- Home
- Groepen
- Leden
- Columns
- Reporters
- Reisverslag: van Chicago naar San Francisco
- Alle Reporter verslagen
- Elf Fantasy Fair 2012
- Het Westlands museum
- Het Onderwijsmuseum
- Goedenwel uitje Beeld en Geluid
- Second Home beurs
- Bezoek aan de Yakult fabriek
- Motorbeurs Utrecht
- Carnaval in Lampegat!
- Chocolade Lezing
- Het gevangenismuseum
- Kampeer- en caravan beurs
- Fietsbeurs Utrecht
- Stichting AAP
- Vliegshow Keiheuvel
Geluk komt onverwachts
Door Tine Dorothy Kooiman | do 05-01-2012
Een maatje ‘small’ ligt op een van de vastgeklonken tafels in het wachthok. Het is een jack. Een gewatteerde mouw valt nonchalant over de rand van het blad. Het lijkt er op of iemand zijn jack heeft neergesmeten en met haast is weggelopen. We moeten nog vertrekken. De boot ligt nog stil. Waarom die haast? Door het raam, zie ik een dun maantje de zee oplichten. Schuim spat op. Het is windkracht zeven of acht. Ik ga bij het tafeltje zitten waarop het jack ligt. Ik ben moe van het reizen en koud van het zitten op winderige perrons. Twintig minuten doet de boot erover om het Marsdiep over te steken. Even tijd voor een hazenslaapje.
Net voordat ik in dromenland kom, breekt de hel los. Een oorverdovend lawaai maakt dat ik schrik. Ik kijk uit het raampje. Een bolle-wangen-jongen met een fastfood postuur, smijt iedere seconde een bal tegen de stalen buitenwand van de Tesoboot. Het geluid echoot ook nog eens, op volle sterkte, door het looppad. Wat een verstand. Inwendig begin ik te koken. En waarom heeft hij met die wind een bal meegenomen? Het waait zo hard dat de bal makkelijk uit die kleine handjes van hem zou kunnen waaien. Het blijft vreemd. Van het gebonk krijg ik hoofdpijn en zou daarom het liefst zijn nek omdraaien. Toch doe ik niets. Wel ga ik filosoferen waarom dat jong zoiets doet, want hij weet van geen ophouden. Misschien moet zijn agressie eruit en ben ik dan de persoon om dat te dwarsbomen? Nee, zo’n persoon wil ik niet zijn, dus haal ik een tijdschrift uit mijn handbagage. Het lezen maakt dat ik enigszins ben afgeleid.
De havenlichten komen in zicht. De jongen komt mijn kant op en drukt op de ‘Sesam-Open-U-knop’. Eindelijk rust! Hij pakt zijn jack en roept: “Mevrouw, we zijn er bijna.” “Dank je!” zeg ik. Hij kan nog praten ook, denk ik, en volg zijn spoor. De wind joelt en blaast. Met moeite kunnen de passagiers op hun benen blijven staan. De jongen met de bal, staat in een hoekje. Hij ziet me en lacht. “Mevrouw, u moet in dat andere hoekje gaan staan. Daar staat u luwer.” Hij verrast me en ik ben blij dat ik zijn nek niet omgedraaid heb. Beiden gaan we de bus in. Ik zoek mijn plekje en hij de zijne. De bus trekt op. Tegenover me zit een jongen van ongeveer dezelfde leeftijd. Hij grijnst naar me en ik grijns terug. Hij heeft iets bekends, maar wat?
Ineens weet ik het weer. Ruim een half jaar geleden zat hij ook tegenover me en friemelde in zijn zakken. Een hand vol steentjes haalde hij uit zijn broekzak. “Mevrouw,” zei hij toen. “U mag een gelukssteentje van me hebben.” En daarna liep hij naar de buschauffeur. “Meneer, u mag ook een steentje hebben. Het zal u geluk brengen.” “Nee!” zei de man resoluut en weigerde om hem aan te kijken. Teleurgesteld ging hij toen weer zitten, tegenover me. Dit tafereeltje kwam nu weer bij me boven en daarom zei ik: “Hé jou ken ik. Jij bent die jongen van het gelukssteentje.” Zijn ogen beginnen nog meer te sprankelen. “Bent u dat?” Zijn gezicht glundert. “En heeft het u geluk gebracht?” “Iedere dag en nu ik jou in de bus weer zie, helemaal!” antwoord ik vrolijk. “Goed, dat ik die toen van jou heb gekregen.”
