Onze Lieve...

Het is een wereld op zich. Dag en nacht in bedrijf. Ik ben er geboren en er naast getogen. Verschillende cruciale momenten in mijn leven hebben er plaats gevonden. Het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam.

Het oude adres was 1e Oosterparkstraat 197 en ik heb jarenlang gewoond op de nummers 165 en 167 in dezelfde straat. 15 woonhuizen verderop in die straat. Na de officiële ingebruikneming van de nieuwbouw is het adres veranderd in Oosterpark 9. Dat is hetzelfde huizenblok, maar om de hoek. De hoofdingang is nu aan de kant van het Oosterpark gelegen. Als je uit het ziekenhuis komt en de straat oversteekt loop je het park in en kun je daar rustig bijkomen van alle indrukken die je in het hospitaal hebt opgedaan.

In 1898 stichtte de congregatie van de Liefdezusters van de heilige Carolus Boromeus, ook bekend als de zusters onder de Bogen, een gasthuis voor allen, het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis. Het is gestart met 100 religieuzen en 7 artsen. In 1973 kwam de leiding over de verpleging in lekenhanden en in 1989 gingen de laatste 3 religieuzen met pensioen.

In 1994 fuseerde het OLVG met het Prinsengrachtziekenhuis (van christelijke oorsprong) en daarmee werd deze combinatie het enige binnenstadsziekenhuis van Amsterdam. In 1996 werd de klinische verzorging van het Prinsengrachtziekenhuis opgeheven en nu wordt die locatie na 150 jaar langzaam gerenoveerd tot een moderne kliniek voor dagbehandeling, die aan alle vereisten van de moderne tijd voldoet.

De katholieke en christelijke identiteit van het ziekenhuis is intussen losgelaten. Het is nu echt een gasthuis voor iedereen. De oude kapel van het OLVG is vervangen door een nieuwe kapel in oude Romaanse stijl. Een pronkstuk. Wekelijks worden er oecumenische diensten gehouden. Ook vinden er vaak concerten plaats. Het ziekenhuis heeft eveneens een gebedsruimte voor moslims waar veel gebruik van wordt gemaakt.

Als kind mocht ik zo nu en dan ‘bruidje’ zijn in de processie tijdens katholieke feestdagen. De optocht liep een route door het ziekenhuis en eindigde in de kapel, waar de eredienst plaatsvond. Wij waren liever bruidje in het ziekenhuis dan in de kerk, want in het OLVG kregen we limonade en een koekje en nog een rolletje snoepjes als bedankje. In de kerk was het gratis. Daar stond verder niets tegenover.

Wat algemene informatie.

In het OLVG zijn vrijwel alle belangrijke specialismen vertegenwoordigd. Jaarlijks bezoeken ruim 290 duizend mensen de polikliniek, worden ongeveer dertienduizend mensen behandeld in dagbehandeling en vinden zo'n negentienduizend meerdaagse opnamen plaats.

Een aantal speciale functies van het ziekenhuis:
•    een Hartcentrum met Cardio-thoracale Chirurgie en Interventiecardiologie;
•    een HIV-behandelcentrum;
•    een Level III Intensive Care met twintig bedden;
•    een afdeling Spoedeisende Hulp met jaarlijks zo’n 48 duizend bezoekers;
•    een gespecialiseerde Orthopedische afdeling voor onder meer wervelkolomchirurgie;
•    een opleidingsziekenhuis.

Het OLVG heeft een opnamecapaciteit van 555 erkende bedden en heeft circa 3000 medewerkers, waarvan 180 medisch specialisten, in dienst. In het OLVG zijn vrijwilligers actief van de Unie van Vrijwilligers (UVV), de landelijke organisatie van meer dan 20.000 vrijwilligers die ondersteuning bieden in de zorg- en welzijnssector.  Het team van UVV'ers bestaat uit ongeveer 70 vrijwilligers die onder leiding staan van een coördinator. Zij verzorgen diverse activiteiten zoals de begeleiding van patiënten van de hoofdingang naar verpleegafdelingen of poliklinieken, het ondersteunen activiteitenbegeleiding op onze verpleegafdelingen, het verspreiden van boeken en lectuur voor patiënten.

Mijn eerste officiële vakantiebaantje was bij het OLVG. Ik was 15 jaar en had net mijn typediploma gehaald. Na een inwerkperiode van 3 dagen was ik de baliemedewerker van de afdeling Urologie. Direct als je de hoofdingang van het ziekenhuis binnenkwam had je links de balie. Aan de rechterkant van de ingang zat de portier. Gedurende de 4 weken dat ik er werkte heb ik talloze mensen de weg gewezen naar de Eerste Hulp, die iets verderop achter in de hal was gevestigd.

Mijn taak was het maken van afspraken met patiënten, patiënten inschrijven, hun status uit het archief halen en zorgen dat ze bij de juiste arts terecht kwamen. Verder belde ik ambulances en taxi's voor het vervoer en in de tijd die overbleef werkte ik ingesproken bandjes uit met medische brieven aan huisartsen en andere belanghebbenden. Dit vijf en een halve dag per week, want toen werd ook op zaterdagochtend nog gewerkt. Reken maar dat ik me heel wat voelde met die witte jas aan.

Achteraf denk ik dat het van de gekke is om een kind van 15 zo'n taak te geven. Ik moet eerlijk bekennen dat die periode mijn ogen geopend heeft voor het feit dat een ziekenhuis gewoon een bedrijf is dat door moet blijven draaien en het 'romantische geneeshuis voor zielige zieken' een idee-fixe is. In mijn verlangen medicijnen studeren kwam al een klein barstje.

In de loop der jaren heb ik op veel verschillende manieren te maken gehad met het Onze Lieve. Een aantal keren op de Eerste Hulp afdeling geweest. Onze beide kinderen zijn opgenomen geweest in het hospitaal en mijn beide ouders waren na hun overlijden opgebaard in de rouwkamers van het ziekenhuis. Ik ben/was in een aantal opzichten klant van het ziekenhuis, maar andersom was dat ook het geval. Als bedrijf (aquariumwinkel) hadden wij een aantal aquaria in onderhoud, dus elke week was dat een vast bezoekje aan diverse afdelingen. Onze winkel lag in de looproute van en naar het ziekenhuis, en daardoor hadden wij extra klandizie van bezoekers en personeel van het ziekenhuis.

Dat geldt natuurlijk niet alleen voor onze winkel, maar in een zekere 'bloeiperiode' waren er rond het OLVG zo'n 6 bloemenverkooppunten. Ook de horeca in de buurt profiteert. Tijdens lunchtijd wordt de buurt overspoeld door personeel, dat snel een broodje of wat andere boodschappen scoort. Dat is de impact van een ziekenhuis in de straat. Niet alleen de gillende sirenes van de ambulances en de verkeersopstoppingen, omdat er geen parkeerplaats te vinden is tijdens het bezoekuur (intussen opgelost, maar vroeger een hot item); nee ook de constante aanwezigheid van veel mensen op straat. Met blije en trieste verhalen. Met wanhoop en opluchting. Het Onze Lieve... is nog steeds een beetje Mijn Lieve...

Geraadpleegde bron:
Olvg.nl