Mijn overleden hond

Mijn grote vriend Basco leeft niet meer. Wie had gedacht dat ik hem zo zou missen! Het was zo’n lieve en trouwe hond....

Basco was niet onze eerste hond. Eerst hadden we Bobby. Hij is 16 jaar geworden. Maar na Bobby kwam niet meteen Basco. We hadden besloten nog even met een nieuwe hond te wachten, omdat onze zoon Dennis een hele erge vorm van astma had.  Maar toen Dennis 13 jaar was, wilde hij zo graag een hond dat we toch een kleine puppy namen. Dat was Basco.

Basco was helemaal gek van kinderen en rende door de tuin en daagde de kinderen uit. In het begin wilden onze kinderen hem graag uitlaten, maar toen ze vriendjes en vriendinnetjes kregen kwam het meer op mij neer. Omdat ik Basco zo vaak heb uitgelaten kreeg ik een hele goede band met hem. Als ik Basco uitliet kon ik hem nooit los laten lopen. Zodra er grote honden op hem af kwamen lopen schoot hij namelijk in de vechtershouding. Dit kwam doordat hij als puppy door een grote herdershond is gebeten. Dit is hij nooit vergeten.

Nu hij er niet meer is besef ik pas hoe erg ik hem mis. We hebben al verschillende keren tegen elkaar gezegd: “Zullen we weer een hond nemen?” Maar iedere keer deden we het maar niet. Niemand kan Basco vervangen, zeg ik altijd.

Het begon allemaal toen Basco kanker kreeg op tienjarige leeftijd. Hij ging moeilijk lopen, maar iedere keer kreeg de dierenarts hem weer opgeknapt. Totdat ik op een zondagmorgen vroeg wakker werd en Basco niet op zijn gebruikelijke plekje onder de trap zag liggen. In plaats van mijn hond zag ik een plas bloed liggen. Ik rende naar beneden en ook in de kamer zag ik alleen maar bloed. Basco bleek onder de tafel te liggen en het bloed druppelde langs zijn staart op de grond.  Daar had hij een grote abces zitten.

Ik heb Basco gelijk verbonden, zodat het bloeden zou stoppen. Ik dacht: ‘Als ik niet eerder wakker was geworden, was hij gewoon doodgebloed.’ Diezelfde morgen hebben wij de dierenarts gebeld en het verhaal uitgelegd. Daar zeiden ze dat het wel kon wachten tot maandag, omdat Basco niet meer bloedde. Helaas kregen we die maandag slecht nieuws. De dierenarts vertelde dat zijn staart er af moest en hij zou diezelfde middag geopereerd worden. Eenmaal geopereerd wilde hij niet bijkomen. Dat ontroerde me zeer; ik had tranen in mijn ogen. We dachten allemaal dat we hem kwijt waren.

Wonderlijk genoeg knapte hij snel op en uiteindelijk hebben we nog 2.5 jaar van onze kanjer mogen genieten. Helaas ging het toen mis en is de kanker door heel zijn lichaam gaan zitten. Hierdoor kreeg hij moeite met liggen en zakte hij af en toe door zijn achterpoten. Wij zagen hoeveel pijn hij had en dat deed ons ontzettend veel verdriet. We hebben op een gegeven moment de dierenarts gebeld om te vragen of hij Basco thuis, in zijn vertrouwde omgeving, wilde laten inslapen.

Toen Basco een kalmerend spuitje kreeg had ik hem in mijn armen. En ook toen hij het definitieve spuitje kreeg hield ik hem stevig vast. Hij was – op mijn kinderen en vrouw na – mijn grootste vriend… Deze column is voor hem: Basco, ik zal je nooit vergeten, kanjer!

Nieuwe reactie inzenden

Login of registreer om commentaar te plaatsen

Reacties

Jan, wat jammer dat Basco er niet meer is. Ook de kinderen zullen hem missen. Mijn zoontje van toen zeven vond het verschrikkelijk dat Bruno er niet meer was. Bruno woonde bij oma. We zagen hem heel erg veel en liepen met hem naar het bos en strand. Daar kon de hond lekker rennen. Maar ook bij oma had hij een groot erf om zich uit te leven. Na de dood van Bruno waren we allemaal verdrietig. En vooral mijn zoontje. Huilend lag hij 's avonds in bed. "Nu kan ik nooit meer tegen Bruno praten." En mijn hart brak. Nu  praten we nog weleens over Bruno, al is het al meer dan dertig jaar geleden. Het was ook zo'n verschrikkelijke leuke spontane hond: een Duitse staande (geheel bruin en langharig). Daarom weet ik hoe zeer jullie Basco missen.

Zelf heb ik nooit een hond genomen. Mijn zoon mocht geen dieren (we kwamen er later achter dat hij last van astma had). Bovendien werkte ik fulltime en dan neem je ook geen dier. Je bent er immers niet om voor het beest te zorgen en aandacht te geven?

