Septemberkoorts

De zomer zomert lauwtjes na. Minder zon, maar meer dagen om een wintervoorraad aan te leggen. Het kriebelt in me, al sinds ik het bericht las dat het bramenseizoen eerdaags weer geopend gaat worden. Nu moet ik mijn slag slaan, weet ik en trek een kleerhanger uit de kast. Een middelgrote emmer zet ik voorop in het mandje van mijn fiets. Het is zondagmorgen, zes uur en de septembermaand begint net. Met stevige laarzen trap ik naar waar ik wezen moet: het bramengebied. Ik lach stiekem in mijn vuistje, want dit wordt een missie, die zeker slaagt.

Ik verstop mijn fiets achter een paar struiken, pak mijn emmer en de kleerhanger uit mijn mand. Het kost me enige moeite maar dan zie ik een paaltje en de tak met gehavende strik. Dit is het herkenningspunt, dat aangeeft waar het pad begint. Mijn hoofd draait naar alle kanten. Nu moet ik oppassen dat niemand mij ziet.  Het pad is voor het oog niet te zien. Het is versperd met grote takken, vol bladeren. Duidelijk, verboden gebied. Zo kunnen de lepelaars, het hele seizoen, in alle rust broeden en uitvliegen. Vandaag is het zondag en overtreed ik de regels. Verboden gebied voor een ander, maar niet voor mij, denk ik. Vlug begin ik de bovenste laag takken weg te gooien. Ik stop niet eerder dan dat het pad zichtbaar wordt. Behendig klauter ik over de hindernis. Nog een hachelijke onderneming, want voordat je het weet, val je de diepte in. Een raad: nooit alle takken wegnemen, dat valt namelijk te veel op.

Ik juich van binnen, het is me gelukt, en loop het oerwoud in. De hele zomer is er nog niemand geweest. Ik loop een stukje en sta ademloos stil. Had ik nu maar een fototoestel bij me, denk ik. Hoge brandnetels, de donkerte van het bos en het vroege uur maakt de natuur om mij heen spookachtig. Spinnenwebben overal. In de laagte kleuren de stammen van het struikgewas zwart. Ik hoor gefladder van vogels in het water. Een schitterende geheime locatie om van nabij de lepelaars te fotograferen. Niemand die zulke foto's zal hebben als ik. Een nieuwe carrière in zicht?

Paddenstoelen die uit de grond schieten. Alles is betoverend om me heen. Ik stap over omgevallen bomen of kruip eronder door. Er is zelfs nog niet gekapt omdat het pad pas volgende week opengaat. Een smal kronkelige pad en ook nog slibberig, veroorzaakt door de vele regenbuien en omdat het laag ligt. Opgewonden van de spanning nader ik de bramenstruiken. Links, rechts, overal om mij heen hangen sappige, dik gerijpte bramen voor het grijpen. Ik ben de eerste en weldra heb ik al een halve emmer vol. Soms loop ik tussen de bramenstruiken door het duin op en balanceer ik als een koorddanser op de wortels van de struiken, die onder de zijpaadjes doorgroeien. Bijna breek ik mijn nek. De doornen klampen zich vast aan mijn kleren en ik moet me vele malen los wrikken, soms tot bloedens toe. Maar is dat niet het leven van een echte  bramenzoeker? Zeker wel.

En af en toe prop ik handenvol bramen in mijn mond. Het sap van de te rijpe vruchten sijpelt in mijn nagels en kleurt de randen daarvan paars-rood. Eveneens mijn vingers. Mijn meegebrachte kleerhanger gebruik ik voor de bovenste takken. Ik spring en trek een tak vol met rijpe vruchten naar beneden. Spontaan vallen ze in mijn emmer. Dit vind ik niet leuk. Te gemakkelijk.

Dit keer niet op mijn rug liggen en schuifelend, als een slang, het schrikdraad onderdoor. Dit keer geen verbaasde toeristen die mijn capriolen gadeslaan. Dit keer niet ingesloten worden door een kudde Hooglanders, waarvan er eerst een kwam en daarna steeds meer aankwamen drentelen. Ze maakten een kring en kwamen steeds dichterbij. De adem stokte in mijn keel en ik vroeg me af wat ze gingen doen. Uiteindelijk liep ik voor mijn leven en ontsprong de dans door wederom op mijn rug te liggen en te schuifelen naar de ander kant, de veilige. Nee, dit gaat te gemakkelijk. Twee uur later is mijn emmer vol en keer ik huiswaarts.

De potjes bramenjam staan klaar. Nu nog de vlierbessen, de duindoorns, de rozenbottels. Morgen ga ik weer. Septemberkoorts? Ik denk het wel!