Ik lust je rauw

Het is stil in de huiskamers van Nederland. De spanning stijgt als de laatste seconden op de beeldbuis zichtbaar worden.. Nog drie, nog twee, nog één...Bij NUL knallen de kurken. Vloeit de champagne en proosten we op een Gelukkig Nieuwjaar. Maar vooral zoenen we. Langdurig en hartstochtelijk, als we verliefd zijn. Een vlugge kus op de wang, als we op elkaar uitgekeken raken en we elkaar slechts nog gedogen. In de roes van het moment kussen we zelfs vreemden. Intiem zijn omdat het een trend is. Omdat iedereen het doet. Omdat we niet uit de toon willen vallen. Jammer dat Bert Haanstra niet meer leeft. Hij had met de verborgen camera een leuke film kunnen maken. Net zo leuk als zijn documentaire 'Alleman'.

Het Nieuwe Jaar erin, de kerstboom eruit. Misschien niet bij u, maar wel bij mij. Mijn kamer heeft nu een ‘minimalistische look’. Geen twee meter hoge boom meer en geen kerstattributen. Zes vuilniszakken vol kersttakken liggen nu op zolder, op kleur. Terwijl mijn logee van haar middagdutje lag te genieten, begon ik de boom te verminken. Een nepper, een blauwspar. Ik wilde mijn nieuwe vloer, die ik van mijn ‘oprotcentjes’ had bekostigd,  niet bevuilen. Toch heb ik nog even getwijfeld. Wilde ik wel de geur van dennengeur missen, vroeg ik me af.

Mijn verstand won het. En dat gebeurt niet vaak. De vorige kerstboom, een echte en zonder kluit, had ik zelf in een emmer geplant. Een paar straatstenen legde ik tegen de stam en schepte er wat zwart zand op, uit de tuin. Toen ik 'm door de achterdeur het huis in probeerde te schuiven, wist ik dat ik een foute berekening had gemaakt.

De boom was te groot en belemmerde mijn uitzicht. Toch bleef ik doordrukken totdat de boom in een hoek van de huiskamer stond. Met een gieter gooide ik nog een paar plenzen water in de emmer. Toen al begon de boom een deel van zijn naalden te verliezen. Water toedienen kon geen kwaad, dacht ik. Het zou ongetwijfeld een verder verlies van naalden voorkomen. Daarna begon ik de boom op te tuigen. Vijf minuten later viel die om, met emmer. Net op dat moment kwam mijn buurvrouw binnen. "Wat doe jij nou?" "Ik?" zei ik. "Ik doe niets" en ging met een dom gezicht op mijn bank zitten. "Waarom vraag je mij dan ook niet even om te helpen?" Vragen staat echter niet in mijn woordenboek. Mijn probleem.

Samen trokken we de kerstboom recht, drukten de stenen tegen de stam. Mijn natte vloerbedekking depten we met doeken en de modder lieten we drogen. Splinters van de stukgevallen ballen en naalden bleef ik maandenlang opzuigen. En daarom wilde ik afgelopen Kerst geen 'echte' meer. Nog een ravage kon ik niet aan.

De Kerst was dit keer wit. De dorpen zagen er uit als ansichten. Winterse taferelen. Vaders en moeders samen aan het schaatsen met hun kroost. Koek en zopie, terug van weggeweest. Een Witte Kerst voor iedereen. Geen besuikerde straten, geen dikke laag sneeuw op de duinen, geen winterse taferelen op mijn eiland. Het enige dat een beetje op sneeuw leek, was het laagje slagroom op mijn warme chocolade. Geen auto's in de sloot, geen doden, geen sensatie, geen verslaggevers van De Telegraaf.

Na het kerstdiner kwamen de oliebollen, de Gelukkig Nieuwjaarzoenen en een korte slaap. Op de eerste dag beginnen de goede voornemens. Lijnen staat op nummer één. Domkoppen. Lijners zijn namelijk junkies. Eén shot ijs en ze willen meer. Eén shot koek uit de trommel en na nog een paar shots is die leeg. Ik weet het uit ervaring. En nog een voornemen: zuinig doen. Geen tijdschriften meer. Geen krant, geen visite, geen gastdagen, geen uitstapjes naar de overkant, geen terrasje pikken.... Hè bah! Sla me dan maar meteen dood. Dan leef ik toch niet meer?

En leven wil ik. Ik wil het leven leven, samen met U. Samen op weg naar een nieuwe toekomst, naar een Nieuw Jaar. 2011 Kom maar op. Ik lust je rauw.