Liefde of vriendschap?

Lezende je collum, denk ik prachtig als je zo kunt denken, het is heel idiealistisch. Van iedereen kunnen houden, ja probeer altijd te ontdekken naar de beweegredenen van een mens. Maar dat ook naar gedag een oorsprong heeft in een beschadiging die iemand heeft opgelopen. Ja dat is wel bekend. Maar als dat
lijdt tot gedag dat onprettig of misschien wel onaanvaardbaar is kan ik niet neer van deze mens houden. Al is het nog zo bekend waar de achtergrond ligt. Het is aan de mens zelf hoe hij er dan mee omgaat.
En dan nog er bestaan ook mensen die gewoon slecht zijn, of niet aardig, daar kan men dan echt niet van houden.
Nu kan je zeggen ieder mens heeft iets goeds, ja maar als dat ver weg gestopt zit is dat moeilijk te ontdekken.
Ik kan helaas niet je mening delen dat ik van alle mensen kan houden, sterker nog ik probeer het niet eens.
Ben ik dan een slecht mens, nee volgens mij niet maar ik zie me zelf meer als een realist.
Ik houd van veel mensen, mensen die het in mijn ogen verdiend hebben die mijn liefde waard zijn.
Vriendschap dito, maar daar zit geen houden van soms bij, maar meer een genegenheid.
Die kan dan weer verbleken of juist groeien afhankelijk wat we elkaar te bieden hebben.

Oei, heb toch zeker 3x je colum gelezen.....en ook dat zinnetje "eigenlijk kun je van iedereen houden" intrigeert me mateloos. Ik raak er zelfs door verward........en als ik er over nadenk....ja oké...ik hou inderdaad van de mens, van mijn mede mens , we zijn tenslotte elkaars gelijken....toch ?  Maar het wordt toch anders als je gaat denken over houden van het individu mens.Als ik iemand voor het eerst benader, houd ik bij voorbaat al van de persoon als mens,  maar zijn handelen bepaald uiteindelijk of de liefde voortgaat of niet. Ik heb altijd geleerd me zoveel mogelijk aan te passen aan de persoon die me lief is,en andersom verwacht je dat uiteraard ook van die persoon. Het is de manier om samen als mens datgene te doen waarvoor je als mens op de wereld bent gezet. Maar daar beginnen meestal de strubbelingen, ik zie het gewoon als , je hebt mensen en onmensen..... je kijkt om je heen, de media etc. laat je zien dat , dat houden van, een hele moeilijke kwestie wordt. Waarom kunnen mensen elkaar dingen aandoen die geheel niet stroken met het mens zijn ?  Het woord " houden van" wordt de laatste tijd wel veel te pas en te onpas gebruikt.  Mensen die gelovig zijn , denken daar uiteraard weer anders over.  Ik vraag me dan ook af waarom heeft die God van hun , zoveel verschillende mensen gecreeérd ?  Weet daar iemand het antwoord op, nee natuurlijk niet, lees de bijbel maar , of de koran, wordt er dan ontwijkend gezegd ! Maar een duidelijk antwoord krijg je nooit ! Er wordt hier ook al geopperd , "als we zo allemaal zouden denken , zou de wereld er anders uitzien" Ja ......als..... maar helaas geen  ...als.... !  We verlangen er dus allemaal naar dat ...ALS  ! maar gaan vrolijk verder met oorlogje spelen en elkaar vreselijke dingen toewensen. Een mooie gedachtengang Marijke, maar oh ze dicht bij je zelf ! Gelukkig dat er nog mensen zijn die elkaar als mens behandelen !

Inderdaad : in zijn algemeenheid een prettige column om te lezen, maar inhoudelijk heb ik behoorlijk wat problemen, juist met de kreet: "eigenlijk kun je van iedereen houden".

Daar sta ik pertinent niet achter.........kunnen/willen/mogen allemaal werkwoorden die in de dagelijkse praktijk alleen maar worden gebruikt om onze onmacht te beklemtonen.

Bizar te merken dat als je een "redder" bent ( een woord dat ingewijden beslist kennen!) "men" voortdurend met hun probelemen bij je voor de deur staan. Niets mis mee natuurlijk, daarom ben je ook een "redder" ( als je tenminste niet allang uit die rol bent gestapt!).

Edoch oftewel MAAR als je zelf aandacht, liefde of zelfs hulp nodig hebt, waar zijn dan je vrienden.......dat zou een onderwerp zijn dat aandacht verdient..........winkelen, wandelen, bioscoopje pikken dat kun je met bijna iedereen, maar je pijn en je verdriet delen dat kun je slechts met een "enkeling" en of dat een vriend blijkt te zijn, dat zal de tijd je moeten leren..........vrienden van vroeger zijn dikwijls de "bekenden" van nu met de weemoed van een "verloren verleden".

En je kinderen beschouwen als vrienden is wel erg veel gevraagd, want hun leven heeft een totaal andere focus op het dagelijks bestaan en liefde..........een prachtig woord, dat inhoudelijk nogal eens wordt misbruikt..............lees s.v.p. de Valentijnkreten er maar eens op na........men wil krijgen en nauwelijks of niet geven.

Zo maar wat gedachtenspinsels bij het lezen van de optimistische kijk op liefde OF vriendschap.