Percy

Mijn man en ik gingen op zoek naar de zon en vertrokken naar Frankrijk. Het eerste gedeelte van de rit verliep goed. Bij Antwerpen wat langzaam rijdend verkeer, maar voor de rest geen last. Hoe anders was dat aan de overzijde van de weg. Drie rijen dik file. Puffende en zuchtende vrachtwagenchauffeurs en gezinnen op weg naar huis na een vakantie in het zonnige zuiden. 45 Kilometer file heb ik geschat en ik had zwaar met ze te doen. Vooral de moeders die het moeten zien te klaren met het zich vervelende kroost dat ongetwijfeld gaat zeuren en zaniken. Kleurboeken zijn uit gekleurd en de kinderen zijn al misselijk van de snoepjes. Zwarte zaterdag maar dan richting Nederland.

We besloten het laatste deel van de rit naar Frankrijk niet over de tolweg af te leggen, maar over de N21 die helemaal naar Bergerac loopt vanaf Limoges. Het was een succes. Je ziet veel meer dan als je via de tolweg gaat en je komt door leuke dorpjes. Het weer wordt steeds beter en op gegeven moment is het helemaal stralend blauw. Om ongeveer 15.00 uur staan we op onze plek.

Eenmaal aangekomen is ook de buurjongen van vorig jaar weer present op de camping. Percy is alleen met zijn moeder en is een heel bijzonder kind. Hij lijkt me een soort van Parcival. Opgevoed buiten de realiteit en zo spontaan en levendig als wat. Alles kan bij Percy. Het duurt niet lang voordat hij zich bij ons voegt. Zijn vrachtauto is ‘omgeschoten’. Mijn campingburen moeten de politie bellen, want die kunnen dan de boef in de prullenbak gooien.‘s Avonds is er natuurlijk open podium en daar maak Percy zijn debuut. Hij zingt op onnavolgbare wijze een soort eigen gemaakte altpartij van poesje miauw. Knap was dat. Percy was zich totaal niet bewust van het feit dat andere mensen anders over dingen denken. Hij laat zich daarin dan ook niet verstoren. Och, hij heeft de leeftijd er nog voor en ik hoop ergens dat hij nog lang zo ‘onschuldig’ zal kunnen blijven.

Percy zal nu vier jaar zijn. Net als vorig jaar crosst hij met een groot plastic voertuig van zijn moeders camper naar alle buren. Strijkt daar dan neer bij de tafel en houdt ze rustig uren aan de praat. Helemaal thuis. Ik kan me nog herinneren van vorig jaar toen hij eens bij ons kwam vertoeven en met een sip gezichtje zei dat zijn auto (ook een grote van plastic) stuk was. De lichten waren kapot. Hij liep eens om de wagen heen en meldde dat hij niet wist hoe hij dit euvel moest verhelpen. Intussen riep zijn moeder, want hij moest naar bed. Alsof de auto met zware banden aan hem vast zat, liep hij zijn pronkstuk node bij ons staan, omdat mijn man beloofde dat hij het wel zou maken.

Als hij weer wakker werd zou hij zijn auto weer mogen ophalen. ‘s Avonds is manlief aan het werk geslagen. Van tape heeft hij keurig neplampen gemaakt en het karretje zag er weer gloedvol uit. De volgende ochtend kwam Percy naar zijn lievelingswagen kijken en drukte op denkbeeldige knopjes, liep eens peinzend om de auto heen, steunde met zijn hoofd zwaar op zijn rechter handje en zei vervolgens dat de lampen het nog niet deden. Het verschil tussen spel en werkelijkheid had bij hem geen duidelijke grens.

Morgen gaat Percy door naar Spanje met zijn moeder in hun camper. We zullen hier en unieke persoon missen op de camping. Ik hoop dat Percy net als Parcival in zijn leven zijn heilige graal zal vinden.