Kerstmis 1965

Nog één nachtje slapen en ik mag naar huis. Twee hele weken zonder al die meiden om mij heen. Wat zal dat lekker zijn. Kunnen eten en drinken wat ik lekker vind en niet zoveel lawaai om mij heen. Even niet verplicht naar buiten. Geen huiswerk. Geen corvee. Mijn eigen bed met mijn lichtje, zodat ik nog even kan lezen voor het slapen gaan. Niemand die zegt: “Meisjes, nog vijf minuten en dan moet het licht echt uit zijn.”
 
Mijn koffer staat ingepakt. Morgenochtend nog een paar kleine dingetjes er in, eten en dan naar het station. Met een beetje geluk kan ik al om 11 uur thuis zijn. Nee, dan Nolleke, die doet er uren over helemaal naar Winschoten. Die is er pas 's middags. Het is toch wel een voordeel dat Bussum zo dicht bij Amsterdam ligt. Ik moet wel even goed kijken dat ik nu de stoptrein neem, want anders heb ik weer een verkeerd kaartje. Die conducteur keek vorige keer zo boos. Ik kon het ook niet helpen dat die trein niet op het Muiderpoortstation stopte. Voor Marianne was het nog lastiger, die moest met de trein weer terug naar Weesp, ik kon tenminste nog met de tram naar huis. Zou Papa het kerststalletje al getimmerd hebben? En hangen de takken al?

Ik wou dat het al morgen was. Ze zullen thuis wel opkijken van de Sinterklaassurprise die ik gekregen heb. Die goudvis was zo mooi gemaakt! Ik wou dat ik dat kon. Gelukkig geen onvoldoendes op mijn rapport. Jammer dat ze erop geschreven hebben dat ik slordig schrijf. Ik heb toch verder goede cijfers. “Uw dochter is te nonchalant. Ze maakt slordigheidfouten. Het zou beter kunnen.” Eén zes heb ik, voor netheid. Je kunt toch niet perfect zijn. Blij toe, twee weken geen nonnen.
 
“Harriet, is het al tijd om te eten?” Raar zeg, niet in de eetzaal.  Een broodje in de aula? Zeker omdat het vlak voor de vakantie is. Eten we allemaal in de aula? Alleen de eerste klas en die anderen dan. Jij weet ook nooit eens precies hoe het zit. En moeten we ook nog iets na het eten of mogen we televisie blijven kijken in de aula? Weet jij of er wat leuks komt? Laten we maar naar beneden gaan. Het is best al stil hier, de anderen zijn vast al weg. “Zo meisjes, zijn jullie er allemaal? Even neuzen tellen.” Soeur Imelda dirigeert ons naar een hoek van de aula en zet ons netjes in een dubbele rij. Niemand ontbreekt. “Dames, even de kaken op elkaar. We zijn vlak bij  de kapel, dus nu een beetje stil. Straks kunnen jullie weer babbelen.”  “Kom, we gaan naar de eetzaal.” 

De eetzaal? We zouden toch een broodje eten in de aula. We keken elkaar vragend aan en liepen fluisterend achter de directrice aan. Het was een beetje schemerig in de gang, want de grote lampen waren niet aan. Toen we allemaal voor de deuren van de eetzaal stonden, gingen ze langzaam open. Er klonk zachtjes Stille Nacht, Heilige Nacht. We zagen een sprookjesachtige ruimte verlicht met kaarslicht. Mooie kerstversiering overal en prachtig gedekte tafels. Het gezang werd langzaam luider. Er was een heel warme sfeer. Wij werden stuk voor stuk aan de tafels welkom geheten door de ouderejaars kostschoolmeisjes. Het werd een kerstmaaltijd met muziek, samenzang, verhalen en gebed. Ondanks dat we met 100 meisjes waren en een tiental zusters was het een heel intiem gebeuren.
 
Eindelijk hadden we het gevoel deel uit te maken van de gemeenschap Mariënburg.  Wij hadden het eerste trimester van 4 jaar kostschooltijd overleefd. Er had een grote verandering in ons leven plaatsgevonden. Na de lagere school in het voortgezet onderwijs terecht gekomen. Dat niet alleen, een heel nieuw leven was begonnen. Van huis weg. Uit je vertrouwde omgeving. Je ouders, broers en zussen niet in de buurt. Allemaal nieuwe mensen om te leren kennen en rekening mee te moeten houden. Nieuwe regels om te moeten gehoorzamen. Maar ook leuke meisjes. Altijd wel iemand om mee te praten of een spelletje te doen. Veel sporten. Toneelspelen. Allemaal nieuwe vakken op school. Een paar hele lieve soeurs, maar ook een pinnige. Eindelijk een eigen kamertje voor mij alleen. Een eigen wastafel, een eigen spiegel.
 
Nog één nachtje slapen en dan naar huis. Nog twee weken en ik ga weer terug... naar mijn nieuwe leven.