Hij praat honderduit en ik heb schik. Zijn guitige gezicht, donkere krullen en zijn stortvloed van blije woorden, charmeren me. Dit is de tweede keer dat ik hem ontmoet en toch keuvelen we alsof we elkaars beste vrienden zijn. “Zeg,” zeg ik. “Die jongen met die bal, zit die soms bij jou op school?” En ik wijs naar achteren. “Ja-a!” Hij grijnst van oor tot oor. “Die bal heeft hij van Sinterklaas.” Ineens schaam ik me. Twee jongens, met hun eigen eigenaardigheden, zitten ook nog eens op dezelfde school, speciaal onderwijs. Vandaar dat ze iedere dag met de boot meereizen. Het een en ander wordt me al gauw duidelijk.
“Hoe heet je ook weer?” “Mar-ruk.” “Oh, Mark! Ja, nu weet ik het weer. Mooie naam.” Weer glundert hij. Het is een heerlijk joch en hij maakt me blij. De bus nadert mijn eindbestemming. “Mark, ik ga zo? We zullen elkaar vast nog wel eens ontmoeten, denk je niet?” Weer glundert hij, van oor tot oor. Hij rommelt in zijn tas en haalt een chocoladeletter eruit. “Hier,” zegt hij, “die mag u van mij hebben.” Ik weiger. Zo’n jongen is in staat alles weg te geven om maar lief gevonden te worden. “Nee Mark, die is voor jou, die heb jij van Sinterklaas gekregen.” Ik sta op. Hij staat ook op en geeft me een hand. “Dag mevrouw. Ik denk ook dat we elkaar wel weer eens ontmoeten.” Ik stap uit en zwaai naar hem. We hebben duidelijk een klik. Thuisgekomen ga ik op zoek naar het gelukssteentje. Het is klein, doorzichtig en roze. De randen zijn wat rafelig. Ik wrijf erover en bedenk: Het geluk zit in Mark. Mark is geluk! En ik heb een beetje van hem mogen proeven.
Geluk ligt voor het grijpen, als we het maar willen zien. Zo’n geluk kreeg ik van Mark, een speciale jongen. Lieve Goedenwelleden, ik wens u allen vele van deze geluksmomentjes in het Nieuwe Jaar toe. Koester ze, ze zijn meer waard dan een handjevol geld!
Nieuwe reactie inzenden
Login of registreer om commentaar te plaatsen
Meer columns
-
26-04-2012
-
29-03-2012
-
01-03-2012
-
02-02-2012
-
05-01-2012
-
07-12-2011
-
10-11-2011
-
13-10-2011
-
15-09-2011
-
18-08-2011
-
21-07-2011
-
23-06-2011
-
26-05-2011
-
28-04-2011
-
31-03-2011
-
02-03-2011
-
27-01-2011
-
06-01-2011
-
09-12-2010
-
06-12-2010
2012 © - Initiatief van 
Reacties
Hoi Tine Dorothy,
Nog even het logische vervolg op mijn eerdere bericht.
Mijn achterkleinzoon is 8 februari 's avonds om 22.00 uur in het Kennemer Gasthuis in Haarlem geboren.
Hij heet Luay en de achternaam weet ik nog niet. Ruim 4 pond, dus of hij meteen weer mee naar huis mocht. Ik wacht de berichten maar af. Er staat een bericht met foto op Hyves.Nu ben ik dus echt oerbeppe. Mijn kleindochter noemt me nu Opoe.Ik moet er echt van lachen, poe,poe.
Groetjes en tot schrijfs,
Agatha Wieringa-Kooiman
Nou Agatha, van harte gefeliciteerd. Wat een heerlijk bezit. Dat het kind je maar veel geluk mag brengen en jij aan hem. En dank je dat je het ons van Goedenwel even hebt laten weten.
Groetjes Tine Dorothy
Geluk komt inderdaad onverwachts, bij mj ook, depressie direct over, want net na Sinterklaas van Mimi boekie cadeau gekregen, voor om aan je man te geven, als je wat goed wilt maken, weet ik zo meteen ook zéker dat zij mij óók als haar Man beschouwd, want boekje, getiteld: Voor mijn heel Bijzondere Man, ha, ha, ik ben inderdaad Bijzonder, want een beetje Vreemd, maar wel lekker. En nu komt ze binnenkort toch echt naar Schiedam, heeft stiekem een Cadeau voor mijn verjaardag uitgezocht van groot formaat, zodat het goedkoper is het te komen brengen, dan per post te versturen, effen mijn huis luchten dan, en met haar in huis rook ik natuurlijk niet, ik moet echter stoppen met roken van haar, niet voor haar, maar voor mezelf, de heks, assik het voor haar doe, doe ik het immers ó'ók voor mezelf!
