Tassie

Heel Nederland had er een mening over. Die vrouw die haar handtas op de achterbank legde, weg wilde rijden, en hoppa, iemand rukt het portier open en grist de handtas weg. De vrouw schakelt razendsnel in de achteruit en plet de dief tussen haar auto en die achter haar. De kranten stonden er bol van.

Juist toen had ik contact met een officier van justitie. We mailden enthousiast, over zijn kinderen, over mijn kinderen, en over de rest van het leven. Hij vroeg me om goede raad bij de aanpak van een probleem binnen zijn gezin, ik had blijkbaar een leuke oplossing gevonden, en hij mailde: ‘ik hou nu al van je!’ Op dat moment vond ik dat wel erg heftig, eerst zien, dan geloven!

Natuurlijk spraken we af. We zouden gaan golfen op een mooie baan in de buurt. Hij regelde starttijden, dat was in februari niet zo’n probleem gelukkig. Het was onhandig om daar apart heen te rijden, dus hij zou me thuis afhalen. In dit geval kon dat geen kwaad, dacht ik, tenslotte had ik geverifieerd dat deze meneer werkelijk een officier van justitie was.

Rond tien uur zou hij er zijn. Natuurlijk stond ik nieuwsgierig te spieken. In mijn straatje wordt nooit hard gereden, dus het was moeilijk te bepalen welke auto’s nu aan het zoeken waren. Daar kwam ik niet uit. Wel liep er op een gegeven moment een figuur heen en weer door de straat. Het zou toch niet... In deze straat zijn er later een paar huizen bij gebouwd. De nummering van de andere huizen hebben ze zo gelaten, dus de rechterkant van de straat gaat van laag naar hoog, de linker van hoog naar laag. Geeft soms wat problemen, maar van iemand die de universiteit heeft afgerond verwacht je toch dat die ziet wat er aan de hand is.

Niet dus. Hij kwam wel drie keer langs, en echt, het huisnummer staat helder en duidelijk en zichtbaar (zeker voor iemand die over de stoep loopt) op de gevel. Zenuwen? Ik zag hem lopen, en hoopte dat ‘t ‘m niet was. Hij leek op Guus Hiddink, en niets ten nadele van onze Guus, maar ik val niet echt op hem. Het was hem dus wel. Hij belde aan, ik deed open (zo gaan die dingen), en een walm wolkte de gang in. Een spuitbus, en echt, in één keer had hij hem die ochtend helemaal over zichzelf leeggespoten.

In zijn auto was het daardoor een beetje benauwd. Dat dit niks ging worden wist ik toen al, maar goed, wij gingen golfen, en dat hebben we gedaan. Tijdens dat rondje verliepen de gesprekken soms moeizaam. Op een gegeven moment vroeg ik hem: ‘Heb je al gehoord wat de nieuwste carnavalskraker is?’ Ik vond het namelijk wel een leuke mop.
‘Nee’, zei hij. ‘Ali, hou jij m’n tassie effe vast!’ vertelde ik. Hij keek vragend naar me.
‘Ali? Het is toch Annie?’ Helaas, ik zoek toch echt een man met gevoel voor humor.