Het vel

Zit je net lekker in je vel, begint datzelfde vel uit elkaar te vallen. Het leven is een pijp kaneel, life’s a bitch and then you die en naarmate je ouder wordt ga je al die platitudes begrijpen. De dagen dat ik met laken en al uit bed stapte zijn voorbij en ik draag geen nacht make-up meer, omdat ik bang ben dat mijn blote gezicht niet door mijn vriend gewaardeerd zal worden. ‘Nacht make-up?’, hoor ik u denken. Jawel, nacht make-up.

Een vleugje rouge, een beetje mascara en bijgetekende wenkbrauwen. Ik heb namelijk maar anderhalve wenkbrauw wegens een litteken dat ik ooit heb opgelopen toen ik drie was en al net zo ongeduldig was als nu en ik in een teil op het balkon zat te spittenspatten, het stuk zeep uit mijn hand vloog en ik, kordaat als ik ook toen al was, uit de teil stapte, onderuit ging, mijn arm kneusde en een fors gat in mijn hoofd viel, waardoor er nu nog steeds foto’s van mij rondgaan in de familie waarop ik met een tulband van steriel gaas op mijn hoofd breed lachend sta te salueren. Maar dit geheel terzijde.

Ik heb een heugelijke mededeling. Ik doe het niet meer. Ik ben blij met mijn lichaam en trots op mijn witte vel dat ik in vroeger tijden bij de eerste zonnestralen zo snel mogelijk liet verbranden om maar een kleurtje te krijgen. Ik voel me frank en vrij. Al jaren. Neemt niet weg dat ik elke dag getuige ben van het uiterlijk verval. En ik haat het. Als ik had geweten dat ouder worden zo vreselijk is, was ik er nooit aan begonnen. Had ik maar van al die pracht genoten toen ik jong en beeldig was. Maar toen ik jong en beeldig was, deugde er niks van al die pracht. Nu weet ik beter. En ik heb besloten niet dezelfde fout te maken. Dus ik doe er niet meer aan. Ik hou ermee op. Ik doe het niet meer. Er is vandaag, morgen, en altijd wel wat aan te merken op mezelf. Het is een automatisme. Het is voorgeprogrammeerd. Het is een  conditionering. Dat weet ik nu. Dat is dan weer het mooie van ouder worden. Dat je daar achter komt.

Mijn geheime wapen tegen de ouderdom? Het uitschakelen van mijn innerlijke criticus. Ik heb een sabatical genomen van mijn hoofd. En het is heerlijk. Ik kan het iedereen aanraden. Ik geniet van het leven, ik geniet van het nu. Ik geniet tegen de klippen op. Ik leef niet bij de dag, nee, ik leef bij de minuut. Ik zwaai naar bouwvakkers en roep ‘mogge’ terug. Desnoods ‘goeiemoggel’; wat kan mij het schelen. Ik ben zoals ik ben en zoals ik ben is het goed en daarmee uit. Oké, ik heb een paar vetrollen en mijn hals begint steeds meer op die van een kalkoen te lijken, maar er is veel voor in de plaats gekomen. En wie daar niet blij mee is heeft pech.