Excuses voor lange afwezigheid ook hier, ben diep depressief en dus vreseljk chagrijnig geweest, en daar val ik mjn brienden liever NIET mee lastig, maar degenen WAAROP ik CHAGRIJNIG ben, ik scheld ze verrot, zo as ook de pliesie, want DIE HEBBEN ME OOK NIET GEHOLPEN, MAAR OPGESLOTEN, PLUS GEPIJNGD MET STRAKKE HANBOEIEN OP MIJN KNOKKELS, was nergens voor nodig, de VUILE SADISTE, vinden ze leuk, terwijl ik eigenlijk toch echt alleen maar om POLITIEASSSISTENTIIE heb verzocht, want mijn naam de de Cock, met: C O C K, ik heet dus ook hetzelfde asse Wim Kok, want ik kan ook best wel goed (over)koken!
Liefs,
Heer Ollie Beer Bommel, Doddeltje, Tom Poes en Markies (Agnes) Kan t en Clara, grap, ha, ha, dit is Kantiaanse flosofie!
,
Thomas, het is altijd leuk dat je reageert, maar denk aan privégegevens van iemand anders dan jezelf. Deze gegevens kun je beter niet op Goedenwel zetten. Het ga je goed. Tine Dorothy
Life is tough for you at times, Thomas. But you do survive all the time, as we can see on Goedenwel.Keep the spirits up, Thomas. And start writing your darkest moments in silver and the joyful ones in gold. I know you can do it.
Wishing you well. Tine Dorothy
K... betekent dat kl@te of k@t? Ik zu ut niet weten, met mijn gaat het goed, maar mijn notebook is wat ziekies nog steeds, is chter slechts wat vervelend aanhandg, geheugen is gedeeltelijk beschadigd, door een of ander virusje of zo, zal dus wel gewoon wat verkouden zijn. Wat leuks in het vooruitzicht nog, want Mimi kmt me mjn verjaardagscadeau brengen naar Schiedam, omdat het groot vang omvang is, zegt ze, en de portokosten de vervoerskosten zouden overschrijden. Klopt, want ik weet al wat het is, is slecht in het bewaren van geheimen, en zeker wat betreft mij, want ik ben goed in raden aan de hand wat ze al verraadt. De stouterd, zocht gewoon naar een excuus om me eindelijk weer eens te zien, en ikke ook, want het voorstel kwam van mij, dat ze het dan beter zou kunnen brengen, en nu kan ik straks dus onder ha\ar, onder haar cadeau, lekker warm, slapen, want ik doe gewoon alsof zij dat cadeau is. Ze heeft zelf ook een knuffelbeertje, ben ik zei ze, en ze kneep erin, ha, ha, ik werd helemaal door haar fijngeknepen, en ik ben ook die dure jas, die ze voor zichzelf heeft gekocht, zegt ze, dus ook zij heeft het niet koud, nu ze me gevld heeft en ze ziich in mj kan hullen!
Ik ben dus ook dol op haar humor, en zij op die van mij, want ik houd niet van kniesoren, want het is best te dragen hoo, die depressie van mij, maar vooral natuurlijk omdat ik WEET, dat het niet uitzichtloos is, want wat is nu 6 maanden op een mensenleven, kan ook best nog wat langer duren, maar de depressie is dan wat lichter, dus laat dat dan voor mj wat korter duren, net zo zwaar die depressie dus dat het nog te verdragen is, want onverdraaglijk kan niet, want ik draag het immers, toch,
Groet,
Thomas
(Van MImi ter gelegenheid van Snterklaas boekje gelkregen, als bevestiging dus: Voor mijn heel Bijzondere Man, is lekker dus ons Bijzondere Trouwboekje, hoewel gescheiden van tafel en bed, omdat ook zij, lichamelijk, ziekelijk is, heeft nu afspraak met geneacaloog, ik hoop dat het niets ernsigs is!)
Zwaar K............... ( nee NIET KOK!) ...... man, nu maar hopen dat "lief" inderdaad als een echte heks je weet te paaien en "op de rails" krijgt! Dat doe je natuurlijk allemaal zelf, maar een klein zetje als er 1 ( één ) wiel NAAST de rails ligt helpt dikwijls...............veel sterkte en suc6 ...ik kijk uit naar je gedichten!
Thomas, heel vervelend dat je weer zwaar depressief bent. Maar als je weer eens op Goedenwel verschijnt, weten we dat het weer een klein beetje beter met je gaat. En dat is een pluspunt. In ieder geval heb je mijn column gelezen en dat is altijd leuk om te weten. Hou je haaks en weet dat we met je meeleven en graag je berichten lezen, ongeacht de positieve en minder positieve berichten inzake jezelf. Zodoende kunnen we met je up and down moods meeleven. Houd moed!
Een lieve groet van Tine Dorothy
Fijnje je hier weer te zien Thomas en geniet maar van het bezoek van Mimi.
lieve groet, Minous
Beste Tine,
Wat blijft mij nog te zeggen na al die lovende woorden van de column lezers. Ik kan mij er alleen maar bij aansluiten.
En verder voor het nieuwe jaar veel geluk en wijsheid.
