Op vakantie

“Zullen we een kijkje nemen bij de kapitein?” “Ben je gek? Dat doe je toch niet?” Bij haar deed je veel dingen niet. Ze had pech, want bij mij wel. Ik dreef mijn zin door en trok de aandacht van een langslopende juffrouw. Aan haar vroeg ik of we naar de stuurhut mochten. Eerst weifelde ze, maar na enige aandrang van mijn kant, leidde het personeelslid ons naar een niet verlicht vertrek op de nachtboot van Hoek van Holland naar Harwich. Daarna bleef mijn vriendin maar zeggen hoe geweldig ze het had gevonden. En hoe het toch mogelijk was dat de kapitein ons wel een half uur had vermaakt. Uitvoerig had hij ons uitgelegd wat er op de schermen gebeurde en waarom het vertrek duister was. Haar gedrag vertoonde overduidelijk dat ze niet veel gewend was in het leven. En nu wilde ze me weer gaan dwarsbomen.
 
“Excuse me, Sir.” Deze woorden zijn onontbeerlijk om iemands hoofd naar je toe te laten draaien.“Yes!”  Ik wees naar een ring met fonkelende diamantjes en een ronde blauwe saffier in het midden. Met zijn witte handschoenen haalde de man - in speciaal kostuum - een ring uit de glazen vitrine en keek me aan. “46.000 Pound, Madam” Vanuit mijn ooghoeken zag ik rode vlekken op de hals van mijn vriendin opkomen. Voordat ik mijn vraag stelde, had ze me wederom met een door haar veel uitgesproken zinnetje ‘Dat doe je toch niet?’ willen beletten om de man aan te spreken. “Thank you, sir!” Triomfantelijk keek ik haar aan bij het verlaten van het wereldberoemde warenhuis Harrods, en zei: “En nu gaan we naar ‘The Savoy’ thee drinken. “Is dat niet duur dan?”

Al meer kwam ik tot het besef dat ik deze vriendin van nog maar net twee maanden nooit had moeten uitnodigen om met me mee te gaan op vakantie. “Na de afternoon tea zitten we vol en besparen we ons de avondmaal uit.” Met deze opmerking snoerde ik haar voor even de mond. Ze genoot zelfs van het pianospel toen we uiteindelijk onze sandwiches naar binnen werkten en de zelfgemaakte jam lepelde op de clotted cream. De nooit eerder door haar verorberde scones gleden als zoete koek haar mondje in. En zonder morren ging ze met mij een rondje door het hotel, ofschoon ze het wel een beetje eng vond tussen al die rijke mensen. Miljonairs, beroemdheden en twee arme toeristen mixten, daar zorgde ik wel voor. 
 
De hang naar dure dingen kijken en soms kopen, zit in me. Waarom weet ik niet, want ik ben geen miljonairsdochter. Op zeer jeugdige leeftijd liftten een andere vriendin en ik van Amsterdam naar Antwerpen. Daar liepen we al gauw wat modezaken binnen en pasten de mooiste avondjurken. Na heel wat aan- en uitkleden vertrokken we met een stalen gezicht en bedankten we het personeel uitgebreid, zonder ook maar iets gekocht te hebben. Ik vind het een feest om de schoonheid van mooie dingen te aanschouwen. Het is te vergelijken met naar een museum gaan en vol bewondering naar de schilderijen van oude meesters te kijken. Je verlaat het museum en je voelt je rijker. Schoonheid zit in een detail, in een vorm. Kom ik een winkel binnen, pak ik meestal het duurste eruit. Niet omdat ik hautain ben, niet omdat ik me beter voel dan een ander. Nee, het is de kleur, de stof, de schnitt van een kledingstuk wat me opvalt, dat maakt dat ik het van het rek afhaal. Een blik op het prijskaartje maakt echter ook dat ik het meestal terughang.
 
“Morgen gaan we naar een Drop Inn Center Shelter House, zei ik enthousiast. “Best,” antwoordde ze timide. Ik moest zelf het initiatief nemen. Als ik haar vroeg of zij wensen had, antwoordde ze vaak hulpeloos. “Ik weet het niet, zeg jij het maar.” Juist de tegenstellingen maken het leven interessant. Zelfs mijn reisgezel begon in haar steenkolen Engels een woordje mee te praten met de arme senioren die hun toevlucht zochten in het wijkgebouw. Nog verraster was ze toen een van de dames ons begon uit te nodigen om mee te eten. Maar dan moesten we wel meehelpen piepers jassen en een klein bedrag doneren. “Je gaat toch niet ‘ja’ zeggen, snauwde ze me toe.” Juist dat snauwen had ze niet moeten doen, want ik antwoordde dat het een genoegen zou zijn om met ze aan tafel te zitten. Achteraf vond ze het nog leuk en leerzaam ook.
 
Twee grote speculazen had ik meegenomen van mijn plaatselijke bakker. Ik had ze willen geven aan een bekende. De teleurstelling was groot toen de persoon op reis bleek en de eerste weken niet thuis zou komen. “Nou, dan geven we ze toch aan de zwervers.” Er zaten er genoeg op een bankje, zag ik, of ze zaten in een vreemde houding op het parkgras. “Dat doe je toch niet? Straks hebben ze nog vlooien ook.” Ik brak de speculazen in brokken en deelde ze uit. Dat doe je toch niet, was er een te veel van haar. En tevens de laatste druppel, want nu weet ik het helemaal zeker: volgende keer ga ik weer alleen.