Kerststress?

Met weemoed zullen velen van ons terugdenken aan de kerstperiodes in ons kinderleven, Mia. Als we jouw mooie column lezen, reizen we daarom ook even terug in de tijd. Krappe ruimtes, waarin weinig privéruimte was voor jezelf of juist wel, zoals Tjaart het ook zo mooi beschrijft. En Tjaart, ook wij hadden allemaal een eigen slaapkamer. Maar ik herinner me ook de bedsteden van mijn oma, die in de woonkamer waren ingebouwd en later dienden als rommel in op te ruimen.

Gedraaide kaarsjes in houdertjes en inderdaad de emmer water die ernaast stond voor een eventuele in vlam gevatte boom. De geurende sinaasappelen, het boekje wat je kreeg van zondagsschool, de grote opgetuigde boom in de kerk waar we op de banken, allen geboeid luisterden naar het kerstverhaal. En je had vroeger 'zondagskleren'. Met Kerst kreeg je ook een mooie nieuwe jurk. Dit laatste gebeurde lang niet in alle gezinnen. Pas op oudere leeftijd kwam ik daar achter toen ik de jeugdverhalen van mijn dorpsgenootjes eindelijk hoorde. 

Kerst een gezellig samen zijn. En een Kerst die des te eenzamer voelt als men de warmte mist van een ander mens. Met Kerst werd ook een heerlijke maaltijd op tafel gezet, als het gezin het kon veroorloven. In de tijd van heden zijn we al zo gewend aan luxe producten. Producten die iedere dag te krijgen zijn. Daarom is het eten geen hoofdzaak meer en smaakt boerenkool met worst ook best. Zullen daarom zo veel mensen tegenwoordig overgaan op dit recept?

Mia, het gevoel van Kerst zit vooral in ons hart. Wat maken we erzelf van. Met een beetje, kun je toch dat geluksgevoel van vroeger terugveroveren. Maar kerstherinneringen uit onze jeugd blijft toch het meeste beklijven.

Een groet van Tine Dorothy

Ja, ik zie het helemaal voor me hoor en zonder boom kan het ook heel goed kerst zijn. Vroeger woonden de mensen toch veel krapper.

Ook wij zijn onze echtvereniging begonnen in de Pijp in Amsterdam en hebben daar een paar jaar op 3 hoog gewoond met voor tussen en achter. Keukentje er zelfgemaakte douche/toilet er bij en dat was het. Dan moest je nog sleutelgeld betalen ook.

Het mooiste kerstbezit dat ik heb is het pauwtje met het witte staartje. Volgens mij is dat er heel mijn leven geweest en zal als het mij overleeft aan een van mijn kleinkinderen worden doorgegeven. Het is dus al zo'n 50 jaar oud. Maar of het op een boom zat of in een tak aan de wand dat weet ik niet meer.

Groeten

SW

Jazeker is dit pure nostalgie mia. .Herkenbaar voor de meeste van  ons .Maar nu spreek ik ff voor mezelf...van die kerstboom , in een emmer, met  witte gedraaide kaarsjes, in knijpertjes, en  veelkleurige ballen, het bekende vogeltje met wit staartje niet te vergeten, de heerlijke , choc. kransjes plus koekkransjes met  nootjes.[ die ik er  stiekum afwreef., en opat ] ...herinner ik me nog meer die dennenaalden die er door de warmte van de kolenkachel al massaal afvielen..voor dat het kerst was.Op de kokosmatten vielen ze natuurlijk ook.En daar liep je in je pyama,  op blote voeten geregeld op en overheen.Ik haatte die naalden.Het priktte behoorlijk, al was het mijn eigen schuld, pantoffels zijn er om aan je voeten te doen natuurlijk, maar daar heb ik nu nog steeds een hekel aan,, en draag die dus ook nooit of te nimmer!.Als je er langs liep, werd vriendelijk gevraagd om langsom  de andere kant van de tafel te lopen..dan had je in ieder geval kans dat na oud en nieuw enige naalden er nog aan zaten.Als de boom na driekoningen zingen naar buiten werd gedragen, lag heel het huis onder ...!En ik weet het ruikt heerlijk een verse kerstboom, en water geven is belangrijk om die naalden niet te laten uitvallen,,..dat alles hielp echt niet.Vandaar dat ik al jaren een kunstboom heb..ook de lekkere chocolademelk erbij,,net als vroeger thuis, met worstebroodjes om 12 uur voor ons, na de nachtmis is er nog steeds..traditie!!En .dat was gezellig [ voor mij althans ] , die pikkende kerst naalden , daar heb ik hedentendage  gelukkig geen last meer van!!

Tjonge, wat ben ik dan verwend geweest in mijn kindertijd. Wij ( de vier kinderen ) hadden elk een eigen slaapkamer. Er was een zit- en eetkamer en een ' pronkkamer ' waarvan  alleen op zon- en feestdagen gebruik gemaakt werd. Daar stond ook de kerstboom , die we samen mochten optuigen ( wat altijd ruzie werd, wie wat waar mocht neerhangen ) . In de grote zaal ( van het hotel van mijn ouders ) stond een joekel van een kerstboom met echte kaarsen, die aangestoken werden tijdens de kerstviering van de kerk. De koster had een lange stok met een natte dweil eraan gebonden, die de kaarsen moest doven , als het link werd. We hadden meer belangstelling voor het nerveuze gedrag van de koster en het gesis van de kaarsen als ze soms net op tijd gedoofd werden,dan voor het kerstverhaal....