Peultje trek

Wij hebben een periode in IJmuiden gewoond. We hadden daar een grote eengezinswoning in een straat omringd door lage flats. Deze flats zijn naar ik heb vernomen inmiddels afgebroken, maar toen wij er woonden stonden ze er nog. Aan de achterkant, de schaduwzijde van deze appartementen, zaten balkonnetjes. De meeste mensen plaatsten daar hun vuilnis, omdat het er redelijk koel bleef natuurlijk.

Nu was er tussen de flats en onze woningen een gemeentegrasveldje waar de kinderen, ook die twee van ons, regelmatig speelden. Het was er veilig en hoogstens een enkele fietser die niet wilde afstappen kon de kindervreugd verstoren. Menigmaal kwam er een rood aanlopend oud hoofd op het balkon dat brulde dat ze moesten ophoepelen en dat hij had betaald voor het gras dat door de kinderen helemaal vernield was. Verder waren er geen problemen.

Nu wilde het op een dag dat mijn dochter thuis kwam met de vraag of ze een schildpad mocht hebben. Op een van de koele balkonnetjes woonde een landschildpad, die daar klaarblijkelijk al jaar en dag zat en af en toe een blaadje sla of een appeltje kreeg. De zoon van de dame die daar woonde had het diertje als jonkie meegenomen uit de woestijn van Nevada (USA) en omdat het avontuurlijke diertje zich wel eens ingroef of wegliep wilde hij hem niet meer hebben. Bij moeder op het koude balkonnetje dus.

Natuurlijk wilde ik helemaal geen schildpad hebben, maar de opmerking van de oudere dame tegen mijn dochter “hij doet het niet zo goed meer” vond ik ronduit bizar. Zo hadden we er dus tien minuten later een huisvriendin bij. ‘Kees’ was namelijk een meisje. Ik heb haar meegenomen naar de dierenarts voor wat gezondheidsprobleempjes en een check-up, maar helaas was de waarde van die onderneming niet zo groot. De arts wist namelijk helemaal geen snars van schildpadden. Ik kreeg nog wat goede tips die hij uit een boekje oplepelde en toen moest ik natuurlijk nog even afrekenen. Uiteraard eten schildpadden meer dan een blaadje sla en een appeltje en ik moest langzaamaan maar eens wat andere lekkere hapjes uitproberen.

De schildpad was echter in een slechte conditie denk ik, want ze wilde niet zo heel erg veel. Een badje in de ochtend vond ze wel wat en de topprestatie van de dag was ‘peultje trek’.

Een spelletje dat ik zelf had bedacht om haar weer een beetje vechtlust te laten krijgen. Ze deed altijd vlijtig mee. Peultjes vond ze duidelijk een traktatie. Ik hield haar dan een peultje voor en zij probeerde dat dan uit mijn vingers te trekken. Kees won natuurlijk altijd. Koudbloedige dieren hebben geen gevoel, zeggen ze, maar Kees wist mij altijd feilloos te vinden. Ook als ze bescherming zocht. Ze vond het ook heerlijk om onder haar kin gestreeld te worden.

Overwinteren kon ze niet, want daar was ze al niet sterk genoeg meer voor. De tweede herfst van haar verblijf bij ons thuis kwam ze op een ochtend niet meer uit haar schild. Voorzichtig heb ik haar nog een badje gegeven, maar toen ze ook daar niet meer op reageerde wist ik dat ze naar de schildpaddenhemel was. Ik heb haar nog zachtjes over haar schild geaaid en een gebedje voor haar gedaan. Daarna is ze in onze achtertuin ingegraven voor de eeuwige winterslaap.