Groetjes Irene.
Irene, dank je wel! En jij ook nog een heel goed en gezond Nieuw Jaar toegewenst.
Tine Dorothy
Tine, ik geniet mede van deze voor.. jou.. geweldige ervaring met een zonnekind.Zo noem ik ze, soms duiken ze onbegrepen ff weg,..voor ouders /mensen in het algemeen.... onbegrepen, dus onbereikbaar, angstig verdrietig en moe ! Doe je echt moeite , en leer je hen kennen, met al hun goede en mindere kwaliteiten, die elk ,,gewoon,,mens ook heeft, en kijk....de zon breekt door.Een uniek persoontje dringt zich op, en door je heen met zijn/haar onbaatzuchtige aandacht /liefde voor alles wat op hun weg/pad komt en moeite doet om hen echt te leren kennen en begrijpen.!Eigenlijk is het een voorrecht om een kind met een ,,gouden randje..te mogen ontmoeten..!Dat voorrecht heb ik, een pracht van een kleindochter..claire.. [ 15 jaar nu ] die ik voor geen goud wil missen...puur in haar liefde.. zonder voorwaarden...waar vind je zoiets nog heden ten dagen??Neemt niet weg dat het ook zorgenkindjes zijn/blijven..en dat gaat zeerzeker niet voorbij !Je hoopt/bid op/voor begrip voor hen in de toekomst die steeds onzekerder word in deze wereld van inleveren in /aan zorg,, onbegrip hebzucht en egotripperij!.De [ onzekere ] toekomst zal het leren,.. maar die zorgen hebben natuurlijk alle ouders met [ gewone ] kinderen. ook....!Toch stip ik ff aan, enkel diegene die zelf zo,n zonnekind hebben, weten /kennen het gevoel voor /aan [ zorg ] en plezier [ hoe gek het ook klinkt misschien ] wat ik hier omschrijf....!! Tine..het is niet makkelijk , ik wil de altijd aanwezige zorgen rondom deze kinderen niet wegwissen of bagatelliseren, en jazeker .misschien als je kon kiezen in het leven zou de keuze anders zijn geweest voor hen...! NU, die is/was er niet...neemt niet weg dat alles wat ik hier tikte meen uit de grond van mijn hart.. En tine..ik ben blij voor jou, dat jij kon/mocht kennismaken met een uniek persoontje...mark !!
Zo is het Wendy. Ook deze 'zonnekinderen' verdienen onze aandacht. En zij wijzen er weer even op waar het leven eigenlijk om draait. Wij racen door het leven, maar het is beter als we even stilstaan bij het moment, om ons heenkijken wat er eigenlijk gebeurt, want ook dat is leven. Wendy, ik wens je nog veel geluksmomentjes toe met je kleindochter Claire. En ook voor jou nog een heel Gelukkig Nieuw Jaar.
Groetjes Tine Dorothy
Hoi Tine,
Jij kan zulke mooie verhalen vertellen dat ik een beetje jaloers wordt, ga zo nog maar heel lang door en je zult zeker nog meer lezers aan jou binden. Maar dat komt natuurlijk door dat eilend waar jij woont, is er dan zo weinig te doen Tina ? ( grapje hoor want het is een prachtig eilandje ) dat je daar zoveel tijd voor hebt, maar jij gaat ook bijna met pensioen en dan heb je nog meer tijd. Ik geniet van die stukjes van jou.
groetjes,
Jan Leeflang
Jan, je laat me blozen. Ik ben maar een amateurtje hoor, maar wel een die haar best doet. En het komt vanuit mijn hart. En dat doe jij ook. Natuurlijk vind ik het heel fijn te horen dat jij mij ook volgt.
Het eiland geeft me natuurlijk inspiratie, maar ook alles daarbuiten. Jan, dank voor je reactie en een lieve Texelgroet van Tine Dorothy
Tine, je eerste gezellige column in het nieuwe jaar geeft al een geluks momentje door het goed vertelde verhaal te lezen. Een beetje positieve aandacht voor een kind maakt dat het zich gelukkig kan voelen en zal dat ook meestal uitstralen. We leven vaak te snel in deze wereld waardoor niet iedereen altijd voldoende aandacht voor zulke dingen kan opbrengen. Soms ligt geluk in hele kleine en simpele dingen die meer kunnen betekenen als op het eerste oog lijkt.
Wens jou ook een super fijn en mooi jaar en dat al je wensen uit mogen komen in 2012.
Groetjes, Jeanny
Dank je wel, Jeanny. Juist dat ongedwongene is zo leuk te zien van zo'n jongen als Mark. De andere (met de bal) zal ik zeker ook nog wel eens zien en spreken. En ook dan zal ik hem beter leren kennen. Althans dat hoop ik. Veel van dat ongedwongene is bij volwassenen verloren gegaan. Een kind, in al zijn onschuld, geeft altijd een goed gevoel. En dat gevoel wil ik graag vasthouden.
