Pannenkoeken bakken voor Sammy Davis Jr.

Ik heb een zwak voor Sammy Davis Jr., een straatjongen uit Harlem, New York City. Hij is er niet meer. Hij rookte vier pakje sigaretten per dag en dat levenslang. Dat houd jij misschien wel vol, maar niet je lijf. De zoveelste kettingroker die het loodje legde.

Sammy, niet moeders mooiste. Sammy, de alleskunner, de entertainer. Sammy, klein van stuk, maar een wereldgozer.  Sammy, die kon tapdansen, zingen, acteren, komedie spelen en nog duizend andere dingen. Hij was geboren om een 'star' te worden. Toch mocht hij in de hotels waar hij optrad, niet blijven slapen.

Blank is 'for everybody'. Zwart is voor vermaak. Daarom heb ik een zwak voor Sammy Davis Jr., want hij bleef overeind, ondanks het immer aanwezige discriminerende gedrag van zijn medemens. Misschien bloedde hij van binnen, maar zijn legendarische woorden: ‘You got it easy. I'm short, ugly, one-eyed, black Jew’, maakten veel duidelijk. Met andere woorden: hij was niet alleen zwart, maar had alles ook nog eens tegen.  Zijn zelfspot maakte dat hij overleefde.

En toen kwam de dag dat ik, de au-pair girl, pannenkoeken ging bakken voor Sammy Davis Jr. 'Sammy Davis Jr. is coming for dinner,' zei Lady A. Ze keek mijn kant op en zei: 'Jij kunt van die mooie dunne pannenkoeken bakken. 'If you want,' zei ik verbaasd. 'Dan vul ik ze met vis.' De nanny en ik observeerden elkaars blikken. Vis? Op pannenkoeken? Bah!

Ik had nog tot 's avonds acht uur. Dan zou hij komen. Lady A. bleef in de keuken. Een niet alledaags gebeuren. Gewoonlijk was het ons domein om koffie te drinken met de tuinman, de huishoudelijke hulp en nog een stel helpers om het gezin op rolletjes te laten lopen. Of te eten met de kinderen, waarvan twee nog thuis waren en de anderen op de kostschool bivakkeerden om  klaargestoomd te worden, om hun rol te spelen in de maatschappij.

Ze bleef dus thuis. Geen feestjes en dit keer geen verkleedpartijen voor mij. Ik had haar maat. Daar kwam ik achter toen de nanny op een avond zei: 'Trek jij eens wat van haar kleren aan.' Eerst durfde ik niet, ze waren dan wel bijna iedere avond weg, maar je wist maar nooit of ze eens een keertje onverwachts zouden thuiskomen. Toen de nanny met een zijden groene beeldschone jurk aan kwam zetten, die Lady A. op Ascot had gedragen, trok ze me over de streep. Inderdaad, ik had dezelfde maat en het stond me allemaal beeldig. En altijd waren er wel bijpassende schoenen bij die paste bij de juiste outfit. En ik had zelfs dezelfde maat schoenen. Toch voelde ik me pas weer op mijn gemak toen het laatste kledingstuk weer aan de hanger hing.

De nanny en ik liepen met de kinderen door de wijk Notting Hill toen we een leuke jongen zagen aankomen lopen. Hij zwaaide. Met de kinderen in onze hand, maakten we een praatje. Keuvelden over koetjes en kalfjes. En we spraken over de 'college' waar hij en wij opzaten. Een leuke jongen. Zwart, dat wel. Voor ons was hij gewoon iemand die wij kenden en die wij graag mochten. Toen we die dag thuis kwamen, moesten we bij Lady A. komen. Ze had ons gezien, met een zwarte. Een preek volgde. We moesten uitkijken. Veel negatief gezwets over 'de zwarten' volgde. In mijn ene oor ging het erin en het andere weer uit. En nu moest ik pannenkoeken bakken voor Sammy Davis Jr. Het kan raar lopen in het leven.

Mijn pannenkoeken waren top. Dun en goudgeel. De vis lag er keurig in opgerold. De dining table was sierlijk gedekt en de glazen flonkerden. De ontvangst kon beginnen. De kinderen waren ongeduldig, werden slaperig, maar mochten opblijven voor een handtekening. Het werd acht uur, half negen, negen uur. Sammy kwam niet. Had hij een voorgevoel? Zwart en beroemd: hiep, hiep hoera, kom binnen? De nanny en ik, vonden het prachtig. Hij nam wraak, althans zo voelde het op die avond. En Sammy, ik bakte pannenkoeken voor je die avond. Echt waar! En met liefde.