Geluk

Als kind al koesterde ik ontzag en diep onbegrip voor mensen die op een zomerse zondag naar het strand gingen. Ik begreep niet waarom je je veilige, rustige achtertuin zou verlaten om het op een tobben te zetten op het strand. Ik ga nu iets heel ergs zeggen: ik heb niks met het strand. Ik zeg het eerlijk. Ik ben dol op de zomer, maar het bijbehorende protocol van ‘een dagje naar het strand’ vind ik een gruwel.

Om te beginnen sta je –mits je al om half zeven in je auto zit- geheid 3 uur in de file alvorens de plek van bestemming te bereiken, het stinkt er naar zonnebrand en kroketten, met een beetje pech zit je in de herrie van drie verschillende strandtenten die om het hardst muziek draaien en –in het geheel niet onbelangrijk - het eten in de gemiddelde Nederlandse strandtent is van abominabele kwaliteit. En goed eten vind ik belangrijk. Veel belangrijker dan bruin worden wat in mijn geval sowieso een hopeloze aangelegenheid is. ‘Roodharigheid is de beste harigheid’, volgens Midas Dekkers. ‘Is blond een lekkere boterham en bruin een gezonde, rood is een gebakje’ Helemaal waar, want ik kan net als gebak heel slecht tegen de zon.

In mijn meisjesjaren stond een bruin velletje gelijk aan ultiem geluk. Verlangend keek ik naar de afbeelding van het meisje wiens zwembroekje door een ondeugend hondje naar beneden werd getrokken en een spierwit billetje liet zien. Dat wilde ik ook. Een spierwit billetje wat afstak bij mijn goudgebronsde rug. En een hond, dat wilde ik ook, maar dat verlangen viel onder een hele andere categorie. Dat was de categorie ‘als ik later groot ben.’

Een bruin velletje lag ook niet binnen mijn bereik als ik op zou groeien en het zelf voor het zeggen zou krijgen. Dat maakte het extra moeilijk te verteren natuurlijk. Het was mijn karma, mijn lot, het kruis dat ik te dragen had als 8-jarige. Maar toen was daar opeens een wonder. Bruin zonder zon. Geluk in een flesje. Bruin zonder melanine. Bruin zonder pigment. Van bij elkaar gespaard zakgeld heb ik een literfles aangeschaft en ben gaan smeren dat het een lieve lust was en leerde heel snel dat je na het insmeren vooral niet op een vochtige badmat moet gaan zitten, omdat enkele uren later je dijen een gedurfd wit nopjespatroon laten zien.

Maar de voorwaarden voor geluk zijn aan verandering onderhevig. Geluk ziet er tegenwoordig heel anders uit dan vroeger. Aan het einde van de dag, wanneer de file de andere kant opstaat, tuf ik met wapperende haren naar het strand. Bonnie, mijn hond, zit naast me op de passagiersstoel. Na een tijdje tilt ze haar linkerpoot op en laat hem net boven de versnellingspook in de lucht hangen. Ik voel hoe ze vanuit haar ooghoeken naar me kijkt. Ik steek mijn rechterhand naar haar uit. Ze legt haar poot in mijn hand en slaakt een diepe zucht. Geluk is hand in hand zitten met mijn hond.