Ik wens jou ook een heel goed en passievol 2012 toe, Jeanny. Dat iedere dag je mag inspireren. En ik wens jou ook vele van zulke geluksmomentjes toe als ik met Mark had. In ieder geval weet ik zeker dat jij deze dubbel en dwars zult waarderen.
Een hele lieve groet van Tine Dorothy
Hoi Tine Dorothy,
Ook van mij krijg je ,een beetje laat, de beste wensen voor 2012. Hoeveel geluk we dit jaar zullen hebben? Ik weet het niet, ik laat alles maar op me afkomen en meestal komt het wel goed.
In februari gaat er iets gebeuren, ik word overgrootmoeder van een achterkleinzoon. Als alles goedgaat tenminste. Omdat mijn kleindochter ook niet getrouwd is, kan het zomaar weer een Kooiman zijn en daar ben ik dan heel blij mee. Mocht toch de naam van de vader worden gekozen. Daar heb ik niets over te zeggen. Het zal een vreemde naam zijn,maar daarom ben ik niet minder blij. Zelf was ik ook niet getrouwd en mijn dochter wou ook niet trouwen. Hoop doet leven. Mijn broer is jong gestorven en juist daarom zou ik het mooi vinden als nogmaals voor de achternaam van de moeder wordt gekozen. Het is maar een kleinigheid. We hebben er geen zeggenschap in.
Verder weet ik niet zoveel te vertellen, ik ben heel gelukkig met mijn tweede man.
Groeten uit Fryslân, Hantumdorp,
Agatha Wieringa-Kooiman
Dat is toch ook al een geluksmoment om te horen dat je overgrootmoeder wordt. En zo zullen er nog vele momentjes komen. Het zit in de kleine dingen. En iedere morgen weer opstaan, is toch ook al heel wat. Opstaan en kijken wat de nieuwe dag brengt.
Jij ook nog de beste wensen voor het Nieuwe Jaar, Agatha. En februari is het zo. Bedankt voor je reactie.
Een groet van je naamgenoot. Groetjes Tine Dorothy
Prachtig verhaal.
Het is zo te hopen dat deze jongens hun gave om anderen te verblijden en een stukje geluksgevoel te geven mogen behouden.
Als ze maar genoeg mensen tegen komen die dat kunnen herkennen en waarderen, zullen ze dat misschien een beetje kunnen vasthouden.
Het is hun onschuld en vertrouwen in mensen die hun zo doen handelen.
Laten we met zijn allen hopen dat ze daar in de toekomst daar stukje van mogen bewaren.
En nu verwoord jij het heel mooi Ellybee. Jij ziet de schoonheid hiervan in. Toch denkt niet ieder mens zo. Nadat ik dit 'waargebeurde verhaal' vertelde aan een ander, was er een die zei: Oh, maar die jongen is gek (de jongen die het gelukssteentje gaf). En om dat te moeten horen uit een mond van een volwassene, was behoorlijk verbijsterend. Zo zie je maar dat niet iedereen er het goede van in wil zien.
Jij in ieder geval ook een heel mooi Nieuw jaar toegewenst. Dat ook voor jou alleen het goede op je pad mag komen.
Tine Dorothy
Tine, ik hoop ook dit jaar weer mee te mogen genieten van jouw geluksmomenten. Je kunt ze zo mooi verwoorden. Chapeau, Philo.
Wat een lovende woorden weer Philo. Nu ik jou in levende lijve heb mogen ontmoeten, weet ik dat jij net zulke momenten kan proeven. En Philo, ik wens je veel inspiratie voor de columns die je nog moet schrijven. Ik ga ze in ieder geval lezen. Alhoewel ik er nog een paar moet doornemen. Sorry dames en heer, nog even druk en dan lees ik alles van jullie van A tot Z.
Liefs Tine Dorothy
ZONDE......dat zinnetje over het speciaal onderwijs.......ze leken zulke "gewone"/"normale" mensjes...wat dat overigens ook mogen zijn...............!
Wat is inderdaad 'normaal'. Ieder mens heeft zijn eigenaardigheden. En dat is maar goed ook. Dat maakt de mens uniek en de wereld boeiender. Ik zeg altijd: Iedere gek heeft zijn gebrek. En weet je Eikel, ik ben er één van. Gelukkig maar.
Veel geluk voor het Nieuwe Jaar en veel woonplezier there in wonderful ...
Tine Dorothy
ëén traan per oog! Wat kan het leven "spannend" zijn!
Een beter tijdsbesteding is nauwelijks denkbaar!
