Speech

Als we dood zijn staat iedereen klaar om met gevoelige speeches en met van ontroering bevende stem te vertellen waarom het altijd een feest was wanneer jij was geweest, dat je klaterlach gemist zal worden en hoeveel warmte er altijd van je uitging. Pas nadat je het loodje hebt gelegd, barst er een kakofonie van glorievol commentaar los en gaan mensen nadenken en vooral uitspreken wat een bijzonder en waardevol mens je was. Sorry, maar wat mij betreft is dat te laat. Ik wil bij leven en welzijn horen hoe leuk iedereen me vindt en wat een waardevolle aanvulling ik ben op hun leven en dat ze met niemand zo konden lachen als ik en dat ik, zelfs wanneer ik irritant was, nog steeds om op te vreten was. Wat heb ik er nou in godsnaam aan om dat te horen als ik dood ben?

Ha! Daar sla ik zojuist het spijkertje keihard op het koppetje. Ik kan namelijk niets horen als ik dood ben. Dus waarom dan die speeches? Ik vind het een wonderlijke gewoonte. Ik vind het net zo gek als: iets achter laten. ‘Je hebt een boek geschreven, wat goed, nu laat je iets achter.’ Who cares!? Wat heb ik eraan om iets achter te laten wanneer ik toch dood ben. Dan heb ik er toch geen lol meer van. Bovendien, als ik eenmaal dood ben, wéét ik helemaal niet meer dat ik iets achtergelaten heb, dus het is volstrekt irrelevant.

Ik wil die speech bij leven en welzijn. En wel zo vaak mogelijk. Wat is dat voor rare gewoonte om al die dingen pas te zeggen als iemand er niet meer is om ervan te genieten. Ja, ik kan me er echt over opwinden. Ik weet zeker dat er mensen zijn die nog even hadden gewacht met doodgaan als ze hadden geweten wat iedereen over ze zou zeggen nadat ze eenmaal waren heengegaan.

In het bedrijfsleven is het volstrekt normaal. Daar heet zoiets een functioneringsgesprek. Dan krijg je te horen waar je vooral mee door moet gaan. Ook de mindere puntjes van je karakter en de uitwerking hiervan op je werk en je collega’s worden aangestipt. Als het goed is, gebeurt dat op zodanige wijze dat je er iets aan hebt, zodat je er weer tegen kan, dat je er weer zin in hebt. Daar zou zo’n levensspeech zomaar goed voor zijn.

Het inspireert en stimuleert. Kom daar maar es om vandaag de dag. Bovendien heb je er toch veel meer aan om te weten hoe geweldig iemand is wanneer hij nog leeft. ‘Peter stond altijd voor iedereen klaar.’ Dat weet ik liever wanneer ik hem nog kan bellen wanneer er een muurtje geverfd moet worden. Laten we eerlijk zijn. Wat heb ik aan die wetenschap nadat hij naar de gallemiezen is gegaan?  Of Karel die nooit te beroerd was om de gulle gever uit te hangen. Iedereen kon alles van hem krijgen. Ja, hallo. Dat vertel je me nu? Had dat niet wat eerder gekund? Doodzonde.