo'n dag was het.