Eh? Dit moet ik maar even aan Eikel vragen wat Draak bedoelt met één traan per oog. Draak ook jij een gelukkig Nieuw Jaar. En dat je in 2012 nog maar lekker vuur blijft spuwen. Daar blijven wij (de Goedenwelleden) lekker warm bij.
Overigens van mij een bibbergroet. Het is koud buiten.
Tine Dorothy
Hoi Tine,
Mooi verhaal alweer van je.
Echter hoef je niet een Kind te zijn en speciaal onderwijs te genieten hoor om steentjes uit te delen.
3 Maanden geleden was ik op een Expositie uitgenodigd van stenen. Die heette dialoog met stenen , door een beeldend kunstenaar bewerkte stenen ten toon gesteld.
Ik was net enkele weken terug uit Turkije en had daarvandaan vele steentjes mee genomen zie onze Secret Garden bij GC. En 1`tje had ik al tijdje op zak ( Money pocket). Dus was mooi gepolijst op natuurlijke wijze. Ik gaf hem dat met die woorden, deze krijg je van mij, deze brengt je geluk!
Hij nam het in dank aan, en kwam nog enkele malen over zijn werk en reizen vertellen waar hij in verre landen soms met moeite zijn stenen vandaan had.
Zo zie je maar...Liefs Max. en alweer bedankt.
En laten we ieder voor zich maar onze Steentjes bijdragen in Liefde en geluk !
Mooi verwoord, Max. En deze steentjes zijn voor een ieder, zoals blijkt uit jouw verhaal. In het Nieuwe Jaar hoop ik weer eens wat meer tijd vrij te maken voor de groepen zoals de jouwe. Nu is het nog steeds druk. Ik moet zelfs de kerstboom nog aftuigen. Nou ja, als dat alles is...
Max jij en je naasten wens ik een heel gelukkig en vooral gezond Nieuw Jaar toe! Dat je nog maar lang creatief mag zijn op Goedenwel.
Tine Dorothy
God profileert zich in elke gedaante.....ben je vriendelijk en aardig of nors en onvriendelijk tegen iemand die je pad kruist denk dan hieraan.....
Meneer Hoyer,
Leuk dat u reageerde. Voor u een gezegend Nieuw Jaar! Dat al het goede op uw weg moge komen.
Tine Dorothy
Mooi verhaal Tine! Ik heb het met veel plezier gelezen en ik kan me helemaal voorstellen dat Mark u heeft weten te ontroeren.
Dat heeft hij zeker, Moniek. Jij ook nog een heel gelukkig Nieuw Jaar en natuurlijk het hele team van Goedenwel Ik hoop dat met jullie enthousiasme en creatieve geesten Goedenwel nog groter zal groeien in 2012. Ach, ik hoef eigenlijk hierover niet te twijfelen, want ik weet het zeker. Goedenwel wordt immers groter dan groot? Ook voor jou een dikke Nieuwjaarskus.
Tine Dorothy
ennnn ik zie er wel n hele duidelijke boodschap in.......en hopelijk vind je het niet erg als ik het benoem zoals ik het voel.......de jongen die gelukssteentjes voor je heeft heeft n lief karakter en je opent je hart voor hem ...hij maakt contact met je.....en je bent heel lief voor hem......deze jongen heeft al zoveel liefde in zich.......en jij herkent het.....
dan heb je de andere jongen die verdriet ...als agressie laat zien en die maakt ook op n gegeven moment contact met jou en je hebt niets met hem ....terwijl hij zoveel meer liefde nodig heeft....om te herkennen en als jij dat in n gebaar of woord had kunnen laten zien aan hem dan had jij voor hem betekent wat de lieve jongen voor jou betekende......dat isss Geluk.....volgende x gooit hij de bal dan n ietsje zachter......de speciale scholen zitten vol bijzondere en heel gevoelige en begaafde kinderen....
nu zo zie en voel ik het.....Geluk is wat schenk Ik aan n ander.....oke ik wilde dit even zeggen want heb te doen met die andere jongen......Lfs Sim. Xxx
Simone, je hebt gelijk. Ik was gewoon moe en kon dat vréselijke lawaai even niet hebben. En ja, dan denk je: hou ermee op! Maar ik hield me in en begon al een praatje met hem op de boot, toen hij mij vertelde waar ik moest staan om het minder koud te krijgen. Toen opende ik ook m'n hart voor hem al, Simone. En in de bus ging hij verderop zitten, zodat we niet verder konden praten. Maar volgende keer als ik hem zie, kan ik gelijk een praatje met hem beginnen.
Leuk dat je weer reageerde Simone. Ik wens jou heel veel mooie dagen toe in het Nieuwe Jaar.
Een lieve groet, Tine Dorothy
mooi verhaal ja geluk zit in de kleine dingen en gelukkig zijn ze er nog jannie
Jannie, dank je. En wat jij zegt is zo waar!
