Scootie

Eindelijk ben ik zover; ik heb een scootmobiel. En meteen een die mee kan in de auto. Lekker uitstapjes maken zonder dat ik moe word. Vorige week gingen we een weekje weg naar Limburg. Mooi gebied, leuk huisje en scootie, meteen al een koosnaampje, mee. Het blijkt al snel een daverend succes. Cor lekker wandelen langs de maas en ik rijd er gewoon naast.

Het opent ongekende mogelijkheden. We besluiten dan ook een langere tocht te maken langs allerlei leuke dorpjes. Het is prachtig weer, de zon staat stralend aan de hemel. Cor huurt een fiets. We rekenen uit hoever we kunnen op de batterij en hop daar gaan we. Het is werkelijk prachtig, vooral de kleine weggetjes. Cor maakt de mooiste foto’s. En dat is nu fijn en gemakkelijk, want ik kan wachten, ik zit lekker te genieten van de beestjes en de bloemetjes.

Druk pratend met elkaar probeer ik intussen mijn vestje uit te doen. Ik rijd gewoon door, dat lukt wel. Maar oh.. ik hoor de roep van Cor ‘wat doe je nou?' en ik race de berm in om schuin op de slootkant terecht te komen. Ik schrik me een hoedje. Zoveel handelingen tegelijk en dan ook nog sturen, dat is te veel van het goede. Maar ik moet er nu toch echt uit, ik hang net met mijn voorwiel op de schuine kant. Voorzichtig klauter ik er uit, nog nabibberend. Cor is van zijn fiets gesprongen. Hij stevent op het apparaat af en gaat scootie met de achteruit rijdhendel eruit rijden. Met een enorme vaart vliegt de scootmobiel  achteruit en Cor vliegt erachteraan en belandt op zijn knieën in het gras. Na een heleboel gelach kan ik weer instappen. Nu wordt het toch wat voorzichtiger rijden en beter opletten.

We rijden door het blauwe besgebied en zien een geweldig bedrijf met rijen blauwe besstruikjes en daar een bord dat ze zelf geplukt kunnen worden. Dat spreekt ons wel aan en we besluiten hier terug te komen om onze slag te slaan. Plannen makend rijden we door en zijn dan opeens de route kwijt. We volgden een knooppunt, maar nergens meer bordjes te zien. Tenslotte gaan we het maar vragen. Een lieve mevrouw komt al naar buiten als we het erf op lopen en wijst ons terug naar een kruispunt, dat is wel een heel stuk.

Voor het eerst begint ik dan iets van onrust te voelen De energiemeter van scootie staat al onder de helft en we zijn nog niet halverwege. We zullen het toch wel halen he? Cor zegt me me vooral niet druk te maken, we halen het echt wel. De tocht is mooi en we komen in de buurt van ons vakantiepark. De meter staat inmiddels gevaarlijk ver naar links in het rood. ‘Als ik het park maar haal’ bid ik in mezelf. We gaan nu wel erg traag, maar daar zie ik de vlaggen al opdoemen. Oversteken, de slagboom, eromheen, boem.. ik sta stil, naast de slagboom. Het is nog tien minuten lopen naar ons huisje. Nog even proberen… tjoek tjoek uiterst langzaam ga ik stukje voor beetje vooruit…boem stil. Weer starten, uiterst langzaam weer 50 meter, stil. Zo gaat het door. Na 20 minuten is ons huisje in zicht. Ik ga het halen!!! Een paar meter voor het huisje valt hij definitief stil, we duwen hem naar huis. Eindelijk thuis… en wat een geweldig apparaat.. mijn scootie.