Ik wil

In opperste staat van opwinding slaat ze haar armpjes om me heen. Ik voel haar gloeiende wang tegen de mijne. Haar blik staat dromerig. Dan staat ze plotseling op en begint te dansen en te swingen op de maten van de muziek. Een brij van woorden komt uit haar mond. Ik ben verbaasd hoeveel Sinterklaasliedjes ze al kent. En ik krijg de slappe lach als ik hoor hoe ze haar eigen draai aan de teksten geeft. "Kom, oma, kom," roept ze en wenkt me. Weldra spring en huppel ik met haar mee. Dan komt de pop aan de beurt, dan de beer. Iedereen moet meedoen aan het feest. Haar feest, ons feest.

"Oma, oma, oma." Ze struikelt over haar woorden. "Rustig, Ivy,” zeg ik. "Rustig." Ze doet haar ogen dicht. Even later opent ze ze en kijkt me met een verliefde blik aan. "Oma, oma. Kijk!" We zitten samen dicht bijeen op de bank. "Oma! Kijk nou!" Met haar kleine vingertje begint ze wild op de plaatjes te drummen. Kleurige plaatjes vol hebbedingen uit de winkel van een speelgoedgigant maken haar ogen groter. "Oma, mooi!" "Ja Ivy, alles is mooi." "Ik wil, ik wil...."

Bij haar 'ik wil' smelt ik. Nog wel. Het heeft nog iets liefs, iets vertederends. Het willen van haar houdt ook nog niet zo veel in, want mijn  voorstel om te gaan knutselen, wordt met een luid gejuich ontvangen. Even later ligt het karton, gekleurd papier, lijm en andere attributen om een kunstwerk te maken, op tafel. Voor de rest van de dag hoor ik van haar geen 'ik wil' meer.

Bij volwassenen ligt het wat gecompliceerder. Hun willen is vaak irritant. En het is nog irritanter als ze je voor hun verjaardag gaan opbellen. "Zeg, moet je luisteren. Ik ben volgende week jarig en ik wil..." Hou op met je 'ik wil', denk ik dan. Ik zal zelf wel uitmaken wat je wilt. "Ja, ik weet dat je volgende week jarig bent, ik bedenk zelf wel wat." Waarom toch altijd het plezier van iemand wegnemen. Alsof een ander niet origineel genoeg is om wat leuks voor ze te bedenken. Suf is het. Net zo suf als die lui van al die loterijen. "Weet u wat u gewonnen heeft?" "Nou? Nou?" Te gênant voor woorden. Natuurlijk weet de gelukkige allang dat hij of zij  een auto krijgt. Iets anders kunnen ze toch niet bedenken? Een auto, jaar in, jaar uit. Waarom niet een kunstwerk, een cursus, een reisje met de Transsiberië Express. Voor mijn part een etentje met Balkenende. Nog irritanter als ze zelf aan je vragen: "Wat wil je hebben voor je verjaardag?" "Ik weet het niet, zoek zelf maar wat uit. Je kent me toch?" "Nee, zeg nou wat je wilt." "Ach, ik hoef niets, laat maar." Ik heb er zo'n hekel aan om te zeggen wat ik wil. Als de dag van de verjaardag is aangebroken, zie je ze al lachend binnenkomen.  "Gefeliciteerd hoor (smak, smak), je wist niks, dus we hebben ook maar niets meegenomen (“hihi”). En een lol dat ze hebben.

Leuk, bedankt, lekker origineel, denk ik dan. Ik zal voor jullie nog eens de winkels afstropen. Of ze willen cadeaubonnen. Dan roep ik nog wel eens, en lekker vals: "Kun je die bon zeker zelf weer doorschuiven naar een ander. Lekker goedkoop."Of nog erger: "Of wil je geld? Kun je je eigen cadeaubon kopen."

Hoeveel 'willen' zou Sinterklaas wel niet op de lijstjes van volwassenen zien staan? Ik wil een computer, ik wil een laptop, ik wil een elektrische fiets. Het werkwoord willen is heel gewild. Arme mensen echter  hebben geen verlanglijstje. Zij dromen slechts van: ik zou zo graag  een stukje biefstuk willen. Voor één keer Sinterklaas. En misschien nog een lekker krentenbrood. Of nog liever: kleren of speelgoed voor de kinderen. En de heren politici. Zij dromen van macht. Zullen zij ook verlanglijstjes hebben? En waar liggen ze dan? Thuis, op het nachtkastje of in een van de lades van hun secretaresse? En wat willen ze? Nog meer geld weghalen bij de armen zeker? Lafbekken.

Het is schemerig geworden. Lantaarnpalen branden.  Het is stil buiten, slechts de wind raast. De bank ligt vol boeken, kinderboeken. Een pop van karton ligt tegen Ivy aan. Soms pakt ze het op en geeft het kusjes op de mond. Het is nu haar pop. Technisch gezien is het een zootje.

Ledematen die niet kloppen. Plastic repen als haar. Het deert haar niet. Samen hebben wij het gemaakt, en voor die reden is het de liefste pop van de wereld. Niets duur, gewoon een kartonnen doos van de supermarkt, wat vouwblaadjes en een dosis fantasie. Dan veert ze op. "Oma, kom." Ze schuift twee krukjes voor de brandende kachel. Het vuur danst, een fascinerend gezicht. "Zitten, oma." Gedwee volg ik haar bevel op. Ineens begint ze luidkeels te zingen. Weer ben ik verwonderd over al die Sinterklaasliedjes die ze kent. Haar normale zachte stemmetje klinkt harder en harder. En ik brul gezellig mee. Ik gloei van de kachel en van de liefde voor mijn kleinkind. "Ivy," zeg ik, "oma wil een kus."

Vanaf donderdag 9 december leest u de kerstcolumn van Tine Dorothy op Goedenwel