De uitdrukking die jij bezigt in een van de reacties 'als je van beesten houdt, houd je ook van mensen'  vind ik niet terecht. Te veel mensen hebben een dier en denken dat ze ervan houden. Helemaal niet waar, anders zouden ze een dier niet opsluiten, niet overmatig mee fokken, niet zijn rennen beletten. En zo kan ik nog wel tientallen voorbeelden opnoemen. Juist een mens die een dier lief hebt, sluit het niet op.Dus een dier hebben, zegt niets. Hoe je ermee omgaat echter wel.

Jan, Basco is er niet meer, maar gelukkig blijven de mooie herinneringen. 

Groeten van Tine Dorothy

Natuurlijk Jan, dat weet ik ook wel. Er zijn ook schatten van mensen, die juist heel leuk omgaan met hun dieren.

Het komt ook doordat je veel documentaires ziet waarin ze dieren mishandelen. En lees je Politie, Dier en Milieu, dan schrik je ook wat mensen allemaal aanrichten. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ook heb ik ooit veel informatie bovengehaald over vinkenzangwedstrijden, tot in het illegale circuit aan toe. Al die factoren maakt ook dat je er meer over gaat nadenken. 

Groetjes, Tine Dorothy 

Goeden morgen Dorothy,

Je hebt gelijk,teveel mensen hebben of nemen een huisdier,maar helaas niet iedereen kan een dier verzorgen of weet er mee om te gaan. Zodra het voorjaar zijn einde naderd willen al veel mensen van hun huisdier af,dat blijf je altijd houden,eigenlijk moet ieder dier een chip krijgen als ze dan van hun huisdier afwillen kunnen ze hem niet gewoon achterlaten in een bos of op een andere plek. Dan is de eigenaar altijd de klos,maar ik bedoelde eigenlijk te zeggen iedereen die goed is voor zijn huisdier is ook goed voor de medemens,dierenbeulen heb je ook overal,bij ons in Hoofddorp is er ook eentje of meer. Bij 2 ganzen hebben ze een pijl door hun hals geschoten dus deze dieren liepen rond met een pijl in hun hals. Dan lees je ook wel van paarden in de wei of schapen ga maar door,deze beesten worden gewoon gemarteld als ik dat ooit zou zien dan kom ik denk ik in de gevangenis terecht want ik zorg er voor dat ze dat nooit meer kunnen doen. Wij leven in een hele rare en harde wereld.

vriendelijke groetjes,

Jan

hallo Jan

wat een mooi eerbetoon voor jou dierbare vriend ik begrijp jou gevoel hier bij en hoe dubbel het is en wat een gemis in je gezin want dat is het ook ik heb al velemooie trouwe vrienden mogen begraven maar het doet zo,n pijn iedere keer dus wens ik jou en je gezin heel veel sterkte met dit verlies van Basco jannie

Goeden morgen Jae55,

Je hebt gelijk iedere keer als je je huisdier moet begraven of laten cremeren doet dat heel veel pijn,wij hebben 3 honden gehad en alle drie hadden ze ook kanker na een bepaalde leeftijd, het hondje voor Basco was Bobby,toen ik hem op 16 jarige leeftijd ook moest laten inslapen was ik eigenlijk op een bepaalde manier tevreden,Bobby was blind en had kanker maar ook nog eens stokdoof,hij kon ieder plekje in het huis maar toch liep ook hij met zijn kopje tegen de deur of tafelpoot. Toen hij zijn spuitje kreeg was het net of ik hem kreeg,hij keek mij aan en begon te janken,nou ik had het niet meer en hij vocht nog voor zijn leven ( was 16 jaar he )

Nu wil ik dat verdriet niet meer meemaken ondanks het zo gezellig is,maar ik wil de pijn niet meer voelen.

vriendelijke groetjes,

Jan 

 Ja Jan ik kan er ook wel over meepraten , heb nog geen mnd.terug van mijn lieve vriendje afscheid moeten nemen na 14 jaren lief en leed gedeeld te hebben , ontelbare wandelingen en in weer en wind zon en regen , toen hij nog jong was en mijn kinderen ook speelde hij altijd buiten met ze en tot blikkietrap aan toe he en hij beschermde alle kinderen van het pleintje waar wij woonden wist precies of er n vreemd aan kwam......echt prachtig en veilig ook.....wel het was n schaapshondje dus de buurtkinderen waren voor hem om voor te zorgen......het hele plein dat was best bijzonder....en het voelt echt als n lege plek......en ik zei ook al n paar weken van tevoren van ga maar maatje het is oke hij was zooooo moe en dan hebben ze het verdient he om hun rust te gaan nemen....hij is zelf ingeslapen .....wel en Honden leren ons wel onvoorwaardelijk te zijn he ze zijn er altijd en hebben altijd n goed humeur Trouwe Vriendjes

Hi Shyne,

Mooi is dat he als al die kinderen op het pleintje van jou hondje houden,en dat hij ze beschermde dat is toch wat je wil. Dat hij zelf is ingeslapen dat hadden wij ook zo graag gewilt. Nu heb je toch het idee had ik hem nog even moeten laten blijven of heb ik het niet te snel gedaan,dat blijf je altijd bij je houden denk ik,maar als je echt van je hond houd wil je niet dat hij gaat lijden,en dan moet je keuze's maken. Een hond laat niet snel zien dat hij pijn heeft,maar kom je aan een plekje wat wel pijn doet dan laat hij het gelijk weten.