Een heel gezond en gelukkig Nieuw Jaar, wens ik je.
Tine Dorothy
Niet alleen een jongen om warm van te worden maar ook je column roept dit op.
Plotsklaps ben je daar
Waar was je, jaar …... na jaar?
In welk hoekje van mijn letterkast
Heb jij, muisstil dit moment afgewacht?
Jij en ik…..., armen om elkaar
Eensklaps was je uit mijn leven
Heb met tranen in mijn ogen
Nog dagenlang gewacht
Je stoel bleef leeg, ook na de bel
Je naam……, hoe was die nou?
Je ogen stonden heel speciaal
Je veegde je neus af met je mouw
Een brede lach om je natte mond
Keek je onbevangen ons klasje rond
Voor mij was je helemaal normaal
http://www.dichtbij.nl/waterweg/regio/artikel/2200982/uit-de-letterkast-1.aspx
Lieve Minous,
Jouw woorden aaneengeregen tot juweeltjes. Jij bent daar zo goed in. Je spreekt over 'warm'. Maar Minous, jij bent de warmte zelf, dat is al die tijd - dat je op Goedenwel zit - wel gebleken. En daar bedank ik je voor! Ook jij een dikke kus.
Tine Dorothy
lieve minous ,,, wat een ontroerend gedicht weer ,,,
ik heb de hele letterkast gelezen !!! moooi mooooi mooi !!!!
Goed begin van het nieuwe jaar Dorothy:)
SoulWhisper, dank je! Met graagte lees ik ook jouw columns. Alleen - door de drukte - moet ik nog het een en ander lezen. Ik wens je een heel goed schrijfjaar toe. Een overzeese kus, Tine Dorothy
lieve dorothy,, wat een mooi en lief verhaal ...
weet je ,,als je open staat voor mensen straal je dat ook uit ,,,,
en als er iemand dat zuiver aanvoeld zijn het deze kinderen wel
ik ben ook heel gevoelig voor kleine voorvalletjes ,,, wat ik opmerk en van geniet ,,,,
maar waar de meeste mensen geen oog voor hebben !!!
jammer he ,,,ze missen zoveel !!!
liefs hanna
Dag Hanna,
Wat leuk om weer van je te horen en ook weer zo veel lieve woorden. De kleine dingen doen het in het leven. Als ik even Mark weer voor me zien, begin ik al van binnen te lachen. Dan voel ik me gewoon blij. Juist het voelen, geeft een mens het gevoel dat hij leeft. En dat moeten we koesteren.
Hanna, ook voor jou een heel gelukkig, gezond Nieuw Jaar. Ik hoop nog veel van je te horen.
Liefs, Tine Dorothy
Ha Tineke.
Opnieuw leuk omschreven en ik herken jouw naar buiten gerichte blik, en de hersenkronkels in je hoofd. Ik zal maar niet gaan vertellen wie en wie er allemaal passeren en gepasseerd zijn in mijn leven en mijn gedachten erbij, het is de kracht van het observeren en overwegen van hoe of wat. Gelukkkig maar anders zouden er velen een blauw oog hebben of een spontane dikke knuffel
.
Jij krijgt van mij het laatste. groetjes van Marian en dat je maar veel mooie ontmoetingen mag hebben in 2012
Alleke, dank je! De laatste tijd ben ik erg druk geweest en weet amper wat zich de laatste tijd op Goedenwel heeft afgespeeld. Aan een kant jammer, maar onze vrienden en naasten mogen we ook niet verwaarlozen. En rond de kerstdagen hebben we het bijna allemaal drukker dan anders.
Bedankt voor je lieve woorden, Alleke. Ik wens jou en je dierbaren een heel fijn Nieuw Jaar toe. En dat er maar genoeg ideeën opborrelen voor je volgende columns. Ach, eigenlijk heb ik daar ook alle vertrouwen in, je bent immers een kanjer? En een kus van mij. Liefs Tine Dorothy
Leuk Tine, zeer waarschijnlijk sta jij, net als ik, altijd open voor nieuwe ervaringen en ontmoetingen. De afgelopen jaren heb ik heel wat keren wachtend voor een rood verkeerslicht op de fiets een, meestal zeer kort, praatje gehad met iemand die ook stond te wachten. Drie keer, in enkele jaren tijd dus, is het niet bij dat ene praatje gebleven. Misschien ga ik, en dat idee komt nu ineens bij me boven, dit eens vaker doen en er ook een column mee vullen.
