Tim

Ik zag hem voor het eerst. Hij stond in de schaduw, aan de zijkant van de kerk, op een bloedhete dag. Hij rommelde wat aan zijn fiets, iets technisch waar ik geen verstand van heb en vroeg me af of hij wel ergens mee bezig was. Aan zijn fiets hingen diverse plastic tassen en zijn kleren zouden de motten nog niet lusten. Hij liep wat onrustig zich te vermaken. Toen ik terug kwam met mijn boodschappen, wilde ik langs hem lopen. Ik wilde zien wat voor een persoon hij was. Een zwerver? Een drugsverslaafde? Ik wist het niet. Dakloos leek mij in elk geval duidelijk. Ik nieuwsgierig? Altijd.

Ik groette hem en ik weet niet meer hoe het ging, maar we raakten direct in gesprek. Deze gesprekken gingen niet over het mooie weer of over zijn armoede. Nee, Tim is een mens met een missie. Hij vindt dat hij met zijn leven iets meer moet doen dan alleen maar geld verdienen en overleven.

Hij is intelligent, Tim. Je ziet aan zijn ogen, terwijl hij luistert of vertelt, hoe in zijn brein de gedachten ineenvlechten tot er weer een nieuw idee boven komt dobberen. Dan is hij in zijn nopjes. Hij is een denker die het liefst iets productiefs doet met zijn gedachten. Geld, zo vindt hij, is des duivels oorkussen. Altijd maar meer en meer. Nog grotere auto, nog groter huis, maar waar blijft de mens eigenlijk in dit geheel? We hebben geen oog meer voor elkaar en nemen geen tijd om een babbeltje te maken. We voeden onze kinderen op in het weekeinde en geven ze dan zoveel, ook materieel, dat het vaak onuitstaanbare driftkopjes worden die altijd hun zin willen hebben.

Tijd om ze sociale vaardigheden te leren is er eigenlijk niet. In het verkeer worden er geen handen meer uitgestoken naar links of naar rechts, dat moet de achteropkomende verkeersdeelnemer maar uitzoeken. Ouders hebben geen tijd meer om dit aan hun kind te leren. Het is maar een voorbeeld. “Kijk”, zegt hij, en hij neemt me mee naar een hoekje waar veel zwerfblaadjes bij elkaar waaien. “Zie je die vliesdunne kleine blaadjes? Besef je dat daar een boom uit kan ontstaan? Draai je eens om en zie je die bomen daar?” Hij wijst op een paar enorm hoge bomen waarvan hij de naam niet weet en zegt: “Zo hoog kan een boom worden die uit dit zaadje ontstaat. Zo zit het leven in elkaar.” “Ik voel dan enorme verwondering,” zegt hij “en dat wil ik voelen: verwondering.” “De mensen zijn zo bezig met werken en geld dat ze geen tijd meer hebben om zich om de werkelijke waarden van het leven te verwonderen”.

Hij slaapt ergens, soms onder een enorme paraplu, en is blij als hij ‘s morgens wakker wordt en de zon ziet opkomen. Dan komt de verwondering vanzelf weer. Als hij de zaden ziet en de bomen. De hele natuur is goed en wij kunnen er in leven. Overal is een oplossing voor. Hij vertelt van planten die je kunt eten en die gezond zijn en noemt onder andere de Oost-Indische kers, maar en zijn er meer. Hij vertelt van de bruine bonen. Ze zouden niet gemakkelijk verteerbaar zijn, maar er bestaat een kruid - het bonenkruid - dat tezamen gegeten met de bonen de vertering beter maakt. “Zo” zegt hij “heeft alles zijn antwoord.” Hij wil dit zo graag aan de mensen laten weten.

Tim hijst zijn smerige broek op, vertelt en-passant dat hij een liesbreuk heeft, maar niet naar het ziekenhuis wil. Hij houdt het wel op de plaats met een riem. Zijn ooit blauwe broek is grijs en grauw van het vuil. Er zitten scheuren in, maar het deert hem niets. Hij neemt elk half jaar een nieuwe broek. Liefst zwart als hij het krijgen kan. Dan gaat de oude bij de vuilnis en blijft de nieuwe weer een half jaar (ongewassen) aan zijn lijf. Tim lacht, zijn ogen glinsteren in de diepte. De uitdrukking in zijn ogen wisselt  sterk en snel en je kan zien dat hij een snelle denker is.

Zijn ogen weerspiegelen raszuiver zijn gedachten. Wantrouwen, verwarring en verwondering drukken zijn ogen uit, naar gelang het gesprek wisselt. Ik bied hem wat lekkers aan, maar dat verward hem. Hij wil niets hebben. Hij wil uitdelen, en komt met wat spulletjes aan die hij mij wil geven. Ik pak ze aan want zijn bedoelingen zijn goed. Wie hij ook is, een ding is duidelijk: hij is een zeer bewogen mens, en naar ik vermoed hoog sensitief mens, gezien het feit dat hij het liefst helemaal geen geluid hoort en het meeste houdt van het geluid van stilte. Hij vindt dat hij niet in deze wereld thuis hoort, en toch heeft hij een duidelijke boodschap. Hij is mooi, in zijn vieze broek en door en door smerige handen. Hij is een mens.