Jarig

Gisteren was ik jarig. En ik heb het gevierd. Dat is best bijzonder want ik vier het nooit. Verjaardagen, ik ben er nooit goed in geweest. Of beter gezegd: mijn moeder was er niet zo goed in. Ik herinner me mijn zesde verjaardag. Ik had een strik in mijn haar, gekregen van de kleuterleidster, er mocht een vriendinnetje blijven eten (kip met appelmoes en patat) die meteen na de maaltijd weer naar huis werd gebracht.

Echt leuk is anders. Maar als kind weet je niet beter en dus ben je er blij mee. Waar ik minder blij mee was, was het gebrek aan creativiteit van mijn moeder waar het de cadeaus betrof. Zo heeft ze es tegen de voltallige familie gezegd dat ik zo graag las en dat ze me maar een boek moesten geven. Nu was het zo dat ik best graag las, maar dan voornamelijk tijdens visites waar mijn ouders me mee naartoe sleepten alwaar ik me stierlijk verveelde zodat ik van de weeromstuit welk boek dan ook begon te lezen.

En zo kwam de voltallige familie met een boek aan. En niet zo maar boeken. Nee, meisjesboeken. Het ene na het andere pakje maakte ik vol verwachting open om weer een exemplaar uit ‘De Olijke Tweeling’-reeks in ontvangst te nemen, met een grimas die de schijn van blijdschap moest ophouden en mijn moordzucht en diepe wanhoop moest verbergen. Ik was diep beledigd. Want als ik iets verafschuwde dan waren het meisjesboeken. Ik las uitsluitend jongensboeken. Ik verslond de Bob Evers serie, ‘Drie jongens op een onbewoond eiland’, ‘Tumult in een toeristenhotel’, dat werk. Of de Scheepsjongens van Bontekoe. Ik was een meisje, maar daar hield iedere vergelijking met meisjes op.

Ik hield van avonturen, ik speelde ‘Amazonnetje’, ‘jungletje’ en ‘moerasje.’ Ik bouwde hutten in het struikgewas en droomde van een luipaard op schoot. En nu viel mij een stapel meisjesboeken ten deel die ik meteen de volgende dag op het schoolplein heb staan uitdelen. Ik meen zelfs dat dit de verjaardag was na de Lego verjaardag, de dag dat ik van iedereen Lego als cadeau kreeg, ook weer ten gevolge van de opmerkzaamheid van mijn moeder die mijn verveling bij de buren aanzag voor een ontluikende Lego-passie. Zelden heb ik me meer onbegrepen en dus eenzamer gevoeld.

Maar nu had ik iets te vieren. Mijn tweede boek is af, mijn nieuwe huis is (bijna) klaar. Er gloeit een nieuw leven aan de horizon. Dat roept om een celebratie. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb een mailtje naar mijn vrienden gestuurd, en ja hoor, ze kwamen. Allemaal. En ze leken het warempel echt leuk te vinden. Ik kreeg ook allemaal cadeaus waar ik blij mee was. Ik had op verzoek een verlanglijstje, voor het eerst sinds een jaar of 35 rondgestuurd, met als gevolg dat ik allemaal cadeaus kreeg waar ik ook echt heel blij mee was. Zo zie je maar. Alles kan goed komen in het leven.