Goede voornemens

Het begint alweer te gonzen om me heen. ‘Op 1 januari stop ik met roken’. ‘Ik ga nu dat dieet volgen. Ik begin op 1 januari’. ‘Volgend jaar moet het anders, ik ga meer aandacht aan mijn vrienden geven’.

De goede voornemens. Het is de tijd van het jaar. Er wordt een grens gepasseerd, naar het volgende jaar. Toch een moment dat iets magisch heeft. 31 december is nog helemaal 2011, er hangt een feestsfeer, en in de avond doen we allemaal ons ding, de één met familie en oliebollen, de ander met vrienden en sushi en champagne, de derde met een boek en wat thee, de vierde voelt zich eenzaam omdat er niemand is, de vijfde heeft weinig met oud en nieuw en is blij met een avondje fijne TV, zo wordt de avond voor iedereen toch speciaal, al is het niet altijd positief. Om middernacht is er vuurwerk, we gaan laat naar bed, we wensen iedereen die we tegenkomen gelukkig Nieuwjaar, en de volgende dag is een vrije dag, met het concert uit Wenen, het skispringen uit Garmisch, altijd een heel speciale dag.

Maar dan, dan wordt het zomaar 2 januari, en gaan we over tot de orde van de dag. Alles wordt weer gewoon, feestdagen voorbij, kerstboom er uit, versiering opgeborgen… Klaar. Zo’n duidelijke overgang vraagt blijkbaar om daden. Goede voornemens. En wat blijkt, bijna niemand houdt zich er aan, het werkt maar voor weinigen. Ik doe er nooit aan mee. Ik rook niet, let aardig op mijn gewicht, heb net een feestje gegeven voor mijn vrienden omdat ik jarig was, de tuin kan ik toch niks aan doen, een huisdier heb ik niet, aan goede doelen geef ik al, ik zou ook niets kunnen verzinnen dat radicaal anders moet. Minder kaas eten misschien?

Kijk, daar heb je het al, ik ben er nog niet klaar voor. Er moet een soort urgentie zijn om de knop om te kunnen zetten. Een gevoel van: en NU is het helemaal genoeg, ik ben er klaar mee, morgen wordt het anders. Als je zo’n gevoel hebt, dan lukt het vaak. Als je gevoel hetzelfde zegt als je verstand, dat is het moment om het te doen. Dat kan natuurlijk op 1 januari zijn, maar ook op 17 maart. Of 30 juni, of 6 september. Stel je voor, dat je je in maart voorneemt om in het nieuwe jaar te stoppen met roken. Dat is nog eens uitstelgedrag!

Volgens mij is het het beste om dingen te veranderen als de tijd er rijp voor is. Als de wil om te veranderen (of de noodzaak!) als een rijpe appel uit de boom in je hand valt. Niet wachten, opeten! Doen! Verandering is continu, en houdt de mens flexibel. Om dat aan een dag in het jaar te plakken is volgens mij knap onzin. Ik neem me voor om niet te wachten met mijn leven te beteren tot 1 januari. Ik doe het lekker nu. Of… misschien toch maar morgen.