Station Ganzenhoef

Een aantal keren per week maak ik gebruik van het openbaar vervoer. Vanaf mijn huis naar het centrum van de stad Amsterdam doe ik er inclusief 10 minuten looptijd 25 minuten over om op de Dam te komen. Dan ga ik met de metro. Niet verder vertellen, maar Amsterdam is betrekkelijk klein. Met de auto naar de stad (waar wij Amsterdammers het winkelcentrum mee bedoelen) is voornamelijk duur en tijdrovend, want je staat te wachten op al die fietsers die rechtdoor willen als jij rechtsaf moet. Of er is iemand goederen aan het afleveren in een straat die net breed genoeg is voor één auto tegelijk.

Verder is er geen voetganger op een zebrapad die zich ook maar iets aantrekt van een verkeerslicht. Als je eindelijk de plaats van bestemming bereikt hebt, ben je een kwartier aan het puzzelen welke parkeermeter geld i.p.v. een pasje (of andersom) accepteert en hoe de meter werkt. Er zijn plaatsen waar je voor €0,10 een uur kunt staan, maar ook waar je zomaar €4,00 voor een uur parkeren  betaalt. Daar moet je dan ook nog vaak op de een of andere moeilijke manier je kenteken intoetsen, wat echt niet makkelijk is in de stromende regen met je auto een halve straat verderop terwijl je net even twijfelt aan die laatste cijfers. Nee, geef mij het openbaar vervoer maar.
 
Een enkele keer klopt de tekst van het omroepsysteem niet helemaal, maar voor een regelmatig gebruiker van de tram of metro als ik, hoeft dat geen probleem te zijn. Ik weet precies waar ik uit moet stappen en hoor meestal niet wat er omgeroepen wordt. Tot vorige week toen een blinde mevrouw uitstapte bij een verkeerd station. Ze had het zelf net op tijd in de gaten, want ze merkte dat ze tegen de stroom andere passagiers inliep i.p.v. met de stroom mee. Ze stapte weer in de wagon en vroeg aan medereizigers bij welke halte we in werkelijkheid waren. Ze was één halte te vroeg uitgestapt.

De volgende dag kwamen er vrienden van mij uit Schiedam. Ik had ze precies gezegd met welke metro naar welke halte ze moesten. Afgesproken dat ik ze zou komen halen vanaf het metrostation. Toen ze belden dat ze in de metro zaten, ze nogmaals op het hart gedrukt goed op de borden te letten, zodat ze ook op het goede metrostation zouden uitstappen. Goed gegaan. Ze arriveerden en hadden alles vrij makkelijk kunnen vinden. De afspraak was na de lunch ‘de stad’ in te gaan om toerist te spelen. Het Vondelpark was het eerste doel, daarna zou het van het weer en de drukte afhangen wat we zouden gaan doen.
 
Met de metro naar het Amstelstation waar we moesten overstappen op de tram. Het duurde nogal even voor er een metro kwam. Daar was hij dan. Het wegrijden ging niet vlekkeloos. Deuren dicht en rijden is de normale gang van zaken, maar het was hier deuren dicht/open en verder niets. Even later nogmaals dingdong deuren dicht en gaan. Volgende halte hetzelfde. De eerste keer deuren dicht en niet gaan, de tweede keer lukte het wel. Bij de derde halte lukte het rijden echt niet meer. De bestuurder liep langs de metro, keek moeilijk en besloot uiteindelijk dat we allemaal moesten uitstappen, want er was een storing. De wagen reed zonder passagiers het station uit. Na een paar minuten arriveerde er een andere metro en we reden verder probleemloos naar het Amstelstation.
 
Omdat het Amstelstation het beginpunt is van de tram die we moesten hebben, stond er al een klaar, waar we direct instapten. Onze vrienden: “Goed geregeld hier, dat je alleen maar voor- en achterin bij de conducteur in kan stappen. Scheelt vast veel zwartrijders. Betere controle zo”. Persoonlijk vind ik juist de rondlopende conducteur in de Schiedammer tram wel een goed alternatief. Die kan tenminste goed in de gaten houden wat er daadwerkelijk in de tram gebeurt en ook direct reageren. Eer de Amsterdamse conducteur zijn hokje uit is, is er vaak al veel schade aangericht en de dader ontsnapt.

We zaten dus in de tram. Ergens kwam een zeer irritante piep vandaan. Met z’n vieren kwamen we tot de conclusie dat het vast vanuit het omroepsysteem kwam en dat het, zodra we onderweg waren, wel op zou houden. Niet dus. We reden, er werd omgeroepen en het piepte gewoon door. Na het debacle met de metro wilde ik al niet te veel meer over het openbaar vervoer van Amsterdam zeggen. De tram reed niet zijn normale ‘snellere’ route vanwege de gigantische bouwput van de Noord-Zuidlijn. Na hier en daar wat voor niet-Amsterdammers interessante dingen gepasseerd te zijn, kwamen we in de buurt van het Vondelpark. Vlak voor de halte waar we uit moesten stappen had de bestuurster van de tram een probleem. De wissel van de rails stond verkeerd.

Normaliter stapt de bestuurder uit met een stuk ijzer, zet de wissel om en de tram kan weer verder. Blijkbaar lukte dat niet helemaal, want de bestuurster klom weer in de tram en zei:  “Ik heb wat mannenkracht nodig”. Springt er een jongen (ik schat van een jaar of 14 ) overeind die roept met een knalrood hoofd “Ik wil wel helpen“. Het is hem gelukt. De tram kon weer verder. Wij zijn bij de halte uitgestapt en het Vondelpark ingelopen. Wij waren dik een uur onderweg geweest, maar onze vrienden hebben wel kennis gemaakt met het prima Amsterdamse Gemeente Vervoerbedrijf. De stad in haperend, piepend en kreunend. Na een flinke wandeling van het Vondelpark door de Leidesestraat via de Bloemenmarkt op het Singel en het Rembrandtplein gelukkig weer een metrostation bereikt vanwaar we in één ruk direct terug naar huis konden. En dat ging weer vlekkeloos, hoewel opeengepakt als haringen in een ton. Het was intussen spitsuur.