Mijn man is kok

Het eerste jaar dat ik getrouwd was ben ik ruim 10 kilo aangekomen. Ik wil niet beweren dat dat alleen door de kookkunst van mijn man komt, maar het heeft er aardig aan bijgedragen. Wij waren thuisgekomen van onze huwelijksreis en de eerste ochtend in ons eigen huisje wilde ik een gezellig ontbijt maken. Ik stap uit bed en vraag: “Hoe wil jij je eitje? Hard of zacht?” Hij zegt: “Er tussenin. Maar.... ik zie wel wat er van komt.” Mijn antwoord: “Als je er zoveel vertrouwen in hebt, kook je zelf maar de eieren.”

Vanaf die tijd kookt mijn man. Oorspronkelijk is hij kok. Hij heeft in verschillende gerenommeerde bedrijven gewerkt en zelfs deel uitgemaakt van een brigade die een Michelin-ster  kreeg. Hij kan dus gewoon heel goed koken. Hoewel hij – toen wij trouwden – al niet meer in een keuken werkte, is koken wel zijn hobby gebleven. Niet alleen koken. Hij is ook een goede gastheer. Hij geniet ervan zijn gasten te verwennen met eten en drinken. Met een mooi gedekte tafel, een goed kopje koffie of een smetteloos gepoetst wijnglas.

Privé was ik zijn eerste slachtoffer. In het begin aten we meestal pas om een uur of negen. Voor die tijd werd er uitgebreid geborreld en gekookt. Op den duur houd je dat niet vol. Wij werden allebei te dik.  Bovendien ging er nogal wat geld zitten in al die lekkere dingen. Wij hadden een zeer uitgebreide bar, maar we zaten op heel goedkope stoelen en rieten vloerbedekking. Er moesten keuzes gemaakt worden. Wij spraken af wat meer normale dingen te eten en drinken en hooguit in het weekend of met gasten uit de band te springen. Er kwamen twee kinderen. Omdat ik een tijdje thuis bleef voor de kleintjes ging ik de keuken in. Ik kookte andere dingen dan hij. Bakte de cake gewoon uit een pakje (was ook heus wel lekker). Uiteindelijk werd het zo dat als we samen thuis waren, hij kookte en als hij later thuiskwam ik achter het fornuis stond. Samen koken? Nee, dat kan niet. Hij is toch te veel vakman. Ik mag wat voorbereiden, zoals aardappelen schillen, groenten wassen etc. Het echte werk doet hij.

Een enkele keer, bij een koud buffet bijvoorbeeld, probeer ik te helpen. Ken je die kleine augurkjes? Die moeten in een waaiertje van vier plakjes gesneden worden en dan moet er tussen het tweede en het derde plakje een toefje peterselie voor het oog. En dat dan vijftig keer. Sorry, ik heb er niet genoeg geduld voor. Eieren en tomaten pellen gaat nog net, maar veel verder kom ik niet. Ik bewonder wel zijn perfectionisme en creativiteit als hij bezig is.
Nu, na meer dan 35 jaar huwelijk, werken we niet meer. Mijn man bakt elke dag vers brood en leeft zich uit met koken.

Hij heeft in de loop der jaren – door omstandigheden gedwongen – geleerd echt gezond te koken. Minder vet, laag cholestorol, weinig suikers, veel groenten etc.  Wij maken nog steeds van elke maaltijd een feestje.  De laatste warme maaltijd was gegrilde zalm, pasta en een salsa van geroosterde paprika met rode ui. Heerlijk. Als iemand hoort dat  ik bijna nooit kook, maar mijn man wel,  zijn ze jaloers. En terecht, want zelfs de liefde van een vrouw gaat door de maag.