Het cadeau

Deze uitspraak las ik nog niet zo lang geleden op Goedenwel:

Je lichaam, bij je geboorte gekregen, is het allermooiste cadeau. Daar mag je goed voor zorgen. Dat kun je goed onderhouden, Je dient het te vertroetelen zoals je zou doen met een kostbare gift.

Elk pasgeboren wezen is een wonder. Wonderschoon ook. Een klein babyhoofdje met grote gekreukelde flaporen. Een gerimpeld velletje nog vol huidsmeer en restjes moederkoek. Op het moment van geboorte is het niet belangrijk hoe het eruit ziet. Het wordt ontvangen en bewonderd. Wij verwonderen ons over het miniatuur mensje waar alles op en aan zit. Alle vingertjes en teentjes compleet met nageltjes en al.

De taak van de ouder (verzorger) is het miniatuurtje uit te laten groeien tot een mooi groot volwassen exemplaar van de soort. Totdat het kind zich losmaakt van de ouder en laat zien zelf de regie over zijn leven aan te kunnen, beschermt, vertroetelt en zorgt de ouder voor hem.
Het grootste geschenk dat een ouder zijn kind kan geven is het besef dat het geliefd is. Dat alle verzorging en inspanning die de ouder erin investeert niet in verhouding staat met de waarde van het kind. Het had nog veel meer mogen kosten, het bestaan van het kind, zowel lichamelijk als geestelijk.

Soms is het miniatuurtje niet helemaal volmaakt of is anders. Er kan iets fout zijn gegaan bij het ontstaan. Er kan ook een ziekte of ongeval hebben plaatsgevonden. Omdat het hier over mensen in onze cultuur gaat, zal de ouder zijn best blijven doen zo goed mogelijk voor het kind te zorgen. Waar hij de kracht vandaan haalt...? Liefde, mores, geloof? Er zijn ook culturen waar bijvoorbeeld een handicap gezien wordt als een speciale beproeving of als een 'straf van God' , maar ook kan een epileptisch kind een 'gave van God' zijn met een  speciale bedoeling. Hoe men omgaat met het 'foutje van de natuur' is dus heel erg cultuur bepaald. Het is voor de ouder vaak heel moeilijk afstand te doen van de zorgplicht, vooral als het kind niet in staat is zichzelf te redden. De zorg overdragen aan anderen - vaak professionals - wordt gezien als brevet van onvermogen.

Als het zogenaamde zelfstandige kind zich losmaakt van de ouder en de grote wijde wereld intrekt, zal blijken dat die wereld een andere is als die waar zijn ouders hem op voorbereid hebben. Er gelden andere - meer moderne - normen en waarden. Er zijn meer combinaties c.q. relaties mogelijk en het is helemaal niet zo vanzelfsprekend dat hij zijn natuurlijke bestemming - het voortbestaan van de soort waarborgen - zal volgen. Hij kiest wellicht voor een andere levensvervulling. Wat dan...?

Stel dat alles gaat zoals het altijd ging. Het kind is ervan doordrongen dat hij het waard is goed voor te zorgen. Te koesteren. Wie kan dat beter doen dan hijzelf? Hij weet precies waar zijn IK behoefte aan heeft. Het wordt tijd dat hij in topconditie komt. Hij moet een partner zoeken. De soort mag niet uitsterven. Dat is in die fase van zijn leven zijn taak.

Hij/zij zorgt dat hij/zij 'strak in het pak' komt te zitten en gaat op jacht. Toont zich van zijn/haar beste kant. Poetst een en ander extra op. Twee exemplaren vinden elkaar in hun behoefte zich zo goed mogelijk te reproduceren, de soort te verbeteren. Het oog gestreeld. De neus wordt achterna gelopen. De signalen opgepikt. Het gedrag herkend. De cyclus herhaalt zich. Er komt een miniatuurtje enz.

Tijdens het groeien van de miniuitgave van zichzelf en zijn partner, is het zaak dat de ouder in een zo goed mogelijke conditie blijft. Hij heeft de zorg- en beschermverplichting en zal sterk genoeg moeten zijn om die taken goed uit te voeren. Bovendien heeft hij intussen geleerd dat een sterk lichaam een gezonde geest zal bevorderen. Als hij zich goed in zijn vel voelt zitten, kan hij de dagelijkse stress beter het hoofd bieden. Toch is het verval niet tegen te houden. Het is de natuur. Spiermassa neemt af, vel wordt ruimer, huid gaat hangen. Kracht wordt minder. De mens krimpt. Maar de geest niet. Door ervaring en opgedane kennis is de mens wijzer geworden. Hij heeft geleerd om te gaan met de obstakels die hij tegenkomt op zijn levensweg. Hij heeft geleerd zich mee te laten voeren met de stroom.

Zijn lichaam is getekend door langdurig gebruik. Er zijn littekens en groeven ontstaan die allemaal een verhaal vertegenwoordigen. Een verhaal dat misschien wel verteld moet worden, opdat het lijf tot het eind toe geëerd wordt voor de dienst dat het al die jaren gedaan heeft. Geëerd, gekoesterd en vertroeteld...... tot het einde aan toe. Aan het einde van de reis kan hij het wellicht niet meer zelf. Hij heeft de energie niet meer goed te zorgen voor zijn lijf. Het onderhoud goed bij te houden. In het mooiste geval neemt het kind de rol van de verzorger over. Hij koestert, verzorgt en beschermt de ouder het laatste stuk van de levensweg.

Met dank aan Evert