Supporterstrein begeleiden

Onze eerste supporterstreinbegeleiding vergeet ik nooit meer. Op een mooie zondag mochten Barry en ik voor het eerst mee met Feyenoord supporters die naar Den Haag reisden. De wedstrijd ADO – Feyenoord stond gepland. Extra treinen met supporters reden van Rotterdam Centraal naar Den Haag Hollands Spoor. Al vroeg waren wij met een aantal agenten en hondengeleiders aanwezig in Rotterdam-CS. 

In de hal verzamelden de supporters zich. Het geschreeuw en geroep was niet van de lucht. Reizigers die niet naar het voetballen wilden maar gewoon per trein wilden reizen keken verbolgen naar die schreeuwende meute. Wij, de agenten, liepen zonder onze honden eerst met zijn tweeën rustig langs de supporters. Alles hielden we in de gaten. Toen het tijd was en de eerste extra treinen gereed stonden, haalden we onze honden en gingen naar het perron waar de trein stond naar Den Haag. We verdeelden ons over het perron. Afgesproken was dat twee honden met de eerste trein zouden gaan en twee honden met de tweede trein met supporters. Barry en ik hadden de eer dat we met de tweede trein mee mochten dus wij hielden op het perron de supporters in de gaten.

Op ons gemak liepen we langs de trein op en neer, uitkijkend dat er niet toevallig een luidruchtige supporter in Barry zijn bek liep. Die jongens keken helemaal niet uit, ze renden wat over het perron heen en weer, schreeuwden en riepen naar mekaar en zongen de clubliederen? Nou ja wat er voor doorging dan. Barry liep zich dat allemaal met gespitste oortjes te bekijken. Ik merkte aan hem dat hij er op loerde om zo’n schreeuwerd eens te kunnen pakken maar er was niets gebeurd dus ik hield Barry in de gaten dat hij niet zomaar even een supporter greep.

Toen de eerste trein vol was mocht deze vertrekken, maar na het vertreksignaal van de conducteur en de trein 10 meter gereden had, stopte deze met knarsende remmen. De machinist kwam uit de cabine en riep dat er aan de noodrem was getrokken. Een gejoel en gejuich steeg op uit de trein die nog langs het perron stond. De ramen werden opengedraaid en tientallen joelende en schreeuwende supporters begonnen ons uit te schelden en naar ons te spugen. Rustig liep ik met Barry langs de trein wetende wat er zou gaan gebeuren. De eerste de beste supporter die we dan ook tegenkwamen en die te ver uit het raam hing en naar ons schreeuwde en wilde spugen, kreeg de schrik van zijn leven.

Als een kat sprong Barry naar hem toe. Hij moest daartoe wel een sprong in de lucht maken maar ik wist dat Barry behoorlijk hoog kon springen ondanks zijn forse postuur. Op een haar na had Barry die supporter in zijn neus gebeten vlak voor de man zijn gezicht klapten de tanden met een klap op mekaar. Ik zag die supporter zo schrikken en zo snel zijn hoofd naar binnen, de trein inhalen dat hij met een klap zijn achterhoofd stootte en een ijselijke gil gaf. Al lopend langs de trein sprong Barry constant naar de geopende ramen waar supporters uit hingen en niemand durfde uit het raam te blijven hangen. Het was net de “wave”. Waar wij liepen ging iedereen naar binnen tot we langs waren en kwamen dan weer naar buiten hangen.

Ondertussen zochten de collega’s met de machinist naar de plek waar aan de noodrem was getrokken. Toen deze weer hersteld was, klonk opnieuw het vertreksignaal en zette de trein zich opnieuw in beweging. Maar niet lang, na tien meter stopte hij alweer met knarsende en perslucht spuitende remmen. Weer kwam de machinist uit de cabine en weer riep hij dat er aan de noodrem was getrokken.  Wordt vervolgd…