Groetjes, Jan

JAN.. ik leef met je mee met het verlies van zo,n  dierbare vriend!..Het is net of je een kind  verliest zegd men dikwijls..nu, zo voelt/de  het voor mij ook..na 16/5 jaar mijn hond..katja.. te moeten laten inslapen.. waarvan zij al  twee jaren volledig  blind was... doch de weg in huis perfect kon vinden..!Maar houden van, betekend ook dat jij er  voor hem/haar  moet zijn en  kiezen. als de tijd op is....nee, geen onnodig  lijden meer, je mag nu gaan rusten vriend.., een heel moedig maar wijs  besluit !!En ..dat is er zijn voor je vriend in een periode dat het niet meer kan ...en dat heb jij volbracht.,,,.denk nu maar aan al het mooie wat hij jullie gaf, echte onvoorwaardelijke liefde, zonder iets terug te vragen, mooier kan toch niet???

Hoi Wendy,

Hij was zo ontzettend lief deze hond,ik schreef in mijn column dat ik wel 4 a 5 keer per dag met hem uit ging maar ik kan gerust zeggen wel 10 keer. Al was hij net uit geweest met het vrouwtje dan bleef hij maar zeuren om toch met mij uit te gaan,wat ik dan ook weer deed,hij misbruikte mij maar dat vond ik helemaal niet erg. Ik heb echt van deze hond genoten hij was mijn alles,ze zeggen wel eens een hond heb je meer aan dan aan een vriend,hij belazert je niet een een vriend doet dat soms wel !!!

groetjes, Jan

Ook net je colum gelezen.weet even niets te zeggen ..en dat gebeurd niet zo vaal ...wens je heel veel sterkte hoor ..groetjes vriendin [ria ]

Hoi vriendin,

Als je echt van beesten houd kan ik heel goed begrijpen dat je soms geen woorden hebt,je denkt terug aan het plezier en de gezelligheid wat je van zo'n beest hebt gehad. Ik kan alleen maar zeggen dat ik meer aan hem had dan aan sommige vrienden en of kennissen. Als ik avond dienst had en ik kwam thuis dan sprong die Eikel gewoon boven op mij,een keer ben ik zelfs omgevallen omdat hij mij gewoon zo ruw begroette,lag ik gelijk op de grond en toen was het kaassie voor hem hij zat boven op mij :) haha

Jan sterkte met het verdriet om Basco,weet wat het is moest mijn kater Costas in het voorjaar ook laten inslapen en mis mijn maatje nog dagelijks.

Groet van Dimitra.

Hoi Dimitra,

Heel veel mensen begrijpen niet dat je daar verdriet van kan hebben,maar als je van beesten houd hou je ook van mensen zeg ik altijd. Ook al  kan je ook bang zijn van honden,mijn hond en zoveel honden voelen dat,hij kwam dan ook niet naar je toe alsof hij wilde zeggen zo jij hoeft niet bang te zijn van mij ! Het is niet het zelfde maar zo voelt het wel,het is net een kind  of ouder wat je verliest,alleen denk ik dat het van mijn ouders en broertje en zelfs mijn schoonouders want dat waren net alsof het met eigen ouders waren, dat je dat altijd met je meedraagd .

groetjes , Jan

Jan, met tranen in mijn ogen je column gelezen. Ik kan van alles neerzetten, maar heb geen woorden. Ik voel nog steeds het verlies van mijn Dushi en zij  was net als jou Basco, mijn aller beste vriendinnetje.

Heel mooi dat je deze column voor Barco doet.

vr.groetjes van Anne

Hoi annedushi,

Jij weet precies hoe je je voelt na het verlies van Dushi,het doet gewoon heel veel pijn,maar ik weet ook dat het leven doorgaat en dat je het een plaatsje moet geven,dat heb ik gedaan ik heb een hele mooie kaart van zijn Crematie en zijn as is uitgestrooit op het land waar hij altijd speelde en aan het rennen was. Als je echt van je hond hebt gehouden vergeet je ook nooit hoe je van hem hebt genoten en hoe hij was. Jij ook veel strekte met het verwerken.

Groetjes, Jan