Niks

Januari is een niks-maand. En voor een niks-maand is het ook nog eens een lange maand. Niks komt, niks gaat, er gebeurt niks, en het gaat nergens over. Alles staat er doods bij en je weet ook van te voren dat dat deze maand ook echt niet gaat veranderen. Niks aan dus, en dat 31 dagen lang.

Daarom heb ik al een aantal jaren de gewoonte om in januari een week weg te gaan. Niks kou, niks binnenzitten, lekker naar de zon en de palmbomen. De hele dag buiten, lezen aan het zwembad, wandelen, golfen, tochtjes maken, niksen in de zon, heerlijk.

Vorig jaar schreef ik al een column over mijn vakantie op Gran Canaria, en over de ereader. Voor een ereaders forum moest ik toen ook een verhaal schrijven over de ereader, en we constateerden dat er behalve die van ons slechts één andere ereader was te bekennen. En een iPad hebben we vorig jaar al helemaal niet gezien. Dit jaar wemelde het van de ereaders. Je zag ze overal, en ook het aantal iPads was flink toegenomen.

Zelf had ik ook weer een ereader bij me, en een iPad, en dat was maar goed ook. Op beide had ik een aantal boeken staan, en het was zoals gewoonlijk goed toeven bij het zwembad of op ons terras. Zowel mijn vriendin als ik genoten van het ongestoorde lezen zonder dat de wind de bladzijden ongevraagd omsloeg, of dat we met zware boeken moesten sjouwen. Totdat de ereader van mijn vriendin kuren begon te vertonen. Er was een boek dat ze wilde lezen, maar dat opende niet. Kan aan zo’n boek liggen, dus probeerde ze een ander boek. Ook niet. De ereader maar eens uitgezet, even met rust gelaten, en weer aangezet. Ook dat hielp niet. Toen is ze een spelletje op haar telefoon gaan doen, en heeft ze de ereader aan de oplader gehangen. Ook dat had uiteindelijk geen resultaat.

Zo langzamerhand begon ze er behoorlijk genoeg van te krijgen, ze wilde lezen, en niet haar hoofd breken over elektronische problemen. “Ik begrijp hoe je je vorig jaar voelde, toen je schreef dat je je ereader van het balkon in het zwembad wilde gooien,” vertelde ze me. Maar ook naar dat dreigement luisterde de ereader niet. Ondertussen zat ik heerlijk begraven in een spannend boek. Ik kon haar niet helpen, zij heeft een heel andere ereader dan ik. Af en toe hoorde ik haar tieren, ze vond er duidelijk niks aan. “Ik ga m maar eens resetten”, zei ze.

Strak plan, dat kan zeker helpen. Ik hoorde haar door het instellingenmenu mompelen, fabrieksinstellingen, oude instellingen, allemaal mogelijkheden, en dacht, dat gaat wel goed komen. Toen vroeg ze: “Wat is formatteren eigenlijk?”

Ik schoot meteen recht overeind.  “Afblijven, niet doen!’”, waarschuwde ik eerst voordat ik haar wilde uitleggen wat het was. “O”, zei ze, “ik heb het al gedaan.” Het was dus duidelijk wat er toen nog op haar ereader stond: niks. Toen ik mijn boek uit had, heb ik haar de mijne maar gegeven. En ben zelf de boeken op mijn iPad gaan lezen. Blij dat ik die bij me had. Anders was het niks geworden met dat lezen.