Kerstmis

Buiten ligt de sneeuw 20 cm hoog. Hij blijft liggen op de bomen, de lantaarnpalen, de bolle struikjes in de tuin, de paaltjes van het hek. Op deze manier is het makkelijk om in kerstsfeer te komen. Boom, lichtjes, kaarsjes, buiten alles wit, binnen de haard aan, gezellig kletsen met de kinderen, of me opkrullen op de bank met een goed boek. Alleen of met anderen, ik geniet van de kerstsfeer, de lichtjes, alles. Gezelschap is heerlijk, maar niet noodzakelijk om me fijn te voelen.

Een paar jaar geleden kwam ik rond deze dagen op een datingsite in gesprek met een behoorlijk wanhopige man. Hij had het helemaal gehad met eenzame feestdagen. Zijn kinderen waren altijd bij hun moeder op eerste kerstdag, en hij zat alleen. En er helemaal doorheen. “Heb je geen vrienden die in hetzelfde schuitje zitten?” vroeg ik. Daar had hij nog niet aan gedacht, maar hij ging eens rondbellen. Maar dan nog, vrienden, hij wilde familie, een vriendin, intimiteit! Nu! “Hoe stel je je dat dan voor? Een bijna onbekende naast je, die haar eigen kerstrituelen heeft, net zoals jij de jouwe. Dat wordt een grote teleurstelling, dat kan bijna niet missen.”

Alles beter dan alleen zijn en met je ziel onder je arm zitten, vond hij. Enfin, wij mailden zo wat heen en weer, en langzamerhand werd hij wat minder verdrietig. “Wat vind je leuk om te doen, maar kom je nooit aan toe omdat je geen tijd hebt, of andere dingen vóór gaan?” Na enig nadenken kon hij wel iets verzinnen. “Dan geef je jezelf dat cadeau, dat mag je nu oeverloos gaan doen met de kerstdagen.” Langzamerhand begon hij het iets positiever te zien.

Mijn kerstdagen waren wisselend gevuld. Ook mijn kinderen zijn altijd een dag bij hun vader. Soms nodig ik vrienden uit, soms ook niet, maar dan geniet ik evengoed. Heerlijk niets hoeven, lekker een boek lezen, er is zoveel waarmee ik me prima amuseer. Nog voor Nieuwjaar nam hij weer contact met me op. Ik vroeg hem hoe zijn kerstdagen waren geweest. “Wel ok”, zei hij. Hij had een vriend uitgenodigd, en samen hadden ze een kip klaargemaakt, en kunnen lachen om hun eigen onhandigheid in de keuken. Hij had eindelijk dat boek gepakt dat al tijden in de kast lag. Het was boeiender dan hij dacht, maar toch had hij zich er niet helemaal op kunnen concentreren. Boos en verdrietig was hij naar buiten gelopen, en een eind door de sneeuw gaan wandelen. De zon scheen, overal blije families, en hij in zijn eentje, het maakte hem nog bozer.

Totdat hij langs twee mensen liep die met elkaar in gesprek waren. “Zeur niet zo, je hebt zoveel om dankbaar voor te zijn!”, zei de één sissend tegen de ander. Dat zette een knop om, alsof het tegen hem werd gezegd. Hij probeerde nogmaals anders naar zijn leven te kijken, en nu lukte het om meer tevreden te zijn. “Maar”, schreef hij, “jij gaf toch het eerste zetje, met je positieve input. Dank je wel.”

Ik wens iedereen een Goed en Wel en vooral positief kerstfeest toe!