Niet weer

Het intense zonlicht doet het zand witter lijken dan het in werkelijkheid is. De wind houdt zich koest. Twee factoren die me doen besluiten om mijn schoenen en sokken uit te trekken. Ik rol de pijpen van mijn broek op. Een strobaal staat verloren op het strand. Handig om er mijn spullen op te leggen. Even ga ik erop zitten. Ik loop naar de branding. Het zoute water voelt aangenaam en kruipt omhoog naar de randen van mijn broek. Zo blij als een kind voel ik me. Een kind die voor het eerst met nieuwe laarsjes, een plas instapt. En ik heb het warm.
 
Ik ben blij dat ik het warm heb. Hoe anders was het een paar dagen geleden. Onverwachts sloeg het tij om. ‘s Morgens fietste ik nog langs weilanden vol paardenbloemen. En ik genoot van het frisse voorjaarsgroen. ‘s Middags voelde ik een ijzige kou opkomen. Een kou die bleef en zich niet liet wegjagen. En ik begon te blaffen als een valse pitbull. Het voortdurende geblaf maakte mijn keel rauw en deed me kokhalzen. Terwijl het zweet van mijn voorhoofd gutste, liepen de eerder verorberde worteltjes en doperwtjes uit mijn mond. In stukjes, samen met een sliert slijm. Over de bordjes, kopjes en wat eetgerei. Ik moest nog afwassen.
 
De kou in mijn lijf voelde alsof ik een heel pak cornetto’s had opgegeten. Drie keer douchen hielp niet. Van ellende zocht ik mijn bed op. Languit liggen kon ik niet langer dan een minuut volhouden, anders zou ik stikken. Een duivel bleef maar messen in mijn keel steken. En nog steeds had ik het koud. De opvolgende uren kropen tergend langzaam vooruit. Eindelijk kwam de nacht. Een nacht van bed in, bed uit. Een moordenaar sloop rond. Eentje die mijn keel keer op keer probeerde dicht te drukken. Ik verlangde naar de dood. Geen helse pijn meer voelen, geen lichaam meer die oud aanvoelde. De dood zou alle pijntjes wegnemen.

De druk in mijn hoofd werd steeds hoger. Weldra zou mijn hoofd exploderen. Ik wist het zeker. Ik griezelde bij de gedachte dat een vreemde mijn hersenen zou moeten oprapen. Een bizarre redenering. Was ik al aan het ijlen? Klappertandend ging ik op zoek naar een extra dekbed. Maar ook dit hielp niet tegen die vreselijke kou. Ergens had ik nog een elektrische deken liggen. Eentje die ik ooit had gekocht voor koukleumers die een nachtje bleven slapen. Zelf wilde ik nooit zo’n ‘ouwe mensen deken’. En toch lag-ie even later op mijn aupingbed, op stand drie. De hoogste. Het duurde nog lang voordat ik de slaap kon vatten. Het werd een nacht die ik nooit meer wilde beleven.
 
En nu liep ik op het strand, pootje te baden. De kou was voorbij en dood wilde ik niet meer. Een wandelaar passeerde. ‘t Wit van zijn  benen was voor het eerst ontbloot aan de brandende zon. Bloot? Zou ik? De zon en de zee leken naar me te knipogen. Alsof ze me wilden verleiden om verder te lopen, diep het water in. Mijn jas lag al op de strobaal. Naast mijn sokken en schoenen. Een kleine moeite om de rest uit te doen. In evakostuum een voorjaarsduik nemen. Een mooier moment om het voorjaar te vieren, kende ik niet. Vrij zijn in de natuur. Maar ik deed het niet. Ik wilde de goden niet verzoeken. Niet weer zo’n kou.