Massage

Ik rij in een opwelling naar het strand en word dermate gegrepen door de aanblik van de zee dat ik zonder pardon mijn jurk uittrek en in mijn – verdacht op een bikini lijkende dus wat kan het bommen - tijgerondergoed het water in. Ik ren om er overigens met gezwinde spoed weer uit te hollen, omdat al snel blijkt dat ik in een kwallenwolk ben gesprongen. Strategisch hoppend door het mijnenveld van weekdieren bereik ik zonder al te veel jeuk het strand en laat me in het zand ploffen.

En daar lig ik dan. In mijn ondergoed, zonder handdoek. In luttele seconden zie er uit als een gepaneerde vis. Maar wat kan het schelen. Ik ben in Italië. Ik ben met vakantie. En ik heb een knerpende koppijn. Da’s nou jammer. Dan word ik op de schouder getikt. Ik kijk op. Asjemenou. Val ik hier even op een doordeweekse dag met mijn neus in de boter, een Thaise! En iedereen weet dat Thaise mensen van wanten weten wanneer het op masseren aankomt. En het is misschien heel gek, maar wanneer ik in Italië met een ziedende hoofdpijn op het strand lig en er tikt een breedlachende Thaise met een rieten punthoed op haar hoofd op mijn schouder en ze wappert enthousiast met stencils waarop afbeeldingen van het menselijk lichaam staan zodat ik kan aanwijzen welk gedeelte van mijn lijf ik graag behandeld zou zien, ben ik geneigd te denken dat er een engel uit de hemel is neergedaald om mij van mijn hoofdpijn af te helpen.

Ze spreekt gebrekkig Italiaans, nauwelijks Engels en ze is geen Thaise. Ze is Chinees. Ook goed. Alles wat uit het Oosten komt is goed voor een fikse massage van verstrakte nekspieren, zo weet ik uit ervaring. Mijn gedachten gaan terug naar die keer dat ik me liet masseren op Bali. Ook toen had ik hoofdpijn. En op het moment dat de masseuse haar handen op mijn schedel legde begon ik luid te kreunen. Ik kon er niets aan doen. Het ging vanzelf. Zo lekker was het.

Ik leg met veel handgebaren uit wat er aan de hand is.  Ze handgebaart terug dat ze begrijpt wat ik bedoel en dat het snel beter met me zal gaan waarbij ze haar kleine handen soepeltjes in mijn richting beweegt. Dat belooft wat. Ik begraaf ik mijn gezicht in het warme zand en geef me over.

Ze plukt aan mijn nek, ze prikt in mijn rug, ze grijpt in mijn vel, ze rukt aan mijn schouders, ze trekt aan mijn benen, ze duwt op mijn buik, ze draait mijn rechterarm bijna uit de kom en doet hetzelfde met mijn linkerarm. Ze duwt, wellicht in de veronderstelling dat daar een zenuwknoop van jewelste zit, heel hard op het elektriciteitsdoosje van mijn elleboog. Helaas en ja, de realiteit is hard, dit is geen uit de hemel neergedaalde engel maar een bootvluchtelinge.

En nee, dit klinkt niet als een fijne vakantie, maar dat is het wel. Ik neem zo wel een aspirientje.