Eén geval wil ik hier beschrijven. Ik stond voor een rood licht naast een heel mooie goed geklede Surinaamse vrouw te wachten, ik val wel een beetje op een oriëntaals type en op een moment kregen we oogcontact. Ik weet niet meer wat mijn openingszin was maar het kwam er op neer dat ze nét van de sociale dienst afkwam en in een slechte bui was n.a.v. dat bezoek. Ik proeerde haar te troosten en af te leiden, wat ik ook zei, door haar een kopje koffie aan te bieden. Ze monsterde me even en zei ja. We hebben daar een uur gezeten, een croissantje erbij en toen bleek dat haar TV kapot was en ze naar de sociale dienst was geweest voor een nieuwe maar nul op het request had gekregen. Ik zei dat ik dat niet zo vreemd vond maar zij vond dat wél, ze betaalde toch belasting ook al kreeg ze een uitkering. Tja, wat doe je als monteur als een mooie vrouw met zo'n verhaal komt. Ik bood haar aan om die TV te maken maar moest dan eerst even wat gereedschap en meetapparatuur halen. Ze bleek bij mij in de buurt te wonen en vroeg me eerst mee naar huis te komen, misschien was het wel een kleinigheidje. Bij huis aangekomen gingen we naar binnen, gelijk met een jongetje van een jaar of vier, dat buiten speelde en wat haar zoontje bleek te zijn. Daarnaast had ze nog een toen niet aanwezig dochter van negentien en één van twintig en een zoon van 22, ook niet aanwezig. Ze zette koffie en terwijl ze in de keuken was zette het zoontje de TV aan, een oud toestel. Ik keek verwonderd naar dit toestel dat kapot zou zijn. Enkele minuten later kwam moeder binnen en schrok duidelijk en zei tegen aar zoon dat hij niet aan de TV mocht zitten waarop het zoontje verwonderd vroeg, "waarom niet"? Moeder gaf geen antwoord en wij keuvelden even tot de fluitketel haar riep. Het jongetje kwam naar mij toe en kroop op mijn schoot. Gelukkig begon hij niet over de TV. Tijdens het eerste kopje thee gaf de TV ineens een klein "plofje" en viel uit. Na enkele seconden geschrokken te hebben gekeken naar het zwarte scherm begon moeder te lachen en zei "dat is mijn straf". Ik keek haar verwonderd aan waarop zij nog harder ging lachen. Uiteindelijk vertelde ze mij dat haar TV helemaal niet kapot was maar dat ze graag een nieuwe wilde hebben met zestig kanalen en dat veel andere vriendinnen van haar dat wél gelukt was op die manier bij sociale zaken. Na de thee heb ik dus mijn gereedschap maar opgehaald en het toestel gerepareerd, Ik werd uitgenodigd voor het diner, wat ik als alleenstaande natuurlijk aannam en het werd heel gezellig met de twee dochters en zoon erbij. Later op de avond, toen ik nog twee technische dingetjes in huis en de PC van de dochter (gratis) onder handen had genomen biechtte ze me op dat ze in eerste instantie mij meenam omdat ze dacht dat ze van mij misschien een TV zou kunnen lospeuteren. Ik ben vaak conservatief gekleed en dat schijnt een gefortuneerde uitstraling te geven.Toen ze echter zag hoe gezellig ik met haar zoontje omging, een moeilijk in zichzelf gekeerd licht autistisch nakomelingetje die door iedereen in huis nogal eens op de huid werd gezeten en hoe ik meteen wat andere dingen in huis deed die bij afwezigheid van een man bleven liggen, kwam ze tot de conclusie, terwijl we samen aan de afwas stonden dat ik als vriend waarschijnlijk meer waard was dan als suikeroompje, als dat zou lukken tenminste. Zij had in eerste instantie gedacht aan een huwelijk met mij en dan terug naar Suriname te gaan waar ze zei een huis te hebben, wat ook niet waar was overigens.
Ik heb het haar vergeven, we zijn nog steeds bevriend en ik zorg wel eens voor het een en ander, bijvoorbeeld vlees voor een barbeque. De TV doet het nog steeds en dankzij een tuner heeft ze nu tóch haar zestig kanalen, want daar heb je geen modern toestel voor nodig.
Wat een schitterend verhaal Rob en mooi beschreven. Van jouw verhaal zou je een romantische film kunnen maken. Ik zie het al voor me. In eerste instantie was het wel doortrapt van de vrouw. Maar jij keek er doorheen en zag er misschien ook wel de humor van in. Het blijkt ook dat je verder kijkt dan je neus lang is. Ik wens je nog veel plezier met je "nieuwe familie" en dat het jullie allen maar goed mag gaan. Daarom ook voor jou en je naasten: een heel gelukkig Nieuw Jaar.
Tine Dorothy
Mooi, Tine.
Hieruit blijkt weer dat je bij ergernissen beter eerst tot tien kunt tellen of maar gewoon negeren.
Ook niet te snel oordelen is belangrijk.
Geluk moeten we kunnen en willen zien en zit soms in de kleinste dingen.
Zo is het Tjaart en ik wens jou een goed Nieuw Jaar. Tine Dorothy