Supporterstrein begeleiden (deel II)

Wat vooraf ging: samen met zijn politiehond Barry moest Cor voor het eerst een trein vol voetbalsupporters begeleiden. Dat ging niet zonder slag of stoot. Meerdere malen trokken supporters uit baldadigheid aan de noodrem. Zo ook nu...

Een gejoel en gejuich steeg op uit de trein die nog langs het perron stond. De ramen werden opengedraaid  en tientallen  joelende en schreeuwende supporters begonnen ons uit te schelden en naar ons te spugen.  Rustig liep ik met Barry langs de trein wetende wat er zou gaan gebeuren.

De eerste de beste supporter die we dan ook tegenkwamen en die te ver uit het raam hing en naar ons schreeuwde en wilde spugen, kreeg de schrik van zijn leven. Als een kat sprong Barry naar hem toe. Hij moest daartoe wel een sprong in de lucht maken, maar ik wist dat Barry behoorlijk hoog kon springen ondanks zijn forse postuur. Op een haar na had Barry die supporter in zijn neus gebeten; vlak voor het gezicht van de man klapten de tanden van de hond met een klap op mekaar. Ik zag die supporter zo schrikken en zo snel zijn hoofd naar binnen de trein inhalen dat hij met een klap zijn achterhoofd stootte en een ijselijke gil gaf. Al lopend langs de trein sprong Barry constant naar de geopende ramen waar supporters uit hingen en niemand durfde uit het raam te blijven hangen. Het was net de “wave”. Waar wij liepen ging iedereen naar binnen tot we langs waren en kwamen dan weer naar buiten hangen.

Ondertussen zochten de collega’s met de machinist naar de plek waar aan de noodrem was getrokken. Toen deze weer hersteld was, klonk opnieuw het vertreksignaal en zette de trein zich opnieuw in beweging. Maar niet lang, na tien meter stopte hij alweer met knarsende en perslucht spuitende remmen. Weer kwam de machinist uit de cabine en weer riep hij dat er aan de noodrem was getrokken.

Goede raad was dus duur. Wat moest er nu gebeuren. De chef van dienst besloot om dan maar met zijn allen met deze trein mee te gaan naar Den Haag en alle balkons van de trein vrij van supporters te houden en op de balkons de honden te posteren samen met een of twee agenten. Zo konden de treincoupés in de gaten gehouden worden en de raddraaier of raddraaiers die steeds aan de noodrem trokken konden zo gepakt worden. Zogezegd zo gedaan.

De balkons werden vrij van supporters gemaakt en wij, de vier hondengeleiders, namen met onze honden ieder op een balkon plaats. Ondertussen had de machinist samen met de conducteur de noodrem hersteld en kon de trein weer opnieuw proberen te gaan rijden. De collega’s agenten stapten eveneens in op de balkons, wat soms wat moeilijk was, want sommige honden zagen in hun opwinding niet altijd wat een collega was en wat een supporter was, dus moesten we ook nog opletten dat onze collega’s niet gebeten werden. De agenten zonder hond posteerden zich in de gangpaden van de trein en de trein vertrok. Hier en daar zag je wel een grinnikende supporter die zijn hand naar de noodrem uitstak, maar toch durfde niemand het aan om weer aan de noodrem te trekken.

Snel begon de trein vaart te maken en we waren onderweg. Een hele tijd ging alles goed tot de trein de buitenwijken van Den Haag naderde. Daar begon het gesodemieter opnieuw. De trein begon langzamer te rijden en de ramen werden weer opengedraaid. Alles en iedereen hing weer al schreeuwend, scheldend en joelend uit het raam. Of wij nou vroegen om de ramen te sluiten en te gaan zitten, niets hielp. Zelfs dreigen met een proces-verbaal hielp niet. Op een gegeven moment zagen we dat er allerlei voorwerpen uit de trein werden gegooid en toen was het voor ons genoeg. Onze chef gaf ons hondengeleiders de opdracht om met onze honden, die eerst uit het publiek, lees de supportersgroep, werden gehouden, de treincoupe´s in te gaan en het vernielen en gooien van treinmeubilair te stoppen. Nou dat was wel wat voor onze Barry. Een collega trok de balkondeur naar de coupé open en Barry zette meteen een spurt in. Ongelooflijk, hij begon direct achter de deur, hapte naar links en naar rechts en binnen de kortste tijd had hij zowat alle supporters in de bagagerekken gejaagd. Niemand zat zowat meer op een bank. Iedereen zocht een plek waar Barry hem niet kon pakken.

Binnen drie minuten had Barry in onze afdeling de zaak op orde. Geen enkele supporter durfde meer een vin te verroeren. Samen met Barry bleef ik toen midden in de coupé staan, net zolang tot de trein in Den Haag was gearriveerd en gestopt. Ik waarschuwde de supporters om vooral rustig de trein te verlaten want anders zou Barry hun wel even helpen. In een poep en een zucht verlieten ze over mekaar heen kruipend de trein. Ik zag nog op het perron sommige hinkend en voelend op zachte plekken van het lichaam, weglopen en steels achterom kijkend.  Wij hadden de supporters afgeleverd en hoe. Maar we wisten dat ze ook weer terug moesten en wat dan! Maar dat was voor latere zorg. Eerst maar koffie en Barry een bak met water. Dat had ie wel weer verdiend.