Kerstgevoel

Op internet kun je door het wereldberoemde warenhuis 'Harrods' dolen. En zo kwam ik een groene kerstbal tegen met opschrift  'Harrods 2010'. Je moet wel een enorme eikel zijn om zo iets te bedenken. Stel je eens voor. Je staat in de supermarkt, ziet een grote bak met allemaal prachtige kerstballen. Je pakt er een uit, een blauwe. Je draait hem om en je leest: Appie Hein 2010. Walgelijk toch? En weet u wat ik ook tegenkwam op het internet? Swarovski servetringen. Leuk misschien in een brochure, maar op tafel met mijn servetten van damast of linnen. Veel te decadent. 'Overdone', zou ik zeggen. Dan maar liever papieren servetten met een Kerstman en zijn slee. Gaan de kinderen misschien ook nog 'Jingle Bells, Jingle Bells, Jingle all the way' zingen. Zitten we meteen in de juiste kerstsfeer.

Misschien wil ik dit jaar wel een nostalgische kerst: een boom met een zinken emmer er naast, voor eventuele brand. En echte kaarsjes in houdertjes, gedraaide. De boom van toen echter, kostte niets. Iedere vader had immers een zaag en een bos in de buurt. Vader is dood en de zaag is zoek, wat nu? Kopen natuurlijk, assortiment genoeg. Maar het bos slopen, doen we niet meer. Hoe anders was het vroeger. Toen werd je het bos ingestuurd. "Nemen jullie allemaal een zak mos mee?," zei de mevrouw van de cursus kerststukjes maken. "En ijzerdraad, rood crêpepapier en een paar grote aardappelen." En dan zaten we als tieners aan een grote tafel in het dorpshuis te frutselen en ons onschuldig te voelen.

Nee, ik doe toch maar geen echte kaarsjes in de boom. Ben je gek, veel te gevaarlijk. En die zinken emmer van thuis heb ik ook niet meer. Ik kan wel een nieuwe gaan kopen, maar dat is te nep. Schuimkransjes komen wel aan de takken. Het rode wollen draadje van vroeger vervang ik voor een smal geruit lintje. En ik zal er een mooi strikje in knopen. Vinden de kinderen van de buren leuk en mijn grote zoon. "Mam, mag ik er een pakken?" zeg ik grootmoedig. "Natuurlijk jongen. Eet 'm maar lekker op." Terwijl ik het zeg, zie ik hem namelijk veranderen in dat schattige jongetje dat straalde bij al die lichtjes. Daarom zeg ik ja. Anders had ik zo'n lummel natuurlijk een tik op zijn vingers gegeven. Dat begrijpt u wel.

Slingers doe ik ook niet. Veel te glitterig. Op zolder heb ik dozen met de mooiste versieringen. Uit de uitverkoop, voor de helft van de helft, van de Bijenkorf.  Niemand wou ze meer hebben. Ik wel. Heb ik weer voor jaren. En mijn vaders kerkje zet ik neer. Eentje van rode bakstenen met gotische ramen. Net ons dorpse kerkje. Als ik de stekker in het stopcontact steek, sijpelt er een warmrood licht door de ramen, naar buiten. Ook is er het 'Stille Nacht, Heilige Nacht' te horen, maar dan moet ik wel eerst het sleuteltje omdraaien. Dat een stevige  bouwplaat en wat vloeipapier zo mooi kan worden.

Sinaasappelen onder de boom leggen, zoals vroeger in de kerk, doe ik niet. Trouwens, nu ik er aan terugdenk, mis ik de geur van die sinaasappelen wel. Ze ruiken tegenwoordig niet meer. Ieder kind van de zondagschool kreeg er een, met een mooi vloeipapiertje. Het vloeipapiertje was eigenlijk het mooist. Die streek je glad en plakte je bij de andere, in een groen lijntjesschrift. En een boekje kregen we.

Thuisgekomen pakte je eerst het hulstblaadje eraf, dan de satijnen linten. Vervolgens scheurde je het papier eraf en las de titel van de voorkant. Het liefst had je meteen beginnen te lezen. Maar dat mocht niet, omdat we met z'n allen aan een grote eiken tafel moesten gaan zitten. Over de gekruiste latten kon je zo lekker voetjes wegtrappen van je zusjes of je broertjes. En maar trekken aan die wollen draadjes, die aan het pluchen kleed bevestigd waren. "Hou op," zei moeder dan "het hele kleed gaat kapot." Dan deden we het maar stiekem, als ze niet keek.

Maar wat genoten we van de chocolademelk en de chocolaatjes, die daarna kwamen. Nee, geen eenzame kerst voor ons. Sneeuwpudding ga ik met kerst eten. Een recept uit het 'Kookboek van de Amsterdamsche huishoudschool'. Een ouderwets toetje. Heerlijk met kersensaus erbij. Het hoofdgerecht moet ik nog bedenken. Alleen wie komt er bij mij aan tafel? Eén dag in ieder geval mijn kinderen. En de andere? Ik nodig een vriendin uit, of ik laat me uitnodigen. En anders vraagt u? Wat ik dan ga doen? Cocoonen in mijn eentje. Lekker intiem zitten wezen, in mijn eigen huis. Een warme plaid om me heen en een spannend boek in mijn hand. U vraagt nu hoe het met mijn dineren moet? Gewoon! Met een bordje in mijn hand, op de bank, in mijn eentje.

Lieve mensen, met mijn kerst komt het wel goed. Maar hoe is het eigenlijk met de uwe?

Ik wens alle goedenwellezers een goed kerstfeest toe. Tot volgend jaar. Proost!